Artykuły

Aktywność twórcza dziecka w wieku przedszkolnym

 

Dziecko w sposób naturalny jest twórcą. Twórcza aktywność dziecka zyskuje swój istotny sens biologiczny dzięki życiowej potrzebie wzrastania, całkowicie zwróconego ku przyszłości i będącego przekraczaniem samego siebie.

Dziecko ma wyobraźnię i pamięć i robi z tego znakomity użytek w swoich zajęciach, igraszkach, zabawach. Dzięki pamięci powtarza to co usłyszało, odgrywa to co zaobserwowało. Dziecku potrzebne są wzory do naśladowania a przez utożsamianie się z nimi ma ono poczucie siebie i rośnięcia.

Dzięki naśladowaniu dziecko zdobywa wiedzę i sposoby postępowania, które w sposób użyteczny włączają się w proces wychowawczy. Twórczość dziecka jest bezpośrednio inspirowana przez napotkane wzory lub dyrektywy otrzymane od dorosłych. Postawa twórcza dziecka prowadzi do tworzenia form wyrażających intencje twórcy. Dziecko oddaje się zajęciom ekspresyjnym w zakresie słowa mówionego, pisanego, gestu, plastyki, muzyki.

Twórcza aktywność dziecka ma bardzo duże znaczenie w kształtowaniu się osobowości dziecka. Poprzez twórczość dziecko ukazuje siebie samego, swoich bliskich, otoczenie; odzwierciedla swoje emocje, potrzeby i pragnienia. Dziecko wypowiada się w twórczości zabawowej poprzez inicjowanie zabaw konstrukcyjnych, manipulacyjnych, dydaktycznych, tematycznych, teatralnych, podczas odgrywania scenek dramowych, pantomimicznych.

Podczas zabaw pobudzona jest sfera werbalna, emocjonalna. Dziecko ustala sobie samo zakres zabawy, normy i zasady; wykorzystuje zdobyte doświadczenia oraz pobudza swoją wyobraźnię; integruje z grupą i otoczeniem. Podczas działalności plastycznej tworzy                         w różnorodnych technikach ciekawe formy, kształty, obrazy, które są odzwierciedleniem jego marzeń, potrzeb, pragnień oraz spostrzeżeń. Ważną rzeczą jest aby wzbogacać otoczenie dziecka, bazę materiałową do działalności plastycznej, pozwolić dziecku wybrać niezbędne pomoce i materiały do działalności.

Dziecko spontanicznie tworzy różnorodne piosenki, wierszyki, rymowanki – wypowiada się werbalnie. Upodobanie do muzyki jest u dziecka czymś naturalnym, lubi śpiewać, tańczyć, słuchać muzyki, różnych dźwięków np. szmer wody, szum wiatru.                 Muzyka jest językiem uniwersalnym, pełnym, czysto intuicyjnym i stanowi najbardziej odpowiedni sposób dla wyrażania spontaniczności dziecka.

Opracowała M. Dańczura

 

 

 

 

 

 

Dojrzałość szkolna

Dojrzałością szkolną dziecka nazywa się taki poziom rozwoju dziecka, który pozwala mu sprostać obowiązkom szkolnym. Jest to stopień przygotowania fizycznego, społecznego, umysłowego i psychicznego, który gwarantuje szkolne sukcesy.

Skala gotowości szkolnej zawiera wszystkie podstawowe umiejętności i zakres wiedzy z różnych dziedzin życia, którą powinno posiadać dziecko.

Wynik diagnozy przedszkolnej pozwala określić stopień umiejętności  i zakres wiedzy jakie opanowało dziecko, określić jakie pojawiły się trudności i jak sobie z nimi  radzić.

Kryteria dojrzałości szkolnej:

  • Umiejętność koncentracji uwagi
  • Prowadzenie rozmowy „ na temat”
  • Odpowiadanie na pytania
  • Reagowanie na nakazy i zakazy
  • Rozumienie obowiązujących dziecko norm, a więc  i tego za co jest nagradzane i karane
  • Rozumienie i stosowanie norm społecznych, które są ogólnie akceptowane
  • Używanie zwrotów grzecznościowych
  • Umiejętność dzielenia się
  • Umiejętność ustępowania, udzielenie z własnej woli pomocy osobie, która jej potrzebuje

Lista umiejętności 5-latka:

  1. Jest ciekawy świata, zainteresowany tym, co go otacza; bada przedmioty, pyta o przyczyny obserwowanych zjawisk, eksperymentuje, chętnie rozwiązuje zagadki, często zadaje pytania.
  2. Posiada umiejętność klasyfikowania i szeregowania przedmiotów, obrazków według różnych kryteriów, wymienia pory roku i zjawiska przyrodnicze.
  3. Potrafi wstawić przedmiot w odpowiednie miejsce w już ułożonym szeregu
  4. Posiada umiejętność słownego porozumiewania się, mówi o swoich potrzebach, używa słów wykraczających poza bezpośrednie doświadczenie.
  5. Potrafi opowiedzieć treść historyjki obrazkowej, często zadaje pytania
  6. Posiada umiejętność kontaktowania się z rówieśnikami: zwraca uwagę na dzieci, przewiduje ich zachowania, zaprasza do rozmów i zabaw, pomaga innym spontanicznie lub na prośbę kolegi.
  7. Jest samodzielny: sam podejmuje próby radzenia sobie z trudnościami, wypróbowuje różne sposoby działania, jest zainteresowany osiągnięciem celu, stara się dokończyć pracę, okazuje radość  z uzyskanego wyniku.
  8. Podejmuje uczenie się pod kontrolą osoby dorosłej: potrafi zapamiętać  i wykonać polecenie, często zadaje pytania.
  9. Jest sprawny pod względem ruchowym i manualnym: sprawnie łapie  i odrzuca piłkę, buduje z drobnych klocków, lepi figurki z plasteliny, prawidłowo trzyma ołówek, posługuje się prostymi narzędziami.
  10. Interesuje się czytaniem, pisaniem i matematyką, książkami, słucha, ogląda i potrafi skupić uwagę przez odpowiednio długi czas
  11. Rozumie sens umownych znaków.
  12. Układa układanki i puzzle.
  13. Dzieli zdanie na wyrazy, wyrazy na sylaby, zna i stosuje liczebniki porządkowe, dodaje i odejmuje na konkretach.

 

Domowy test gotowości szkolnej – umiejętności dziecka (posiada lub nie posiada)

  • Skupia się na wykonywaniu czynności
  • Uważnie słucha
  • Dostrzega, rozpoznaje i rozróżnia dźwięki dochodzące z otoczenia
  • Próbuje wyjaśnić obserwowane zjawiska
  • Przewiduje wyjaśnić obserwowane zjawiska
  • Przewiduje zachowania innych dzieci
  • Podejmuje próby samooceny, dużo mówi o sobie
  • Zna pory roku i związane z nim zjawiska
  • Zna poszczególne dni tygodnia
  • Rysuje po śladzie, wypełnia kontury, przerysowuje szlaczki i proste figury geometryczne, rysuje szlaczki literopodobne
  • Prawidłowo spostrzega, dostrzega różnice i podobieństwa na obrazkach
  • Dzieli zdanie na wyrazy, dzieli wyrazy na sylaby i łączy sylaby w wyraz
  • Prawidłowo trzyma kredkę, ołówek, nożyczki
  • Układa historyjki obrazkowe o opowiada ich treść
  • Opowiada pełnymi zdaniami
  • Zapamiętuje krótkie teksty: wiersze i piosenki
  • Potrafi umieścić nowy obiekt  w już ułożonym szeregu, zna i stosuje liczebniki porządkowe
  • Rozróżnia stronę lewą i  prawą
  • Określa położenie przedmiotów względem  linii prostej i krzywej
  • Rysując postać ludzką nie omija  szczegółów i zachowuje proporcje
  • Potrafi samo zawiązać sznurowadła i zapiąć guziki
  • Kończy rozpoczętą pracę

opracowała:

mgr Teresa Karcińska

 

Znaczenie aktywności ruchowej dla rozwoju dziecka

Zdrowe, zgrabne, o pięknej figurze dziecko to marzenie wszystkich rodziców i dążenie nauczycieli. Jakie dziecko będzie to w bardzo dużym stopniu zależy właśnie od rodziców, od warunków rozwojowych, stylu życia oraz nawyków jakie mu zostaną przekazane. O zdrowiu każdego dziecka decydują czynniki genetyczne, środowisko, w jakim ono żyje i wzrasta, środowisko społeczne, medycyna naprawcza oraz w większości styl życia (około 50%).

Warunki, w jakich dziecko żyje mają największy wpływ na jego organizm. W obecnych  czasach nie zawsze sprzyjają one zdrowemu rozwojowi. Niedostatek ruchu, trwanie przy komputerze, telewizji, zanieczyszczone środowisko powoduje, że nasze dzieci nie zawsze rosną i rozwijają się prawidłowo.

Mała aktywność ruchowa sprawia, że mięśnie są słabe, a układ krążenia i oddechowy stają się niewydolne. Organizm dziecka staje się podatny na niekorzystne zmiany. Podstawowym bodźcem rozwojowym jest ruch. Poprzez aktywność ruchową dziecko poznaje otoczenie        i opanowuje nowe umiejętności. Ruch stymuluje rozwój dziecka oraz wpływa na stan zdrowia i dobrego samopoczucia.

Wiek przedszkolny jest szczególnie znaczący dla kształtowania się motoryki dziecka. Dziecko nabywa pewnych umiejętności, które potem przez całe życie doskonali.

W okresie przedszkolnym aktywność ruchowa przyczynia się do wzmocnienia odporności organizmu na szkodliwy wpływ czynników środowiskowych. Umiejętności ruchowe dziecka określają jego pozycję w grupie przedszkolnej.

Troska o prawidłowy rozwój fizyczny dziecka, zapewnienie mu wszechstronnego ruchu jest działaniem na rzecz szeroko pojętego zdrowia fizycznego, psychicznego i społecznego.

W przedszkolu, w domu dziecko uczy się nowych ruchów, ćwiczeń i zabaw. Obserwuje inne dzieci, często rywalizuje z nimi.

Aktywność ruchowa dzieci rozumiana szerzej jako wychowanie fizyczne spełnia cztery podstawowe funkcje:

- funkcję stymulacyjną:

Ruch pobudza rozwój organizmu. Jest głównym czynnikiem biologicznym stymulującym rozwój człowieka. Dzięki ruchowi poprawia się motoryka i sprawność fizyczna. Mięśnie zwiększają swój przekrój, objętość i siłę oraz sprężystość. Ruch sprzyja mineralizacji kości. Wysiłek fizyczny mobilizuje układ krążeniowo – naczyniowy. Ruch uaktywnia układ oddechowy. Ćwiczenia fizyczne przyczyniają się bezpośrednio do podwyższania sprawności żołądka i jelit. Aktywność fizyczna pobudza dojrzewanie układu nerwowego.;

- funkcję adaptacyjną:

Aktywności ruchowa ma rozwinąć zdolność zaadoptowania się, przystosowania organizmu do zmieniających się warunków życia: klimatu, temperatury itp. oraz warunków społecznych i materialnych: zabawy, nauki, pracy, trudności życia codziennego.;

- funkcję kompensacyjną:

Kompensacja czyli wyrównywanie. Ruch stanowi czynnik korzystny, prozdrowotny; równoważy bodźce działające na młody organizm dziecka. Ruch wyrównuje niekorzystne działanie takich bodźców jak: telewizja, komputer.;

- funkcję korekcyjną:

 Funkcja korekcyjna (naprawcza) wykorzystywana jest w tych przypadkach, gdy działanie wcześniejszych funkcji wychowania fizycznego jest niedostatecznie skuteczne, gdy działania profilaktyczne jakie pełni kompensacja okażą się nieskuteczne. Działania korekcyjne przy użyciu odpowiednich form dobranej i sterowanej aktywności fizycznej wpływają na likwidację lub złagodzenie powstałych odchyleń rozwojowych (wady postawy, otyłość, astma, niektóre zaburzenia układu krążenia). Funkcja korekcyjna jest funkcją terapeutyczno – leczniczą. W naszym przedszkolu dzieci rozwijają swoją aktywność ruchową poprzez zorganizowane zajęcia i zabawy ruchowe w sali oraz na powietrzu; ruchowe, muzyczne, taneczne, rytmiczne, spacery, wycieczki, imprezy sportowe z elementami współzawodnictwa. Podczas ćwiczeń porannych, ćwiczeń gimnastycznych wykorzystywane są metody Labana     i metody gimnastyki rytmicznej A. i M. Kniessów, metody ruchu rozwijającego W. Sherborne i inne.

 

 

Opracowała mgr M. Dańczura

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„O ŚMIERCI

MOŻNA ROZMAWIAĆ” 

Zbliża się czas jesiennej zadumy, refleksji nad tym,    co nieuchronne,   a wpisane w scenariusz życia każdego człowieka. Często nam samym, dorosłym trudno rozmawiać na tematy związane ze śmiercią,  a co zrobić gdy takie pytanie zada dziecko.  Czy dzieci myślą  o śmierci? 

 

O ŚMIERCI MOŻNA ROZMAWIAĆ –  Rodzice pragną, aby dzieciństwo upłynęło im pociechom beztrosko, aby nie zetknęły  się z trudnymi problemami dorosłych. Unikają więc rozmów z dzieckiem i przy dziecku na tematy, które wydają im się zbyt przykre dla malucha. Do takich tematów należy śmierć.

Dorośli pragnęliby wierzyć, że nie interesuje ona dzieci, że nigdy nie zastanawiają się nad tym,co znaczy umrzeć. Obecnie gdy wzrasta przeciętna długość życia mała jest śmiertelność  w dzieciństwie  i młodym wieku, a ciężko chorzy leczeni są  w szpitalach  i tam najczęściej umierają  dziecko bardzo długo może  nie zetknąć się, ze śmiercią kogoś bliskiego, a tym bardziej z widokiem osoby zmarłej. Może się więc wydawać że dzieci o śmierci nic nie wiedzą,  nie pomyślą o niej  i bardzo długo pozostają w stanie „ szczęśliwej nieświadomości”. Okazuje się jednak, że nie jest to prawdą.

CO TO ZNACZY NIEŻYWY? – Badania psychologów obserwujących zabawę dzieci, rozmawiających z nimi, analizujących rysunki wykazały, że już trzy, czterolatki znają pojęcie śmierci. Początkowo „nieżywy” oznacza dla nich to,  co nie może się ruszać. Rozróżnienia tego używają w szerokim zakresie – kamień nie rusza się, wiec jest nieżywy, ale morze żyje  widać przecież ruch jego fal. Powoli pojęcie śmierci uzupełniane jest o kolejne cechy. Dzieci zaczynają rozumieć,  że  umarli nie mogą wykonywać żadnych czynności  – nie jedzą, nie mówią, aż wreszcie  najistotniejsze staje się to, że nic nie czują.

Dziecko w wieku przedszkolnym nie ma jeszcze świadomości nieodwracalności śmierci, myślio niej jako o aktualnym stanie, który jak na przykład sen, nic nie zmienia w zmarłym, jego wyglądzie charakterze. Na tym etapie kształtowania się pojęcia śmierci u dzieci, które przeżyły śmierć kogoś bliskiego, może pojawić się bardzo bolesne poczucie porzucenia. Dziecku wydaje się, że zmarły świadomie    je opuścił, nie chce do niego wrócić, nie próbuje nawiązać kontaktu.

LĘK O WŁASNE ŻYCIE - U sześciolatków pojęcie śmierci uzupełnione zostaje o nowe cechy  – nieodwracalność stanu śmierci. Dziecko zdaje  też już sobie sprawę  z powszechności śmierci. Pojawia się też obawa o swoje życie. Nie znaczy to, że dziecko rozumie, iż jego śmierć jest nieuchronna i na pewno kiedyś nastąpi. Sześciolatek wieży, iż będzie,  ostrożnym unikając chorób, nie narażając się na wypadki może śmierci uniknąć. Wie jednak, że jego życie jest zagrożone. 

W tym wieku  u dzieci często pojawia się niezrozumiały dla otoczenia  lęk  o własne życie. Zdarza się  bowiem, iż słysząc rozmowę o czyjejś śmiertelnej chorobie, dziecko zaczyna  doszukiwać się w sobie  zapamiętanych objawów.  Wystarczy wtedy najdrobniejsze skaleczenie  lub siniak, aby wyobraźnia sześciolatka podsunęła mu  najokropniejsze wizje. Często za ponawianymi  przez dziecko skargami na nieistotne dolegliwości, np.; „ Mamo popatrz mam guza, mamo ja się wczoraj uderzyłem, a guz jeszcze jest; tato, dlaczego ten guz nie znika?”  i tak dalej, aż do wyczerpania się cierpliwości kolejnych członków rodziny, kryje się paniczny strach przed śmiertelną chorobą. Dziecko przecież słyszało, że sąsiadka miła guza   i zmarła, boi się więc, że spotka je to samo.                                                                           

DZIECKU TRZEBA POMÓC – Dorośli zwykle lekceważą skargi dziecka, nie zdając sobie sprawy, jak wielkie dla niego mają one znaczenie. Dziecku  zaś trzeba pomóc. Konieczna jest próba zrozumienia,  skąd biorą się jego obawy, spokojna rozmowa, wytłumaczenie dolegliwości. Pamiętajmy, że  przedszkolaki myślą o śmierci, jest ona obecna w ich wyobrażeniach, zaczynają się jej bać. Nie czują jednak jeszcze oporu przed rozmowami na ten temat, zadają pytania,  na które dorośli unikają odpowiedzi, uznając, że jest na to za wcześnie, dziecko jest za małe, nic nie rozumie, że jeszcze nie czas, aby o tym myślało.

W ósmym, dziewiątym roku życia następuje pełne ukształtowanie się pojęcia śmierci. Dziecko rozumie, że składa się  na nią nieodwracalność zjawiska, zatrzymanie wszelkich procesów życiowych, zniszczenie ciała, i że jest nieuchronna   i powszechna. Uczą się, że tematu tego lepiej unikać, budzi on bowiem zakłopotanie. Lęk przed śmiercią nie znika, lecz jest nieujawniony, ulega stłumieniu. Powoli śmierć staje się tematem tabu. Swoim stosunkiem do niej dziewięciolatek przypomina już większość dorosłych.

POROZMAWIAJMY… - tak więc mimo usilnych starań rodziców i wychowawców o śmierci myślą już  kilkuletnie dzieci, mają  o niej swoje  zmieniające się z wiekiem wyobrażenia, próbują zrozumieć jej istotę. Nie zmieni tego faktu unikanie rozmów, zbywanie milczeniem pytań, pełne dobrej woli tłumaczenie „ptaszek nie rusza się,  bo tak mocno śpi”. Gdy dziecko zacznie zadawać trudne pytania  o śmierci, warto spróbować z nim porozmawiać. Oczywiście, nie będzie to proste, trzeba przecież przełamać własne, kulturowo utrwalone opory. Może zdarzyć się jednak,że rozmowa taka będzie wiele znaczyła również dla nas. Być może po raz pierwszy w życiu będziemy mogli rozmawiać o  śmierci wprost, bez niedomówień.

Nasz sześcioletni partner  w rozmowie może zadziwić nas swoim spojrzeniem na ten tak trudny problem. Dla dziecka, bowiem śmierć jest częścią natury, jednym z tysięcy fascynujących zjawisk, które pragnie poznać, zrozumieć. Spróbujmy choć raz nie uciekać od takiej rozmowy,a przekonamy się jak dużo ona dała zarówno dziecku, jak i nam.

 

Opracowanie: mgr Marzena Sadurska

Źródło: Twoje dziecko” cykl „Wychowanie bez porażek”

 

Polecane książki:

Baśnie Andersena

„ŚMIERĆ”- Opowiadania dla dzieci

Autor: Bruno Ferrero – Wydawnictwo Salezjańskie

Amelka i motyle Paweł Księżyk

 

 

 

Wskazówki dla rodziców pomocne przy adaptacji dzieci do przedszkola –

Pierwsze dni w przedszkolu bez stresu.

 

Jak zminimalizować negatywne skutki adaptacji dziecka do przedszkola?

 

·        Nie przeciągaj pożegnania w szatni, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je  i wyjdź, przekazując maluszka nauczycielowi.

 

·      Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu – jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.

 

·      Nie obiecuj: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz; kiedy będziesz odbierać dziecko, możesz dać mu maleńki prezent, ale nie może to być forma przekupywania, lecz raczej nagrody. Z czasem ten bodziec stanie się zbędny.

 

·      Kontroluj, co mówisz. Zamiast: „już możemy wracać do domu”, powiedz: „teraz możemy iść do domu”. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.

 

·     Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po przyjściu do domu opowiedziało, co wydarzyło się w przedszkolu – to powoduje niepotrzebny stres.

 

·        Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna osoba, którą dziecko zna.

 

·        Staraj się określać, kiedy przyjdziesz po dziecko, w miarę dokładnie: nie mów „przyjdę, kiedy skończę pracę”, ponieważ dziecko nie wie, o której godzinie rodzice kończą pracę. Lepiej powiedzieć: „odbiorę cię z przedszkola po podwieczorku”. Jest to dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Najważniejsze jest to, by DOTRZYMYWAĆ SŁOWA!

 

·        Nie okazuj negatywnych emocji: nie płacz, nie wracaj pod drzwi, gdy słyszysz, że maluch płacze. Takie zachowania są u dziecka rozpoczynającego funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym zupełnie normalne! Jednak kiedy zobaczy, że rodzic czuje się niepewnie w sytuacji pozostawianie swej pociechy w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje stres.

 

·     Każde dziecko uspokaja się w zasadzie od razu po zamknięciu drzwi do sali, ponieważ absorbuję je nowi koledzy, wielość zabawek, a życzliwa i uśmiechnięta pani zawsze dziecko przytuli, weźmie na kolana i uspokoi, zajmując uwagę dziecka czymś miłym i pozytywnym.

 

·        Tłumacz dziecku, że reguły obowiązujące w przedszkolu są dobre. Dzieci lubią, gdy ich świat jest uporządkowany i mają swoją harmonię. Brak zasad  i wymogów ze strony nauczyciela sprawia, że dziecko odczuwa chaos, a to powoduje z kolei brak poczucia stabilności i bezpieczeństwa w nowym miejscu.

·    Wszystkie wątpliwości lub pytania kieruj do nauczyciela. To osoba, która spędza z dzieckiem większość dnia, więc doskonale zna   twoje dziecko. Maluch widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, na pewno czuje się bezpiecznie.           


                                            Opracowanie:    mgr Małgorzata Dańczura

mgr Małgorzata Chechłowska

 

 


 

ROLA  TAŃCA  W  ŻYCIU  PRZEDSZKOLAKA

 

Tańcząc nigdy nie zastanawiamy się co to właściwie jest taniec?

Tańczyć lubią dorośli ,oraz jak najbardziej dzieci. Od chwili pojawienia się w telewizji  programów tanecznych oraz różnorakich konkursów tanecznych , nauka tańca stała się bardzo popularna. Każdy kto chce i może tańczy! Powstają szkoły tańca, a dzieci zapisywane są na tańce przez swoich rodziców. Każdy w tym temacie realizuje swoje marzenia . Nie raz słyszymy: wysyłam moje dziecko na tańce ,bo ja nie miałam takiej możliwości.

Muzyka i taniec łagodzi obyczaje mawiają mądrzy ludzie. Jest to prawdą. Na każdej uroczystości czy to państwowej ,firmowej czy prywatnej taniec odgrywa dużą rolę. To dzięki muzyce i tańcom ludzie zawierają przyjaźnie , otwierają się na nowy nieznany im świat. Historia tańca jest bardzo długa, towarzyszy wszystkim kulturom w kolejnych epokach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swoje opowieści w formie tańca. Miało to związek z wierzeniami religijnymi. Tańczono, gdy chciano sprowadzić deszcz, odwrócić choroby, wzbudzić w sobie odwagę przed walką, podziękować swoim bogom za życie.

Taniec jest forma aktywności ruchowej, sposobem przeżywania i przekazywania emocji i ma wpływ na rozwój psychofizyczny człowieka .Dlatego został uwzględniony w rożnych programach jako forma przygotowania do rozwijania ruchu ,emocji i tworzenia sytuacji rozwoju fizycznego. Taniec umacnia i kształtuje ciało nadaje ruchom płynności i zwinności. Dziecko używając swojego ciała ćwiczy je doskonali i przez co poznaje siebie , swoje otoczenie. Ćwiczenia ruchowo – taneczne rozwijają  szereg dyspozycji psychofizycznych takich jak spostrzegawczość ,pamięć ,kształtują uwagę i szybka reakcję, koordynację wzrokowo ruchową ,orientacje w schemacie własnego ciała. Aktywizują także ciało i umysł dziecka ,rozwijając wyobraźnię ,mobilizując do działania. Taniec dostarcza dziecku nowych wrażeń i doświadczeń w zakresie komunikacji i współdziałania w grupie, wyrabia wewnętrzną dyscyplinę ,uczy świadomego panowania nad ruchem ciała.

Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo lubią tańczyć. Uczy się więc w przedszkolu prostych form tanecznych , korowodów marszowych, biegu ,cwału bocznego, podskoków przytupnięć i kroku polkowego. Tańczenie ma charakter swobodnej zabawy, a nauczycielka bierze czynny udział w tańcu do czasu swobodnego zapamiętania przez dzieci całego układu tanecznego. Dzieci czerpią z tańca radość i zadowolenie.

Opracowujemy z dziećmi również proste układy tańców towarzyskich np. samba ,cha cha , jive, jak i tańce standardowe :walc angielski walc wiedeński i tango. Do nauki tańca w przedszkolu wykorzystujemy swoja wiedzę zdobyta na kursach doskonalących i warsztatach tanecznych. Uroczystości przedszkolne zawsze wspomaga taniec i muzyka. Rozwijajmy u dzieci talenty taneczne i muzyczne, a będą na pewno w przeszłości ludźmi szczęśliwymi i radosnymi.

Opr. mgr Małgorzata Chechłowska

 

 

 

Wpływ prawidłowego żywienia

dzieci w wieku przedszkolnym

na zdrowie i harmonijny rozwój.

 

Miejskie Przedszkole Nr 9 w Jarosławiu promujące zdrowie, szczególną troskę przejawia w zakresie prawidłowego żywienia dzieci, dostarczania im wszystkich potrzebnych składników pokarmowych, zgodnych z normami zapotrzebowania oraz w zakresie higieny żywienia. Znajomość i stosowanie tych norm zapobiega zarówno niedoborom pokarmowym, jak i przekarmieniu – równie niekorzystnym dla rozwoju dzieci ( przyczyna otyłości ). Produkty spożywane są źródłem różnorodnych składników pokarmowych. W przedszkolu do sporządzania posiłków dla dzieci wykorzystywane są produkty spożywcze najwyższej jakości, zawierające :

- składniki budulcowe i regenerujące ( białka, składniki mineralne i witaminy ),

- składniki energetyczne ( węglowodany oraz tłuszcze ),

- woda – biorąca udział we wszystkich procesach zachodzących w organizmie.

Posiłki przygotowywane dla naszych milusińskich są bardzo smaczne, zdrowe, podawane w sposób estetyczny. Potrawy są kolorowe, urozmaicone warzywami   i owocami. Dzieci chętnie je spożywają. Zdarza się, że często same zgłaszają sugestie do jadłospisu i proszą o dokładki.

 

Codzienne spożywanie, higiena żywienia.

Składniki pokarmowe zawarte w pożywieniu służą do budowy organizmu, regulacji jego czynności, są źródłem energii, zapobiegają chorobom. W mleku, serach, rybach, jajach, mięsie, podrobach i wędlinach zawarty jest budulec. Codziennie należy pić ponad ½ l mleka w postaci zupy mlecznej, kawy, kakao, budyniu. Bardzo wskazane jest także picie kefiru, jogurtu, maślanki, serwatki. Można je podawać jako koktajle z owocami i warzywami. Energię czerpiemy    z pieczywa, kasz, makaronu, masła, smalcu, oliwy. Ciemne pieczywo powinno wejść do codziennego jadłospisu. Również grubymi kaszami ( pęczak,    gryczana ) należy zastąpić część potraw mącznych. Masło i oliwa są najbardziej wartościowe, kiedy są spożywane na surowo. Potrawy pieczone i smażone są trudno strawne. Owoce i warzywa pomagają w prawidłowym rozwoju. Zabezpieczają przed zachorowaniem. Należy je jadać codziennie przez cały rok, najlepiej w postaci naturalnej lub w surówkach. Wysoką wartość zdrowotną mają porzeczki, truskawki, poziomki, agrest i maliny oraz cytryny i pomarańcze. W żywieniu dziecka polecane są szczególnie warzywa zielone i pomarańczowe: papryka, pomidory, kapusta, marchew, dynia, zielony groszek i fasolka, szpinak. Zimą i wiosną uzupełniamy jadłospis kiszoną kapustą, szczypiorkiem, sałatą, rzodkiewką i rzeżuchą. W każdym posiłku powinny być podane potrawy zawierające budulec, dostarczające energię oraz owoce i warzywa. Codziennie należy jadać inne potrawy, przyrządzane bezpośrednio przed spożyciem. Odgrzewane tracą wartość i stają się trudno strawne. Potrawy gotowane są zdrowsze od pieczonych i smażonych. Jeść należy co 3,5 – 4 godziny, codziennie o tej samej godzinie. Posiłek poranny, będący podstawą całodziennej aktywności dziecka musi być szczególnie obfity i wartościowy.   W skład pierwszego śniadania powinien wchodzić napój mleczny, pieczywo mieszane z masłem i różnymi dodatkami podanymi równocześnie ( ser, wędlina, dżem, jajko ) za to w niewielkiej ilości. Do tego sezonowe owoce lub warzywa. Podanie samej zupy mlecznej nie spełnia wymagań prawidłowego żywienia.     II śniadanie to owoc lub warzywo i kanapka. Równocześnie podana szklanka mleka podnosi wartość tego posiłku. Cukierki, herbatniki, pączki itp.  nie zastąpią II śniadania. Obiad zawierać powinien jeden z produktów budulcowych ( mięso, podroby, jajko, ser ) oraz poza ziemniakami dwie jarzyny: jedną gotowaną, drugą w postaci surówki. Kompot lub słodycze stanowią uzupełnienie tego posiłku. Kolacja złożona z potraw łatwo strawnych ( mleko    i produkty mleczne, kasze, białe pieczywo, dżem, miód, owoce ) nie powinna być zbytnio obfita. Zjedzona na 1 – 1,5 godz. przed snem nie utrudni nocnego odpoczynku.

Literatura:

„Dziecko w wieku przedszkolnym” – m. in. dr D. Chrzanowska.

Opracowała:

mgr M. Dańczura

 

 

 

Zabawy badawcze

oraz edukacja muzyczno – teatralna,

rozwijają ukryte zdolności artystyczne.

 

            Zmiany zachodzące w przyrodzie mogą być źródłem pomysłów na twórczą działalność dziecka i zainspirują go do działania. Dzieci już od urodzenia są ciekawskimi badaczami i odkrywcami. Uczą się przez działanie, zbierając swoje doświadczenia „ręką, sercem i głową”. Aktywność poznawcza jest dla nich w pewnym sensie rzeczą naturalną wynikającą z wrodzonej potrzeby wysiłku umysłowego. Grupa z która pracuję to dzieci 3-4-5-letnie. Lubię pracę twórczą i tak też pracuję z moimi dziećmi. Dużo śpiewamy, tańczymy, czytamy, nauczyłam je słuchać muzykę poważą, instrumentalną. Zauważyłam, że wówczas dzieci wyciszają się bądź rozładowują swoje napięcia. Zaczęły dokładniej patrzeć na otaczający je  świat, częściej zadają pytania, interesują się przyrodą, wyciągają  wnioski- co jest dobre dla naszego otoczenia, co należy eliminować. Ogromny wpływ zabaw badawczych na rozwój i wychowanie dzieci związany jest z faktem, iż każda zabawa tego rodzaju niesie ze sobą ładunek pozytywnych emocji, co wspiera proces uczenia się. Najlepiej bowiem zapamiętujemy to, co nam się miło kojarzy. Działalność badawcza wywiera korzystny wpływ na różne sfery rozwoju dziecka, m.in. sferę aktywności twórczej Zabawy badawcze oraz prowadzona edukacja muzyczno-  teatralna pozwalają się otworzyć dzieciom nieśmiałym, rozwijają ukryte zdolności artystyczne. Po przeprowadzeniu różnych zabaw badawczych czuję że rosną mali ekolodzy. Dzieci w kąciku badawczym same sprawdzały, stwarzały dogodne sytuacje i samodzielnie dochodziły do wniosku – co czynić należy , by żyło nam się zdrowiej    i bezpieczniej. Pragnę zachęcić  do wspólnej zabawy z dziećmi i  proponuję przykłady prostych zabaw badawczych i doświadczeń, które można przeprowadzić  z użyciem prostych, ogólnodostępnych rekwizytów.

1. Pienisty potwór /wulkan/:
Materiały: plastikowa butelka, ocet, płyn do mycia naczyń, soda, miska.

Przebieg:  butelkę napełniamy do połowy octem i dolewamy trochę płynu do mycia naczyń   ( można zabarwic farbką ), ostrożnie mieszamy składniki, butelkę ustawiamy na środku miski, bierzemy 3 łyżeczki sody oczyszczonej i wsypujemy na środek papierowej chusteczki do nosa. Zwijamy ją i skręcamy końce i wrzucamy zawiniętą chusteczkę do butelki. Po kilku minutach z butelki zacznie wydobywać się piana.
Można ozdobić butelkę kolorowym papierem wtedy piana będzie wychodziła z paszczy np. Potwora – smoka. Gdy mieszamy ocet z sodą oczyszczoną powstaje gaz zwany dwutlenkiem węgla. Tworzy on w occie bąbelki gazu, który reaguje z płynem do mycia naczyń. Powstaje przy tym tak dużo piany, że wydostaje się ona z paszczy potwora – butelki

 

2. Rakieta balonowa
Materiały: długi kawałek cienkiej linki, balon, taśma klejąca, słomka
Przebieg: linkę przeciągamy przez słomkę, jeden koniec linki mocujemy do klamki przy drzwiach, a drugi do oparcia krzesła. Linka powinna być bardzo mocno naprężona. Nadmuchujemy balon i mocno zaciskamy ustnik. Szczelnie zatykając otwór balonu, przymocowujemy go do słomki taśmą klejącą. Trzymając wylot, umieszczamy balon na jednym końcu linki, następnie odtykamy ustnik i puszczamy balon, balon poleci wzdłuż linki.
Wniosek: kiedy powietrze wylatuje, balon pędzi w przeciwnym kierunku, tzn. jest pchany na drugi koniec linki.

 

3. Znikająca woda
Materiały: dwie podstawki, szklanka, świeczka, woda, zapałka.
Przebieg: zapaloną świeczkę stawiamy na podstawce, na której znajduje się woda, i przykrywamy szklanką. w trakcie eksperymentu świeczka zgaśnie, a woda zostanie wessana ze spodka do szklanki.
Wniosek: tlen z powietrza podtrzymuje płomień świecy, kiedy tlenu pod szklanką zabraknie, płomień zgaśnie. Powietrze, które zostanie w szklance, oziębi się i skurczy. W ten sposób zrobi miejsce dla wody, która wciśnie się do szklanki

 

4.Telefon
Materiały: dwa plastikowe kubeczki, pojemniki po jogurcie, cienki sznurek o długości kilku metrów, nożyczki.
Przebieg: przebić nożyczkami otwór w dnie każdego kubeczka, pojemniczka. Przewlec sznurek przez oba otwory, zawiązać supły. Dwie osoby prowadząc rozmowę telefoniczną – muszą stanąć w odległości, tak aby naprężyć sznurek telefonu. Sznurek powinien być cały czas mocno naprężony. Dźwięki docierają do odbiorcy dzięki ruchom i drganiom powietrza, które są przewodzone przez sznurek.

 

5. Hodowla kryształów I
Materiały: słoiki z wodą dla każdego dziecka, sól, patyczki, wełniane nici.
Przebieg: dzieci samodzielnie przygotowują roztwór nasycony soli, w celu jej krystalizacji. Na słoikach opierają patyczki, zanurzają wełniane nitki w wodzie.
Wniosek: Po kilku dniach na nitkach utworzą się kryształki pod wpływem parowania wody.
7. Co pływa, co tonie

 

Materiały:  przedmioty metalowe, plastikowe, papierowe
Przebieg: wszystkie  przedmioty kolejno zostają wrzucamy kolejno do przezroczystego pojemnika z wodą. Dzieci przewidują, który przedmiot utonie, a który nie. Po przeprowadzonym doświadczeniu dzieci odpowiadają na pytania:
- Jakie przedmioty utonęły?
- Które nie utonęły?
- Dlaczego jedne utonęły, a inne nie?
Wyciągnięcie wniosku, że przedmioty, które utonęły – są ciężkie, a przedmioty pływające na powierzchni – są lekkie.

 

8. Co przyciąga magnes?

 

Materiały: magnes i różne metalowe przedmioty (np. spinacze, druciki, agrafki, blaszki), różne niemetalowe przedmioty (np. papier, gumka, karton, drewniane i plastikowe klocki)
Przebieg: układamy na stolikach przedmioty o różnych właściwościach i używając magnesów dzielimy te przedmioty na dwie grupy: na te przyciągane i obojętne wobec magnesu. Przy pomocy patyka i sznurka wykonujemy wędkę, a na jej końcu mocujemy magnes. Wycinamy z papieru rybki i przymocowujemy do nich spinacze. Zabawa „Kto złowi więcej rybek?”.

 

9. Przyjaźń kolorów

 

Materiały: kilka słoików z czystą wodą, farbki plakatowe
Przebieg: Barwimy za pomocą farbki wodę w słoikach na czerwono, niebiesko i zielono. Opowiadamy o kolorach, które przyjaźnią się ze sobą i dodajemy kolejno:
•    czerwony + żółty = pomarańczowy
•    niebieski + żółty = zielony
•    czerwony + niebieski = fioletowy
Pozwalamy dzieciom dalej eksperymentować z kolorami i wyciągać wnioski.

 

Opracowała:

mgr Lucyna Łaszkiewicz 

 

 

 

Kompetencje dziecka pięcioletniego

wg podstawy programowej 

wychowania przedszkolnego

dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych

w szkołach podstawowych oraz innych

form wychowania przedszkolnego

 

Opracowanie: mgr Agata Kolasa-Skiba

 

  1. Kształtowanie umiejętności społecznych

Dziecko:

  • Potrafi podać podstawowe informacje o sobie
  • Właściwie zachowuje się względem innych
  • Nabyło umiejętność oceniania siebie
  • Nie boi się sytuacji nowych i jest otwarte na kontakty z innymi
  • Używa form grzecznościowych
  • Właściwie reaguje na niepowodzenia i sukcesy
  • Współdziała w zespole, podporządkowuje się przyjętym zasadom
  • Wykazuje zainteresowanie problemami innych ludzi
  1. Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywaniu ładu i porządku

Dziecko:

  • Nabyło umiejętność systematycznego dbania o swoją czystość osobistą
  • Prowadzi higieniczny tryb życia
  • Wykazuje dobry poziom samoobsługi
  • Nabyło umiejętność kulturalnego zachowywania się przy stole
  • Aktywnie uczestniczy w czynnościach porządkowych
  • Jest samodzielne w czynnościach codziennych
  • Dba o wspólną własność
  1. Wspomaganie rozwoju mowy dzieci

Dziecko:

  • Jest aktywne werbalnie
  • Poprawnie i wyraziście wypowiada się
  • Uważnie słucha wypowiedzi innych
  • Jasno formułuje własne poglądy, spostrzeżenia i myśli. Mówi o swoich przeżyciach, osiągnięciach, doświadczeniach i ewentualnych  trudnościach
  • Posiada bogaty zasób słownictwa
  • Mowa płynna i poprawna pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym
  1. Wspieranie dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosują w poznawaniu i rozumieniu siebie i swojego otoczenia

Dziecko:

  • Rozumie związki przyczynowo-skutkowe
  • Nabyło umiejętność przewidywania skutków czynności manipulacyjnych na przedmiotach
  • Potrafi obserwować i wyciągać wnioski z obserwacji
  • Klasyfikuje, porządkuje obiekty wg określonego kryterium i formułuje uogólnienia
  1. Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności fizycznej dzieci

Dziecko:

  • Dba o zdrowie, higienę własną i otoczenia
  • Zna i stosuje zasady zdrowego żywienia
  • Uczestniczy w grach i zabawach ruchowych, ćwiczeniach gimnastycznych i zabawach terenowych
  • Podejmuje swobodne zabawy o charakterze ruchowym, z wykorzystaniem różnych przyborów, przyrządów i warunków terenowych
  • Wykazuje dobrą sprawność fizyczną całego ciała
  • Chętnie spędza czas na dworze
  1. Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych

Dziecko:

  • Przestrzega ogólne zasady bezpieczeństwa
  • Stosuje zasady bezpiecznego poruszania się po drogach i zasady bezpiecznego korzystania ze środków transportu
  • Radzi sobie w sytuacjach trudnych
  • Zna swoje dane osobiste oraz podstawowe dane teleadresowe rodziców
  • Unika zagrożeń płynących ze świata ludzi, roślin oraz zwierząt
  • Preferuje bezpieczne formy spędzania czasu wolnego
  • Potrafi postępować bezpiecznie i rozważnie
  1. Wychowanie przez sztukę – dziecko widzem i aktorem

Dziecko:

  • Nabyło umiejętność słuchania i wypowiadania się na tematy związane z bezpośrednim przeżywaniem, doświadczaniem czy treścią słuchanego utworu literackiego lub oglądanego widowiska
  • Swobodnie odtwarza treści utworów literackich i obserwowanych sytuacji za pomocą werbalnych i pozawerbalnych środków wyrazu
  • Potrafi inscenizować treść i wchodzić „w role”
  • Nabyło umiejętność właściwego zachowywania się podczas uroczystości i imprez zorganizowanych
  1. Wychowanie przez sztukę – muzyka i śpiew, pląsy i taniec

Dziecko:

  • Interesuje się muzyką i śpiewem
  • Interpretuje ruchem wybrane tematy rytmiczne, muzyczne i melodyczne
  • Dostrzega zmiany dynamiki, tempa i wysokości dźwięku w utworach muzycznych
  • Przedstawia za pomocą ruchu, muzyki, tańca własne spostrzeżenia i doznania
  • Śpiewa piosenki indywidualnie i zbiorowo
  • Nabyło umiejętność tworzenia prostego akompaniamentu do piosenek, zabaw ruchowych, z wykorzystaniem instrumentów perkusyjnych i akustycznych
  1. Wychowanie przez sztukę: różne formy plastyczne

Dziecko:

  • Stosuje różne techniki plastyczne
  • Potrafi eksperymentować materiałem plastycznym
  • Przejawia zainteresowanie malarstwem, sztuką ludową, rzeźbą i architekturą
  • Dba o estetykę prac
  • Utrzymuje dobre tempo pracy
  1. Wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci poprzez zabawy konstrukcyjne, budzenie zainteresowań technicznych

Dziecko:

  • Nabyło umiejętność planowania, projektowania i wykonywania kompozycji z różnorodnych materiałów i elementów
  • Wykonuje różne prace wg pomysłu własnego lub wg wzoru
  • Potrafi posługiwać się prostymi narzędziami i przyborami
  • Interesuje się urządzeniami technicznymi i zna zasady działania niektórych z nich
  • Przyswoiło umiejętność bezpiecznego korzystania z wybranych urządzeń użytku codziennego
  1. Pomaganie dzieciom w rozumieniu istoty zjawisk atmosferycznych i w unikaniu zagrożeń

Dziecko:

  • Dostrzega zmiany zachodzące w przyrodzie
  • Obserwuje i wypowiada się na temat dostępnych zjawisk przyrodniczych
  • Rozpoznaje i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla pór roku
  • Zauważa zmiany o charakterze estetycznym np. w otoczeniu
  • Jest zainteresowane przyrodą ożywioną i nieożywioną
  • Nabyło umiejętność podejmowania właściwych decyzji i unikania zagrożeń
  1. Wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt

Dziecko:

  • Posiada bogaty zasób wiadomości nt. roślin i zwierząt żyjących w różnych ekosystemach, charakterystycznych dla danego gatunku
  • Wie, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt i wzrostu roślin w różnych środowiskach przyrodniczych
  • Dostrzega zmiany zachodzące w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku
  • Czuje się współodpowiedzialne za stan środowiska naturalnego
  • Rozumie współzależności występujące w przyrodzie, dostrzega konieczność jej ochrony i dba o nią
  1. Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci wraz z edukacją matematyczną

Dziecko:

  • Potrafi przeliczać elementy i rozróżniać błędne liczenie od poprawnego
  • Porównuje liczebność zbiorów
  • Posługuje się liczebnikami głównymi i porządkowymi w indywidualnym zakresie
  • Nabyło umiejętność wyznaczania wyniku prostych operacji dodawania i odejmowania
  • Porównuje i posługuje się określeniami dotyczącymi kierunków w przestrzeni
  • Różnicuje, porównuje i posługuje się określeniami dotyczącymi położenia przedmiotów w przestrzeni
  • Określa długość przedmiotów za pomocą prostych sposobów mierzenia np. kroki
  • Zna zależności następowania po sobie dni i nocy, pór roku, dni tygodnia i miesięcy w roku
  1. Kształtowanie gotowości do nauki czytania i pisania

Dziecko:

  • Odtwarza proste wzory
  • Wykazuje prawidłową koordynację wzrokowo-ruchową
  • Posiada dobry poziom sprawności manualnych
  • Jest spostrzegawcze i wykazuje dobry poziom pamięci wzrokowej
  • Prawidłowo trzyma narzędzie pisarskie
  • Wykazuje zainteresowanie nauką czytania i pisania
  • Wykazuje zainteresowanie książką
  • Potrafi słuchać i analizować treści prostych utworów literackich
  • Rozpoznaje sens informacji podanych w formie rysunków i symboli
  • Nabyło umiejętność odczytywania krótkich podpisów czy napisów
  • Dokonuje analizy i syntezy zdań, wyrazów i sylab
  • Wyodrębnia głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej
  1. Wychowanie rodzinne, obywatelskie i patriotyczne

Dziecko:

  • Wie, że jest Polakiem i szanuje symbole narodowe
  • Nazywa godło i flagę państwową, zna polski hymn i wie, że stolicą Polski jest Warszawa
  • Wie, że Polska należy do Unii Europejskiej
  • Interesuje się ważniejszymi wydarzeniami z życia kraju
  • Posiada podstawowe informacje dotyczące miejscowości, w której mieszka oraz  zna ważniejsze instytucje użyteczności publicznej
  • Zna specyfikę pracy w wybranych zawodach
  • Potrafi określić własne miejsce w rodzinie, dostrzega jej wartość i znaczenie
  • Jest tolerancyjne
  • Jest świadome swoich praw oraz szanuje prawa i własność innych
  • Szanuje godność osobistą oraz odmienność innych ludzi

Zna podstawowe informacje dotyczące swojej rodziny ( podstawowe dane osobowe, miejsce pracy, zainteresowania)

 

 

 

 

 

BABCIE  I  DZIADKOWIE

„Nikt nie jest w stanie zapewnić dzieciom tego,

co mogą im dostarczyć dziadkowie:

to Oni obsypują pyłem gwiazd życie swoich wnucząt”.

A. Haley

        Babcie i dziadkowie na pewno każdy zgodzi się z opinią, że tak dawniej jak i dziś są niezastąpieni, gotowi poświęcić swój czas, troskę, cierpliwość, serce ukochanym  wnuczętom. Tworzą wokół siebie przedziwną aurę. Pomiędzy dziadkami, a wnukami    zachodzi jakaś wspaniała więź. Nie trzeba nikomu udowadniać, że wspaniali dziadkowie są nie do zastąpienia. Dzieci, których życie toczy się w pobliżu dobrych dziadków, zbierają dobre doświadczenia, które mogą zaprocentować w dalszym życiu. To właśnie dzięki dziadkom dzieci już od najmłodszych lat uczą się dostrzegać różne potrzeby innych ludzi, uczą się szacunku i tolerancji dla ludzi. Dziadkowie prawie zawsze wiedzą, co to znaczy wychowywać cierpliwie i z uśmiechem, rozmawiać spokojnie i jasno, żartować, bawić się i uszczęśliwiać swoje wnuki. Dziecko wie, że zabiegani i zapracowani rodzice nie mają czasu na wysłuchanie ich, a dziadkowie – zawsze znajdą czas, wysłuchają, pocieszą, doradzą, po prostu zainteresują się ich problemami. Nie ma tu znaczenia czy dziecko jest w wieku przedszkolnym czy szkolnym, problem dziecka jest ważny nawet, gdy dotyczy zepsutego autka czy kłopotów szkolnych. Badania psychologów wskazują, że najbardziej pozytywny stosunek do osób starszych mają dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym. Badania ujawniają również, że stosunki te są częste i odgrywają znaczną rolę w życiu i rozwoju nastolatków. Relacje te stanowią najczęściej kontynuację więzi  z dzieciństwa. Podlegają jednak wyraźnym zmianom i przy kontynuacji przywiązania stają się bardziej zindywidualizowane. Dziadkowie i babcie są dla dorastających wnuków ważni nie tylko jako opiekunowie,  ale raczej jako starsi członkowie rodziny i osoby bliskie.Relacje z nimi rozszerzają krąg doświadczeń społecznych i psychicznych, stwarzają przy tym podstawy kształtowania się poczucia zakorzenienia  w przeszłości rodziny i tym samym sprzyjają rozwojowi tożsamości indywidualnej. (Rembowski J. 1986). Przyjście na świat wnuka lub wnuczki stanowi ważny moment w życiu rodziny. W stosunku do wnuków dziadkowie i babcie deklarują miłość równie silną jak do własnych dzieci, choć kochają je „trochę inaczej”. Odmienność tej miłości łączy się z jednej strony ze świadomością wartości życia  i ciągłości rodziny, którą wnuki zapewniają. Z drugiej zaś strony dziadkowie nie są obciążeni odpowiedzialnością rodzicielską, która spada na rodziców. W rezultacie miłość do wnuków jest bardziej świadoma, a stosunek do nich łagodniejszy   niż do własnych dzieci. (Tyszkowa M. 1992). Kontakt dziadkowie – wnuczęta wpływa również pozytywnie na dziadków, często mobilizuje ich do aktywności życiowej, dzięki spacerom, zaprowadzaniu   i odbieraniu wnuków z przedszkola, szkoły utrzymuje w aktywności, kondycji, ruchu. Dziadkowie czują się potrzebni, mają możliwość kontaktu z innymi osobami, nie siedzą odizolowani w domu. Nie ulega wątpliwości, że dziadkowie i wnukowie wzajemnie się potrzebują. Sztuka bycia dziadkiem, babcią wbrew pozorom nie jest taka łatwa.  Są dziadkowie, którzy świetnie rozumieją swoją rolę, ale bywają również tacy, którzy mają  z tym problem. Dziadkowie nie powinni zapominać, że wnuczek czy wnuczka jest jeszcze synem lub córką swoich rodziców, którzy jako pierwsi są odpowiedzialni za ich wychowanie. Dziadkowie przez nieustanne podkreślanie swojego zdania mogą przeszkadzać rodzicom  w konsekwentnym wychowywaniu, tym samym powodują, że  dziecko jest zdezorientowane. Dziecko też szybko orientuje się, jak zachować się by sprawić przyjemność dziadkowi czy babci a jak by nie sprawić zawodu rodzicom. Jeśli jednak dziecko spotyka dwa sposoby wychowywania, które wzajemnie się wykluczają, staje się mało pewne oraz niespokojne.  Nie warto tez wciągać wnucząt w konflikty na linii rodzice (teściowie) – dzieci (synowe, zięciowie) najbardziej na tym ucierpią niczego nie rozumiejące dzieci. Takie sytuacje mogą się później „zemścić” zarówno na rodzicach jak  i dziadkach. A przecież wszystkim zależy na dobru dzieci. Bez udziału rodziców i dziadków nikt nie jest w stanie wpoić dziecku zasad, którymi będzie kierowało się z dalszym życiu. Żadna instytucja nie nauczy współżycia  z ludźmi, jeżeli dziecko wzrasta w atmosferze pozbawionej wzajemnego szacunku. Dziadkowie i babcie pamiętajcie, że: „zbyt wiele wiatrów, które kierują statkiem, sprawi, że na pewno rozbije się on o skały”.  Mówi się, że dziadkowie mają prawo do rozpieszczania wnucząt, pozwalają im na wiele, czasami na bardzo wiele. Ale dziadkowie  i babcie muszą zdawać sobie sprawę, że rozpieszczanie to wielkie oszukiwanie. Dziecko, które nie zdobyło doświadczeń czasem bolesnych nie będzie umiało poradzić sobie  z problemami  w późniejszym życiu, bo przecież rzeczywistość jest często twarda jak kamień. Młodzi rodzice nie powinni oburzać się że niektórzy dziadkowie nie poświęcają się całkowicie opiece nad wnukami. Nie wynika to ze złośliwości czy braku zainteresowania. Pamiętajmy o tym, że współczesne babcie i dziadkowie, to najczęściej osoby często jeszcze pracujące zawodowo i w sile wieku. Oni również mają prawo do życia według własnych upodobań, zainteresowań. Uważają zresztą słusznie, że odchowali już swoje dzieci    i w spokoju mogą cieszyć się dalszym życiem. Nie znaczy, że nie kochają swoich wnucząt, przecież zawsze można na nich liczyć w „podbramkowych”sytuacjach.Ale muszą mieć też czas dla siebie. Pamiętajmy o tym.                                                                                                               Być wspaniałymi dziadkami to: wiedzieć, że dziecko to ktoś ważny, umieć rozpoznawać prawdziwe potrzeby swoich wnucząt, nie mieć obsesji nieszczęść i wypadków, zaufać takim placówkom jak przedszkola w których ich wnuczęta znajdują dobrą opiekę,  być „na bieżąco” ze sprawami wnucząt by móc lepiej rozumieć ich świat i móc  z nimi ciekawiej rozmawiać, nie narzekać i cieszyć się z każdej spędzonej chwili z wnuczętami.

   „ Dziadkowie dla wnuków są kimś wyjątkowym, kimś, kogo wspomina się w życiu dorosłym wszystkimi swoimi zmysłami. Te zapachy, te smaki, te spacery, zabawy   i uściski. I ten czas na rozmowy i otarcie łez. Bez nich uboższe byłoby dzieciństwo  i uboższe nasze wspomnienia”

10 Przykazań dla ocalenia mądrości wnuka

 Stosując się do tych przykazań, przyczynicie się do wychowania człowieka, który będzie miał „dobrze poukładane w głowie”: człowieka myślącego i wrażliwego.

  • Nie odstępujcie od zasady, że o wiele bardziej wychowawcze jest    przekonywanie. Aniżeli zmuszanie do posłuszeństwa.
  • Unikajcie tez definitywnych odpowiedzi: „Jest tak, bo tak jest”;  „jest tak, jak   mówię!
  • Ochraniajcie wasze wnuczki przed niektórymi programami telewizyjnymi.  Prócz tego, że obrażają one moralność, obrażają również mądrość.
  • Rozmawiajcie z nimi pełnymi zdaniami, a nie za pomocą sygnałów, półsłówek czy uproszczonych zwrotów, takich jak na przykład „okay”.
  • Cieszcie się, kiedy po raz pierwszy usłyszycie: „dlaczego?”. To znak, że macie przed sobą tak inteligentne dziecko, które zaczyna „karmić” swój  mózg.  Gratulacje!
  • W domu, podczas spacerów, w samochodzie, rozmawiajcie z nimi o tym co widzieliście w telewizji, przeczytaliście    w gazecie, usłyszeliście na ulicy.
  • Jeśli poprosicie go, aby wykonał jakieś wasze polecenie, traktujcie go jako    istotę myślącą. Wytłumaczcie mu powód tego polecenia. Im wcześniej  zaczniecie traktować go jako osobę myślącą, tym wcześniej on się nią stanie.
  • Nie gańcie jego opinii tylko dlatego, że nie zgadza się ona z waszą, chyba  żeby była rzeczywiście błędna czy niebezpieczna. Wnuczek nie narodził się z    tak wspaniałą głową do myślenia, jak jego dziadek czy babcia.
  • Nie wychowujcie jedynie poprzez emocje i relacje uczuciowe ( jeśli     naprawdę mnie kochasz, to…). W ten sposób nie wychowacie człowiek, który myśli i decyduje, ale człowieka, który ma nieustanną potrzebę wsparcia się na drugiej osobie; człowiek, który nie może żyć bez wspierania się na kimś innym, jest człowiekiem bezwolnym                              i nigdy nie dojrzeje

 Cieszcie się, kiedy wasz wnuczek zacznie wreszcie kaprysić: to znak, że  jest człowiekiem   a nie wieszakiem, małym  człowiekiem który ma prawo  nie zgadzać się ze  wszystkim i pragnie przedstawić swój punkt  widzenia.

 

Opracowanie:   mgr Marzena Sadurska

                                                           ŹRÓ Edytuj stronę ‹ Miejskie Przedszkole Nr 9 im. Jana Brzechwy w Jarosławiu — WordPress

Przejdź do głownej zawartości

Edytuj stronę Dodaj nową

Bezpośredni odnośnik: http://mp9brzechwa.jaroslaw.pl/artykuly/Edytuj artykuly Zobacz stronę Pobierz skrócony odnośnik

Tekstowy Wizualny