Dla Rodziców i dziecka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Komunikacja z dzieckiem – moc prostych słów”

Wszyscy lubimy, kiedy ukochane, najbliższe osoby zwracają na nas uwagę. Uwielbiamy czuć się docenieni, zauważeni, kochani. Nasze dzieci szczególnie! Dzieci bardzo potrzebują zainteresowania rodziców i tego, by ci aktywnie uczestniczyli w ich życiu i doceniali codzienne wysiłki. Pamiętajmy o tym, że relacja dziecka z rodzicem jest najważniejszym fundamentem, na którym dziecko będzie budowało wszystkie swoje późniejsze doświadczenia. Wszystko, co mówią do niego mama czy tata, zostawia w nim ślad. Dbajmy o to, by jak najczęściej słyszało od nas pochwały i zachęty. Uda Ci się! Wierzę w Ciebie! Kocham Cię! – te proste słowa mogą sprawić, że dziecko, gdy dorośnie, stanie się odważnym, pogodnym dorosłym.  Ważne też, by za słowami szły czyny, by zachowania rodziców nie były sprzeczne ze słowami, które kierują do dziecka. Psychologowie są zgodni co do tego, że poczucie własnej wartości nie jest kwestią genetyki, a jest budowane w dużej mierze przez otoczenie dziecka w okresie jego rozwoju. Rodzice często nie doceniają znaczenia pozytywnych komunikatów w wychowaniu dziecka, albo wręcz uważają tę metodę za coś szkodliwego, co sprawi, że dziecko będzie zarozumiałe i zbyt pewne siebie. Chwalenie jest sygnałem, że zauważamy pozytywne zachowania dziecka. Działa na nie motywująco. Jeśli docenimy np. fakt posprzątania pokoju, zabawek, samodzielną pracę, czy sumienną naukę, to daje to duże prawdopodobieństwo, że zachowanie to się powtórzy.
Pozytywne wzmocnienia, które dziecko słyszy od najbliższych mu osób powodują, że będzie się ono starać jeszcze bardziej. Nieprawdą jest, że dziecko można „zepsuć” mówiąc mu, że świetnie sobie z czymś poradziło, że jest dla nas najważniejsze i kochane. Dziecko, które słyszy słowa wsparcia od opiekunów czuje w sobie spokój i wiarę we własne możliwości. Wie, że cokolwiek zrobi, cokolwiek się stanie – rodzic będzie przy nim. Czuje, że może zaufać innym. Dzięki temu będzie mu łatwiej budować pozytywne i silne relacje z ludźmi w dorosłym życiu. Zdarza się, że kiedy dziecko zachowuje się poprawnie, nie zwracamy na to uwagi. Myślimy, iż dziecko bawi się  tak grzecznie, że lepiej mu nie przeszkadzać i zajmujemy się własnymi sprawami. Dopiero kiedy dziecko zaczyna marudzić albo stale daje się nam we znaki, kierujemy na nie swoją uwagę. W ten sposób, często wbrew naszym intencjom, utrwalamy złe zachowanie dziecka. Dzieci reagują bowiem według zasady: „lepiej być skarconym, niż zignorowanym”. Dla dziecka taka sytuacja jest często oczywista – rodzice poświęcają mu swoją uwagę tylko wtedy, kiedy „nabroi” lub zachowuje się nie tak, jak tego oczekiwano. Będzie więc powtarzać czynność za którą zostało skarcone, by znaleźć się w centrum naszej uwagi. Bardzo łatwo zmienić ten schemat. Reagujmy na to, co i w jaki sposób robi nasza pociecha w sposób pozytywny, szukajmy okazji, by chwalić, wspierać i zachęcać do dalszego rozwoju. Chwalić jednak też trzeba rozsądnie i uważnie. Niedobre jest etykietowanie dziecka, używanie słów, które odnoszą się do niego samego, a nie do działania. Ważne jest to, żeby opisać sytuację, która spowodowała pozytywną reakcję oraz uczucia, które w nas wywołała np. Kiedy widzę, jak pięknie pracujesz w książce, to jestem z ciebie dumny. Jestem pewna, że ci się uda! lub To, że pomogłeś siostrze posprzątać zabawki jest dla mnie bardzo ważne. W ten sposób pomogłeś też mi, dziękuję!  Taka komunikacja sprawia, że dzieci stają się bardziej świadome tego, co potrafią i jakie pozytywne skutki mają ich czyny.
Należy też unikać zwrotów: „wreszcie”, „ostatni raz” czy „ale”. Taka pochwała nie działa wzmacniająco, a służy wytknięciu poprzednich niepowodzeń, daje poczucie tego, że sukces był jednorazowy, że to cos wyjątkowego, co się nie powtórzy.
Nie mówmy więc:  Nareszcie udało Ci się porządnie posprzątać lub Ten jeden raz się postarałeś i zobacz, jakie są efekty!  Taki komunikat wskazuje na jednorazowość, ośmiesza i powoduje obniżenie poczucia własnej wartości, a więc odwrotność tego, co powinny dawać pochwały. Bądźmy też kreatywni i wkładajmy serce w wypowiadane komunikaty.
Źródło: Fundacja Dzieci Niczyje

opracowała: Agnieszka Szkoła

 

 

 

„Zabawa w teatr”. Jak ciekawie możemy spędzić czas wspólnie z dziećmi w domu.
Otóż pomysł zabawy w teatr może zapewnić nam nie tylko rozrywkę, a do tego pobudzi wyobraźnię i nie tylko najmłodszych. Aktor wyraża siebie w różnych formach ekspresji. Może pokazać swoją ulubioną postać zmieniając głos, ruchy, mimikę, sposób zachowania i nastrój. Można wykorzystać w tym celu pacynkę, kukiełkę oraz odpowiednią scenografię. Można też dokonać wyboru kim chce być, aktorem czy widzem. Zabawę w teatr można rozpocząć od przygotowania dzieciom ,,skrzyni przebrań”. Mogą to być różne stroje, kapelusze, rękawiczki, chusty, szale, torby, maski i inne akcesoria pomocne do stworzenia postaci. Skrzynia zawsze cieszy się zainteresowaniem dzieci. Podczas zabaw tematycznych same mogą tworzyć scenki dramowe. Dzieci naśladują postacie z bajek , książeczek czy bliskie im osoby. Tak niewiele potrzeba, aby drobny rekwizyt stał się narzędziem ich twórczej improwizacji, przeniesienia się w inny tajemniczy świat fantazji. Organizacja całej zabawy może być prosta, jeżeli zaś chcemy pobudzić wyobraźnię dziecka jeszcze bardziej, możemy wspólnie zbudować przestrzeń ”teatru”.  Idealnie sprawdzą się do  tego koce, prześcieradła, jakieś inne materiały. Kreatywność użycia dostępnych przedmiotów jest nieogarniaczona.
Zastanówmy się przez moment, jakiego rodzaju sztukę będziemy z dziećmi przedstawiać. Czy będzie to teatrzyk kukiełkowy? Może będzie to zwykła ”scena”  na której odtworzycie ulubioną bajkę? Pomysł zależy jedynie od Was.  Kim są bohaterowie naszej sztuki? Jeżeli będziemy potrzebować kukiełek możemy skorzystać z drewnianych łyżek ozdabiając je koronkowymi serwetkami, wstążeczkami , kawałkami materiałów i włóczką , zmieniając w piękne królewny, które z radością będą zapraszane do występów w teatrze. Dzieci używając ich prowadzą wymyślone przez siebie dialogi .Mają bogatą wyobraźnię , wystarczy im stworzyć odpowiednie warunki, obdarzyć zaufaniem a przekonamy się jak wspaniale potrafią się bawić się słowem i gestem. Zabawy w teatr stymulują rozwój, pobudzają wyobraźnię , pozwalają przenieść w świat fantazji marzeń. Zabawy dramowe poszerzają także zasób słownictwa, uczą wyrażania swoich myśli, kształtują emisję głosu i dykcję. Bawiąc się w ten sposób z dziećmi dodajemy im wiary we własne siły, kształtujemy ich charakter, osobowość, wskazujemy własne postawy moralne, rozładowujemy nagromadzone emocje oraz pozwalamy rozumieć własne uczucia. Miłej zabawy.

Lucyna Łaszkiewicz

 

Zabawy rozwijające kompetencje językowe dzieci

Wersja „Głoskowy pociąg” lub „Literkowy pociąg” – dla dzieci

Osoba dorosła recytuje wiersz

„Jedzie pociąg z daleka,
Na nikogo nie czeka.
Konduktorze łaskawy,
Zawieź nas do Warszawy.
Trudno, trudno to będzie,
Tyle dzieci jest wszędzie,
Niech tu wsiądzie to dziecko,
Które powie coś na A…”

Dziecko, dzieci odpowiadają – wyszukują wyrazy i daną głoskę w nagłosie (na początku wyrazu)

Zabawy w słowa

Wymyślanie rymów do wyrazów

kura – rura
osa – bosa
pióra – góra
znaki – maki
i inne

Osoba dorosła podaje wyraz, dziecko wymyśla wyraz rymowany lub odwrotnie

Zabawy w wybrzmiewanie sylab w wyrazach
Dorosła osoba podaje dziecku wyraz, dziecko wybrzmiewa sylaby zamieniając konkretami ilość sylab np. guziki, nakrętki

koło ko – ło
balon ba – lon
statek sta – tek
korale ko – ra – le
korona ko – ro – na
itd.

Rozwiązywanie zagadek literackich

Dorosły czyta zagadkę, dziecko podaje odpowiedź

Zagadka może wynikać z sytuacji życia codziennego, podczas przyrządzania posiłków

„Czerwona, słodka
z ziemi wyrwana,
pyszna w surówce
i gotowana!
Dobrze jej w dłoni
i w salaterkach,
więc chrup ją zawsze
zamiast cukierka!
Pijaj z niej soki
codziennie z rana,
a twoja buzia
będzie rumiana!” (marchewka)

„Biały korzeń,
zielona natka…
Prawda, że łatwa
jest to zagadka?” (pietruszka)

„Głowa niepusta,
bo jest w niej głąb.
Zając ją chętnie
wziąłby na ząb!” (kapusta)

„Wyjęty z ziemi –
szary i brzydki,
pyszne są z niego
placki i frytki!” (ziemniak lub kartofel)

„Czerwony taki,
jakby spiekł raki.
W barszczu i ćwikle
spotkasz go zwykle.” (burak)

„Z wierzchu czerwona,
w środku – biała,
lubi ją wiosną
rodzina cała!” (rzodkiewka)

„W środku biały,
z wierzchu zielony,
pyszny surowy
oraz kwaszony.
Bywa wężowy
lub kostropaty –
i do mizerii
i do sałaty!” (ogórek)

„Trochę kwaśny, trochę słodki, trochę słony,
gdy dojrzały, jest jak słońce czerwony!” (pomidor)

„W żółtej łupinie biała kula
gdy ją kroimy, do łez nas rozczula!” (cebula)

Zabawy dydaktyczne typu „Prawda – Fałsz”

Dorosły zadaje dziecku pytanie oraz propozycje odpowiedzi, mając na uwadze jego predyspozycje psychofizyczne

Dziecko udziela odpowiedzi używając słów „prawda” lub „fałsz”. Odpowiedzi można zastąpić różnymi gestami lub mimiką

Przykłady zabawy:

Ryba ma:
nogi
płetwy
kopyta

W lesie żyją:
sarny
lisy
dziki
krokodyle

Ptaki to:
wróble
gołębie
szpaki
pszczoły

Zabawy słowami – wyliczanki

W ogródku Zosi rosną kwiatki

Tam bratki rosną – rosną
Tam wierzby rosną – nie
Tam fiołki rosną – rosną
Tam ziemniaki rosną – nie

Zabawa słowami – Co wiezie pociąg?

Dorosły recytuje wiersz W. Grodzieńskiej pt. „Zabawa w pociąg”

„Dniem i nocą pędzi pociąg
przez szeroki, leśny trakt.
Pędzi, pędzi coraz szybciej
stuku – stuku, paku – pak.
Ma wagony z …

Dorosły podaje nazwę nadrzędną (np. owoce), a dziecko zgłasza nazwy szczegółowe np. jabłka, gruszki, śliwki itp.

Opracowała: Małgorzata Dańczura

 

Drodzy Rodzice, Opiekunowie dzieci w wieku przedszkolnym i nie tylko!
w ten niełatwy dla wszystkich czas, wychowanie dzieci trwa nadal 👧 Jako odpowiedzialny wydawca edukacyjny MAC EDUKACJA dokładamy wszelkich starań, aby Państwa dzieci i podopieczni wychowywali się z pomocą wysokiej jakości materiałów i kart pracy ❤️
Czas dla bohaterów! 🦸‍♂️
Udostępniamy dla Państwa bezpłatnie na czas zamknięcia przedszkoli karty pracy z przygodami Olka i Ady wydawnictwa MAC Edukacja, lidera w wychowaniu przedszkolnym.
Dzisiaj każdy z nas jest bohaterem – nauczyciele, dzieci i rodzice. Teraz dołączają do Państwa bohaterowie cykli „Olek i Ada” oraz „Nowe przygody Olka i Ady” 😊 To sympatyczne, barwne rodzeństwo prosimy przyjąć pod dach każdego domu i włączyć ich we wspólną zabawę, odkrywanie kolejnych literek i słówek 🔡
Na stronie www.mac.pl/publikacje udostępniamy pełne wersje kart pracy z możliwością wydruku.
Na tę chwilę dostępne są ⤵️
➡️ Nowe przygody Olka i Ady. Przygotowanie do czytania, pisania, liczenia
➡️ Nowe przygody Olka i Ady. Litery i liczby cz. 1 i cz. 2
Kolejne materiały opublikujemy wkrótce  🙂
Jesteśmy pewni, że w towarzystwie Olka i Ady czas wychowania upłynie w radosnej atmosferze!
Poznaj bohaterów: https://youtu.be/ZSXClGr4Ss8

💚💚💚Gorący news!💚💚💚Pani Wiosna znów zgodziła się na spotkanie czytelnicze! Podobno zmieniła fryzurę, a przeczyta opowiadanie o.. MAŁYM MISIU! 😲😲Zapowiedziała, że ma ciekawe zadania dla dzieci do wykonania w domu 😲Będziecie? Roześlijcie zaproszenie do jak największej liczby Przedszkolaków 💚💚💚 …😉Spotkanie odbędzie się na stronie Misiowa Mama- OCZYWIŚCIE NA Facebook – strona Misiowa Mama.

„Rozwój dziecka przez zabawę”

             Wspólna zabawa rodziców z dzieckiem jest potrzebna zarówno dziecku, jak i rodzicom: dziecku – ponieważ wspomaga jego rozwój, rodzicom – ponieważ dostarcza wielu informacji na temat  rozwoju dziecka, i także wspomaga ich rozwój. Rodzice powinni                             bawić się z dzieckiem od pierwszych tygodni jego życia.
Kontakt przez zabawę, obok pieszczot, uśmiechania się, całowania, rozmawiania jest tym rodzajem interakcji, który stymuluje rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny dziecka, a tym samym     sprzyja jego prawidłowemu rozwojowi biologicznemu.       Dzięki zabawie umacnia się więź między rodzicami a dzieckiem.

 

OBSERWUJĘ I SŁUCHAM

Zdolności sensoryczne rozwijają się od samego początku przy współudziale dziecka i opiekującego się nim dorosłego. Rodzic w trakcie wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych dostarcza dziecku wielu bodźców: zmienia często położenie swojego ciała, uśmiecha się, mówi do dziecka, podnosi je, przytula, potrząsa grzechotką, aby wzbudzić zainteresowanie zabawką. Im więcej różnorodnych bodźców dociera do dziecka, tym szybciej następuje jego rozwój. Zabawie z niemowlęciem i czynnościom pielęgnacyjny powinna przez cały czas ich trwania towarzyszyć mowa dorosłej osoby. Mówienie do dziecka, nazywanie przedmiotów i wykonywanych czynności związanych z konkretnymi sytuacjami sprzyja rozwojowi mowy u dziecka.

W okresie niemowlęcy zabawki powinny znajdować się w zasięgu rąk dziecka i powinny być były często zmieniane, gdyż dzięki temu zmienia się również świat doznań dziecka.

BADAM I SPRAWDZAM

Po okresie rozwoju zdolności sensorycznych dziecko próbuje chwytać zabawki. Może ono „badać” różne przedmioty za pomocą dotyku, podrzucania ich, stukania, oglądania i wkładania do buzi.

Stymulowanie „badawczych” czynności dziecka może się odbywać przez dostarczanie mu nowych przedmiotów (zabawek). Nowe przedmioty zainteresują dziecko pod warunkiem, że występują one razem z bliskim dziecku dorosłym, który manipuluje przedmiotem, włączając do tego działania mowę. Wynika z tego, iż przy współudziale rodziców (opiekunów) niemowlę ma większe szanse na rozwijanie czynności manipulacyjnych i poznawanie wciąż nowych przedmiotów w otoczeniu.

NAŚLADUJĘ

Zabawa dziecka w okresie wczesnego dzieciństwa znacznie się różni od zabawy w wieku niemowlęcym. Dziecko, które chodzi, nie musi już czekać na dostarczenie zabawki, samo może wybierać te z nich, które najbardziej je interesują.
Wydawać by się zatem mogło, że w tym okresie obecność dorosłego w zabawie nie jest konieczna. Jednakże rola rodzica w zabawie z dzieckiem dwu-, a potem trzyletnim nie zmniejsza się, ale jedynie ulega pewnym przeobrażeniom.
Zabawa małego dziecka nie powstaje spontanicznie, lecz pod kierunkiem dorosłego i we wspólnej działalności z nim.
Dziecko obserwuje uważnie codzienne zachowania dorosłych, czynności, które wykonują, a następnie wiernie odtwarza zademonstrowane działanie, dopominając się wcześniej tych samych przedmiotów. Jeżeli rodzic nie pokaże dziecku w tym wieku, jak może bawić się różnymi zabawkami, to nie będzie ono okazywało zainteresowania zabawą.

Małe dziecko oczekuje również od dorosłych zainteresowania tym, co robi, przez zadawanie pytań i wyrażanie uznania dla swoich poczynań.

TWORZĘ

W trzecim roku życia rozwijają się zabawy konstrukcyjne i tematyczne, które często są ze sobą powiązane. Dobrze jest, jeśli rodzice pozostawiają wtedy dziecku pełną swobodę w wyborze tematu oraz sposobu jego realizacji    i wykorzystanych do tego celu przedmiotów.
         Zabawa rodziców z małym dzieckiem nie oznacza, bowiem ciągłego kierowania nią, ale okazywanie zainteresowania i aprobaty. Nadmierna ingerencja w działanie dziecka może być równie szkodliwa jak brak zainteresowania. Aby zabawa mogła istotnie przyczyniać się do rozwoju dziecka, nie wystarczy samo udostępnianie zabawek, jest potrzebna obecność rodziców w zabawie.

 

           To rodzice stwarzają dziecku poczucie bezpieczeństwa, dostarczają coraz to nowych bodźców, uczą, jak się bawić, stanowią wzór do naśladowania.

Zabawa wzmacnia więź pomiędzy rodzicami a dzieckiem.

Wygospodarowany przez rodziców czas na zabawę z dzieckiem to czas przygotowania małego człowieka do dorosłego życia.

Propozycje zabaw dla dzieci i rodziców:

http://www.olomanolo.pl/20-sprawdzonych-pomyslow-na-kreatywne-zabawy-z-dzieckiem-w-domu/

https://parenting.pl/z-dzieckiem-w-domu-12-pomyslow-na-zabawy-bez-telewizoraLiteratura: osesek.pl na podstawie Czemu służy zabawa? Mirosława Nerło nr 10 (143) „Edukacja i Dialog”grudzień 2002

 

Opracowała: Małgorzata Chechłowska

 

Zabawy z dziećmi w domu:
Dobrze znane pytanie Wojciecha Młynarskiego „w co się bawić”, nadal jest aktualne. Co zrobić, by zabawy dla dzieci w domu były bardziej atrakcyjne od biernego siedzenia przed komputerem, czy telewizorem? Mamy na to kilka sposobów.
Znajdź odpowiednią inspirację dla siebie i swojego dziecka!
Wspinaczka
Jeśli masz dużo poduszek, zrób z nich tor przeszkód. Ułóż je jedna na drugiej, przykryj kocem, zrób z nich bezludne wyspy. Zadaniem dziecka będzie pokonywanie pagórków, omijanie wyimaginowanej wody i znalezienie się na wyspie. Zabawa dobrze rozwija umiejętności ruchowe dziecka.
Tajemniczy przedmiot
Do woreczka włóż przedmiot. Zadaniem dziecka będzie po dotyku odgadnąć co też tam się kryje. Zabawę możesz zmodyfikować np. zasłaniając dziecku oczy i podając mu przyprawę do wąchania, lub wybrany produkt do spróbowania.
Dom
Jeśli masz w piwnicy karton po telewizorze, albo innym sprzęcie, zrób z niego domek dla dziecka, lub jego lalki. Wytnij w nim drzwi i okna. Niech dziecko go pomaluje tak, jak chce. I domek gotowy!
Maski
Na brystolu odrysujcie swoje dłonie, tak, by tworzyły lustrzane odbicie. Wytnijcie je, zróbcie otwory na oczy. Zadaniem dziecka będzie pięknie pokolorować maskę, przykleić ją do ołówka lub słomki. Włącz radosna melodię, tańczcie w jej takt. Co jakiś czas ściszaj muzykę i krzycz „dłoń do dłoni”, „stopa do stopy”, „plecy do pleców” itp. Wtedy będziecie musieli zdjąć maski i złączyć się wybranymi częściami ciała. Zabawa uczy rozpoznawania części ciała, poruszania się w rytm muzyki.
Lustro
Zabawa dla nieco starszych dzieci. Stańcie naprzeciw siebie i naśladujcie swoje miny. Stopień trudności dostosuj do wieku dziecka.
Ciepło – zimno
To na pewno dobrze ci znana zabawa. Schowaj umówiony wcześniej z dzieckiem przedmiot. Zadaniem dziecka będzie znalezienie go. Jeśli maluch będzie znajdował się daleko od poszukiwanej rzeczy, krzycz „zimno”, jeśli blisko – „gorąco”. Później zamieńcie się rolami.

Zabawa z balonami
Nadmuchajcie kilka białych balonów. Rozłóżcie koc, połóżcie na nim balony. Podrzucajcie je, starając się, by żaden balon nie znalazł się na podłodze.
Możecie także sznurkiem przedzielić pokój na pół i przerzucać balony, na pole „przeciwnika”.

KILKA POMYSŁÓW NA ZABAWY MATEMATYCZNE Z DZIEĆMI W DOMU
Zabawy matematyczne pomagają dzieciom zrozumieć podstawowe pojęcia matematyczne, zachęcają do logicznego myślenia oraz ułatwiają rozpoznawanie cyfr i figur geometrycznych. Dzieci bardzo je lubią. Nauka przez zabawę może odbywać się w dowolnej chwili i miejscu,   a materiałem do zabaw i zadań może stać się prawie wszystko – dziecko może liczyć , segregować wg wielkości różne przedmioty, zabawki, jesienią dzielić liście wg kolorów i porównywać elementy w zbiorach, nawlekać na nitkę podaną ilość guzików, czy też szukać konkretnego – opisanego przez rodzica guzika (o wskazanej liczbie dziurek, kolorze, wielkości, czy też kształcie). Pomysłów może być nieskończenie wiele, zachęcamy więc do takich zabaw z dziećmi w wolnym czasie. Inspiracją mogą stać się poniższe propozycje i opisy zabaw:

Zabawa z rolkami. Na rolki po papierze toaletowym (lub np. plastikowe kubeczki) naklejamy cyfry 0-9. Dziecko otrzymuje garść patyków/słomek itp. Zadaniem jest włożenie odpowiednią ilość elementów do każdego powstałego z rolki kubeczka (zgodnie z cyfrą widniejącą na karteczce).
Gry w karty – np. w „wojnę”. Z talii kart wybieramy tylko te z liczbami. Dzielimy je po równo między graczami i układamy kolorem w dół. Gracze jednocześnie odwracają górną kartą ze swojego zestawu. Wyższa karta wygrywa, ale gracz sam musi domagać się przyznania mu punktu (dziecku należy dać dużo czasu na określenie, która karta jest wyższa).
Z kartkami papieru. Na kartce rysujemy duży kwiat i piszemy w nim rozrzucone losowo cyfry (od 1 do 6, z powtórzeniami). Dziecko rzuca kostką, a następnie znajduje i zaznacza cyfrę, którą pokazuje wyrzucona liczba oczek.
Zabawy z nitką .Dziecko nawleka na nitkę lub sznurek odpowiednią liczbę guzików lub koralików – taką, jaką poda dorosły (lub tyle, ile wskaże kostka, albo też cyfra na karteczce, którą przyczepimy do końca sznurków).
Zabawa z guzikami . Gromadzimy guziki różnej wielkości, koloru, kształtu i z różną ilością dziurek, na kartkach zapisujemy cechy określające kształt, ilość dziurek, kolory, wielkość guzika (np. rysujemy dużą i małą strzałkę – określenie wielkości, plamy w kolorze guzików – każdy kolor na osobnej kartce, 2 kropki i 4 kropki – ilość dziurek, koło, kwadrat, owal – kształt itp.). Zadaniem dziecka będzie posegregowanie guzików wg wybranych przez rodzica cech, lub odszukanie wszystkich (bądź jednego) guzików wg informacji zapisanej na kartkach (kładziemy np.. przed dzieckiem kartki: z dużą strzałką, czerwoną plamą, narysowanym kołem i 2 kropkami – a dziecko pokazuje nam duży okrągły, czerwony guzik z 2 dziurkami).
Zabawy z plasteliną. Z kolorowych kartek wycinamy koła i składamy je na pół. Wokół brzegów rysujemy niewielkie kółeczka przypominające ząbki. W miseczce przygotowujemy małe kawałki np. plasteliny. Dziecko lub rodzic rzuca kostką, a zadaniem dziecka jest zapełnienie papierowej buzi tyloma ząbkami (kulkami plasteliny), ile wskazuje ilość oczek na kostce.
„Co zmieniło miejsce?” – ustawiamy przed dzieckiem kilka przedmiotów/obrazków, dziecko zamyka oczy, a my zmieniamy ich kolejność (najpierw 2 rzeczy, później można więcej). Dziecko otwiera oczy i mówi, co zmieniło miejsce. Podobna, łatwiejsza zabawa – „Czego brakuje?”
Zagadki dotykowe – rozpoznawanie tylko za pomocą dotyku kształtów figur geometrycznych (wyciętych np. z sztywnego papieru, lub też kształtów „ukrytych” w przedmiotach).
Wskazywanie przez dziecko w domu lub na spacerze przedmiotów o określonych kształtach lub cechach (np. „Co jest duże i okrągłe?”, „Znajdź przedmioty w kształcie koła”, „Dotknij czegoś miękkiego” itp.);
Zabawy z wykorzystaniem zabawek. Segregowanie zabawek wg wybranych cech – np. lalki-samochody-klocki itp. Lub wg wielkości, odkładanie zgromadzonych przedmiotów (z różnych pomieszczeń w domu) na ich miejsce.
Zabawy w sklep (dziecko sprzedaje lub kupuje) – można sprzedawać wszystko – np. guziki (tu opisujemy konkretny guzik, podając jego cechy, dziecko odnajduje właściwy), można też kupować określone klocki i zbudować na koniec coś z nich zbudować; ważne w zabawach w sklep jest to, by dziecko kupowało wymieniając umowny pieniądz (np. fasolki) na określoną rzecz, o ustalonej wcześniej cenie (np. 1 klocek za 1 fasolkę, figurka – za 3 fasolki itp.).
Zabawy słowne – np. wymyślanie i zadawanie zagadek, podawanie nazw 4 rzeczy, które można ułożyć wg kolejności (na przykład z kategorii wzrost, waga, etapy procesu, wiek, itp.) Następnie dziecko układa je w odpowiedniej kolejności (podaj je dziecku w niewłaściwej kolejności). Przykładowe pomysły: dorosły, niemowlę, dziecko, nastolatek (wiek), sto, dziesięć, pięć, tysiąc (wiek), kot, mysz, żyrafa, osioł (wielkość), pszenica, chleb, ciasto, mąka (etapy), tydzień, godzina, dzień, rok (czas)
Zabawy z wykorzystaniem słomek. Przetnij 20 słomek na części o różnych długościach: krótkie, średnie i długie. Na kartce papieru odrysuj te trzy długości. Pomieszaj słomki. Poproś dziecko, by brało po jednej słomce i mówiło, czy jest krótka, średnia, czy długa. Sprawdzajcie odpowiedzi według wzoru odrysowanego na kartce. Wygrywa osoba, która poda najwięcej poprawnych odpowiedzi. To ćwiczenie dobrze rozwija umiejętność szacowania.
Zabawy logiczne. Wszelkie puzzle, układanki, wiele gier planszowych są doskonałą okazją do ćwiczenia umiejętności matematycznych czy logicznego myślenia. Można też wydrukować dziecku kolorowankę, poprosić, by ją pokolorowało, a następnie pociąć ją na określoną ilość elementów (puzzli) i polecić dziecku ponownie ją złożyć.
Zabawy paluszkowe „Rysowanie palcem po plecach lub dłoni dziecka – np. prostych cyfr, kształtów, a zadaniem dziecka jest odgadnąć, co to.
Rozwiązywanie prostych zadań matematycznych. Wymyślanie prostych bajek lub zadań z treścią, np.: Wiewiórka zebrała 3 orzechy, potem kolejne 2 — ile miała razem? Potem znalazła kolejne 2 — ile miała? Potem zjadła 1. Ile zostało? Potem przyszła druga wiewiórka i…
Układanie wzorów – rodzic wymyśla jakiś rytm/wzór z 2-4 elementów (coraz większa liczba elementów) – np. z kształtów: koło – kwadrat – trójkąt – trójkąt, a zadaniem dziecka jest kontynuowanie tego rytmu.
„Poszukiwanie cyfr” – świetna zabawa podczas spaceru. Zadaniem dziecka jest wskazanie cyfr ukrytych w różnych miejscach i przedmiotach i nazwanie ich (rejestracje, numery domów, ceny, znaki, reklamy itp.). tak samo można bawić się, szukając określonych kształtów, figur w otoczeniu.
„Marsz pod dyktando” – dziecko zamienia się w robota i porusza się tylko na słowa rodzica, wg jego poleceń (np. „Idź do przodu 2 kroki, obróć się w bok, zrób w przód 4 kroki…” itp..). Dobre ćwiczenie na rozróżnianie stron ciała – lewej i prawej..
„Czarodziejski worek” – wyszukiwanie tylko za pomocą dotyku określonej figury ukrytej w worku , można dziecku zaproponować trudniejsze np. Jaka to cyfra?
Tworzenie z dzieckiem własnej gry. Wspólne tworzenie gry z wykorzystaniem dużego arkusza papieru, flamastrów , kredek , kolorowych gazet. Rodzice z dzieckiem konstruuje grę , rysują planszę i ustalają reguły. Potem razem w nią grają. Można skonstruować grę np.” Jesteśmy ekologami, dbamy o nasze środowisko”) Ten temat jest na czasie, wszyscy segregujemy śmieci, realizujemy różne programy proekologiczne.

PROPOZYCJE LITERATURY DLA RODZICÓW:
Monika Jaworska, Monika Jędrzejewska, Katarzyna Nawrocka: „Dziecinnie prosta matematyka- mFundacja 2019:
BADURA-STRZELCZYK Gabriela : Pomóż mi policzyć to samemu : matematyka w ujęciu Marii Montessorii od lat trzech do klasy trzeciej. – Opole : „Novik”, 2008;
GRUSZCZYK-KOLCZYŃSKA Edyta, DOBOSZ Krystyna, ZIELIŃSKA Ewa : Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier : metodyka, scenariusze zajęć oraz wiele ciekawych gier i zabaw. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996;
PISARSKI Marek : Matematyka dla naszych dzieci : gry i zabawy rozwijające uzdolnienia matematyczne. – Warszawa : Wydawnictwo „Eceri”, 1992;
Edyta Gruszczyk-Kolczyńska, Ewa Zielińska: Dziecięca matematyka 20 lat później. Książka dla rodziców i nauczycieli starszych przedszkolaków/. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2015.

PRZYKŁADY ZABAWY MATEMATYCZNYCH DLA PRZEDSZKOLAKÓW:

Liczenie klamerek do bielizny

Czego uczysz: Liczenia, nazw liczb, wzajemnej odpowiedniości

Materiały potrzebne do nauki: Tektura, mazak, klamerki do bielizny

Przebieg: Do budowy planszy może być wykorzystany dowolny rodzaj tektury. Podziel tekturę na pięć części, tak jak to jest pokazane na rysunku. Narysuj jedną kolorową kropkę w pierwszej części, dwie w drugiej itd., aż do pięciu. Podobnie jak na tekturce, narysuj na klamerkach kropki – jedną na pierwszej, dwie na drugiej itd. Oprócz tego ponumeruj kropki od 1 do 5. Po kilku próbach dziecko z przyjemnością samo będzie przypinało klamerki do części tektury z odpowiednią liczbą kropek. Po pewnym czasie dziecko skojarzy nazwy liczb z liczbą kropek.

Liczenie wykałaczek

Czego uczysz: Nazw liczb, wzajemnej odpowiedniości

Materiały potrzebne do nauki: Tekturowa kwadratowa plansza ponumerowana tak, jak pokazano na rysunku, wykałaczki

Przebieg: Pomóż dziecku wykonać dwie plansze do liczenia. Użyj tekturowej planszy i okrągłych wykałaczek. Ponumeruj obie plansze liczbami od 1 do 9, zaczynając od lewego górnego rogu; na jednej z nich napisz liczby w kolejności 1 – 9, na drugiej zaś odwrotnie. Ostrym narzędziem zrób otwory odpowiadające liczbom na obu planszach.

Fasola w słoiku

Czego uczysz: Szacowania, zgadywania

Materiały potrzebne do nauki: Pusty, przezroczysty słoik, fasola

Przebieg: Jest to bardzo pouczająca gra, zwłaszcza gdy jest ona połączona z nagrodami. Weź pusty, przezroczysty słoik o dowolnej pojemności i kształcie. Włóż do niego dowolną liczbę nasion fasoli (od 1 do 9). Poproś dziecko, by spojrzało na nasiona fasoli i spróbowało odgadnąć, ile jest ich w słoiku. Następnie wysyp fasolę ze słoika i pomóż mu policzyć ziarenka. Jeśli zgadło, otrzymuje symboliczną nagrodę. Zadziwiające jest, jak szybko dzieci dochodzą do wprawy w zgadywaniu. Liczbę ziaren fasoli można stopniowo zwiększać.
Obrazek z figur”

Cel: dopasowywanie kształtów, tworzenie zbiorów.

Pomoce: kostka do gry, kolorowy papier samoprzylepny.

Przebieg: Wyciąć z papieru różne figury np. duży trójkąt, mały trójkąt, duży kwadrat, mały kwadrat, duże koło, małe koło i przykleić je do ścianek kostki. Następnie należy wyciąć te same kształty w odpowiednim powiększeniu. Dzieci pracują parami, rzucają na przemian kostkę do gry i wybierają małą albo dużą figurę, stosownie do wyniku rzutu. Po wykonaniu ośmiu rzutów tworzą ze zgromadzonych figur obrazki.
„Liczydła z guzików”

Cel: rozkład liczby 10 na składniki, stałość liczby.

Pomoce: guziki, nici.

Przebieg: Dzieci nawlekają na nitkę dziesięć guzików, tworząc w ten sposób swoje własne liczydło. Przesuwając guziki tam i z powrotem wzdłuż nitki otrzymują różne zestawienia liczb np. 5-2-3. Następnie zapisują najwięcej takich kombinacji ( przy pomocy nauczycielki ), po czym sprawdzają kto zauważył ich więcej.

„Nawlekanie koralików wg wzoru”

Cel: grupowanie, kopiowanie, naśladowanie wzorów.

Pomoce: koraliki różnego kształtu, 12 kartek o wymiarach 3×5 cm z narysowanymi wzorami sznurków korali, kilka kawałków sznurka o różnej długości.

Przebieg: Dzieci wybierają kartkę z dowolnym wzorem korali i nawlekają koraliki na sznurek zgodnie z narysowanym wzorem.

Opracowała: Teresa Karcińska

PROPOZYCJE DLA RODZICÓW.
W związku z zawieszeniem zajęć w przedszkolach, szkołach, wszyscy zostaliśmy postawieni w nowej dla nas sytuacji. Więcej czasu spędzamy w domu organizując inną formę czasu wolnego dla nas samych oraz dla naszych dzieci. Wychodząc naprzeciw rodzicom chciałabym udostępnić przydatne strony internetowe, które oferują różnego rodzaju formy i sposoby spędzania wolnego czasu i organizacji tego czasu w domu dla naszych dzieci.
https://www.lulek.tv/
Można się tu nauczyć liczyć, czytać, pisać, określać nazwy miesięcy czy poznawać godziny na zegarze. Pokazujemy dzieciom nuty, pomagamy zapamiętać numery alarmowe, czy pierwsze słowa w języku angielskim. Zachęcamy do czytania książek, rysowania na kartce, śpiewania. Przekonujemy, że warto myć zęby, a mycie głowy wcale nie jest takie straszne.
https://ciufcia.pl/
Strona zawiera darmowe gry flash dla dzieci w wieku od 4-6 lat.
http://www.buliba.pl
Wartościowe, edukacyjne gry dla dzieci
http://www.dziecionline.pl
Gry i zabawy edukacyjne z różnych przedmiotów
http://www.dla-dzieci.com.pl
Strona adresowana do dzieci, rodziców i nauczycieli, zawiera łamigłówki, kolorowanki, gry edukacyjne.
Edukacja matematyczna:
http://matzoo.pl
Matematyczne ZOO
Edukacja muzyczna:
http://beethovenswig.com/index.php?page=cds&category=Music,_Books_and_More&display=5
Portal o muzyce klasycznej dla dzieci
http://muzykotekaszkolna.pl
Portal edukacyjny poświęcony muzyce
https://www.youtube.com/watch?v=EawOBwgrF_8
Piosenki dla dzieci
Edukacja plastyczna:
https://www.facebook.com/Primary.School.Art/
Zabawy kreatywne:
http://krokotak.com/
Kreatywna zabawa papierem dla wszystkich. Zabawki z papieru

opracowała: Małgorzata Sikorska

Źródło: Internet

KILKA POMYSŁÓW NA ZABAWY MATEMATYCZNE Z DZIEĆMI W DOMU

Zabawy matematyczne pomagają dzieciom zrozumieć podstawowe pojęcia matematyczne, zachęcają do logicznego myślenia oraz ułatwiają rozpoznawanie cyfr i figur geometrycznych. Dzieci bardzo je lubią. Nauka przez zabawę może odbywać się w dowolnej chwili i miejscu,   a materiałem do zabaw i zadań może stać się prawie wszystko – dziecko może liczyć , segregować wg wielkości różne przedmioty, zabawki, jesienią dzielić liście wg kolorów i porównywać elementy w zbiorach, nawlekać na nitkę podaną ilość guzików, czy też szukać konkretnego – opisanego przez rodzica guzika (o wskazanej liczbie dziurek, kolorze, wielkości, czy też kształcie). Pomysłów może być nieskończenie wiele, zachęcamy więc do takich zabaw z dziećmi w wolnym czasie. Inspiracją mogą stać się poniższe propozycje i opisy zabaw:

Zabawa z rolkami. Na rolki po papierze toaletowym (lub np. plastikowe kubeczki) naklejamy cyfry 0-9. Dziecko otrzymuje garść patyków/słomek itp. Zadaniem jest włożenie odpowiednią ilość elementów do każdego powstałego z rolki kubeczka (zgodnie z cyfrą widniejącą na karteczce).
Gry w karty – np. w „wojnę”. Z talii kart wybieramy tylko te z liczbami. Dzielimy je po równo między graczami i układamy kolorem w dół. Gracze jednocześnie odwracają górną kartą ze swojego zestawu. Wyższa karta wygrywa, ale gracz sam musi domagać się przyznania mu punktu (dziecku należy dać dużo czasu na określenie, która karta jest wyższa).
Z kartkami papieru. Na kartce rysujemy duży kwiat i piszemy w nim rozrzucone losowo cyfry (od 1 do 6, z powtórzeniami). Dziecko rzuca kostką, a następnie znajduje i zaznacza cyfrę, którą pokazuje wyrzucona liczba oczek.
Zabawy z nitką .Dziecko nawleka na nitkę lub sznurek odpowiednią liczbę guzików lub koralików – taką, jaką poda dorosły (lub tyle, ile wskaże kostka, albo też cyfra na karteczce, którą przyczepimy do końca sznurków).
Zabawa z guzikami . Gromadzimy guziki różnej wielkości, koloru, kształtu i z różną ilością dziurek, na kartkach zapisujemy cechy określające kształt, ilość dziurek, kolory, wielkość guzika (np. rysujemy dużą i małą strzałkę – określenie wielkości, plamy w kolorze guzików – każdy kolor na osobnej kartce, 2 kropki i 4 kropki – ilość dziurek, koło, kwadrat, owal – kształt itp.). Zadaniem dziecka będzie posegregowanie guzików wg wybranych przez rodzica cech, lub odszukanie wszystkich (bądź jednego) guzików wg informacji zapisanej na kartkach (kładziemy np.. przed dzieckiem kartki: z dużą strzałką, czerwoną plamą, narysowanym kołem i 2 kropkami – a dziecko pokazuje nam duży okrągły, czerwony guzik z 2 dziurkami).
Zabawy z plasteliną. Z kolorowych kartek wycinamy koła i składamy je na pół. Wokół brzegów rysujemy niewielkie kółeczka przypominające ząbki. W miseczce przygotowujemy małe kawałki np. plasteliny. Dziecko lub rodzic rzuca kostką, a zadaniem dziecka jest zapełnienie papierowej buzi tyloma ząbkami (kulkami plasteliny), ile wskazuje ilość oczek na kostce.
„Co zmieniło miejsce?” – ustawiamy przed dzieckiem kilka przedmiotów/obrazków, dziecko zamyka oczy, a my zmieniamy ich kolejność (najpierw 2 rzeczy, później można więcej). Dziecko otwiera oczy i mówi, co zmieniło miejsce. Podobna, łatwiejsza zabawa – „Czego brakuje?”
Zagadki dotykowe – rozpoznawanie tylko za pomocą dotyku kształtów figur geometrycznych (wyciętych np. z sztywnego papieru, lub też kształtów „ukrytych” w przedmiotach).
Wskazywanie przez dziecko w domu lub na spacerze przedmiotów o określonych kształtach lub cechach (np. „Co jest duże i okrągłe?”, „Znajdź przedmioty w kształcie koła”, „Dotknij czegoś miękkiego” itp.);
Zabawy z wykorzystaniem zabawek. Segregowanie zabawek wg wybranych cech – np. lalki-samochody-klocki itp. Lub wg wielkości, odkładanie zgromadzonych przedmiotów (z różnych pomieszczeń w domu) na ich miejsce.
Zabawy w sklep (dziecko sprzedaje lub kupuje) – można sprzedawać wszystko – np. guziki (tu opisujemy konkretny guzik, podając jego cechy, dziecko odnajduje właściwy), można też kupować określone klocki i zbudować na koniec coś z nich zbudować; ważne w zabawach w sklep jest to, by dziecko kupowało wymieniając umowny pieniądz (np. fasolki) na określoną rzecz, o ustalonej wcześniej cenie (np. 1 klocek za 1 fasolkę, figurka – za 3 fasolki itp.).
Zabawy słowne – np. wymyślanie i zadawanie zagadek, podawanie nazw 4 rzeczy, które można ułożyć wg kolejności (na przykład z kategorii wzrost, waga, etapy procesu, wiek, itp.) Następnie dziecko układa je w odpowiedniej kolejności (podaj je dziecku w niewłaściwej kolejności). Przykładowe pomysły: dorosły, niemowlę, dziecko, nastolatek (wiek), sto, dziesięć, pięć, tysiąc (wiek), kot, mysz, żyrafa, osioł (wielkość), pszenica, chleb, ciasto, mąka (etapy), tydzień, godzina, dzień, rok (czas)
Zabawy z wykorzystaniem słomek. Przetnij 20 słomek na części
o różnych długościach: krótkie, średnie i długie. Na kartce papieru odrysuj te trzy długości. Pomieszaj słomki. Poproś dziecko, by brało po jednej słomce i mówiło, czy jest krótka, średnia, czy długa. Sprawdzajcie odpowiedzi według wzoru odrysowanego na kartce. Wygrywa osoba, która poda najwięcej poprawnych odpowiedzi. To ćwiczenie dobrze rozwija umiejętność szacowania.
Zabawy logiczne. Wszelkie puzzle, układanki, wiele gier planszowych są doskonałą okazją do ćwiczenia umiejętności matematycznych czy logicznego myślenia. Można też wydrukować dziecku kolorowankę, poprosić, by ją pokolorowało, a następnie pociąć ją na określoną ilość elementów (puzzli) i polecić dziecku ponownie ją złożyć.
Zabawy paluszkowe „Rysowanie palcem po plecach lub dłoni dziecka – np. prostych cyfr, kształtów, a zadaniem dziecka jest odgadnąć, co to.
Rozwiązywanie prostych zadań matematycznych. Wymyślanie prostych bajek lub zadań z treścią, np.: Wiewiórka zebrała 3 orzechy, potem kolejne 2 — ile miała razem? Potem znalazła kolejne 2 — ile miała? Potem zjadła 1. Ile zostało? Potem przyszła druga wiewiórka i…
Układanie wzorów – rodzic wymyśla jakiś rytm/wzór z 2-4 elementów (coraz większa liczba elementów) – np. z kształtów: koło – kwadrat – trójkąt – trójkąt, a zadaniem dziecka jest kontynuowanie tego rytmu.
„Poszukiwanie cyfr” – świetna zabawa podczas spaceru. Zadaniem dziecka jest wskazanie cyfr ukrytych w różnych miejscach i przedmiotach i nazwanie ich (rejestracje, numery domów, ceny, znaki, reklamy itp.). tak samo można bawić się, szukając określonych kształtów, figur w otoczeniu.
„Marsz pod dyktando” – dziecko zamienia się w robota i porusza się tylko na słowa rodzica, wg jego poleceń (np. „Idź do przodu 2 kroki, obróć się w bok, zrób w przód 4 kroki…” itp..). Dobre ćwiczenie na rozróżnianie stron ciała – lewej i prawej..
„Czarodziejski worek” – wyszukiwanie tylko za pomocą dotyku określonej figury ukrytej w worku , można dziecku zaproponować trudniejsze np. Jaka to cyfra?
Tworzenie z dzieckiem własnej gry. Wspólne tworzenie gry
z wykorzystaniem dużego arkusza papieru, flamastrów , kredek , kolorowych gazet. Rodzice z dzieckiem konstruuje grę , rysują planszę i ustalają reguły. Potem razem w nią grają. Można skonstruować grę np.” Jesteśmy ekologami, dbamy o nasze środowisko”) Ten temat jest na czasie, wszyscy segregujemy śmieci, realizujemy różne programy proekologiczne.

PROPOZYCJE LITERATURY DLA RODZICÓW:
Monika Jaworska, Monika Jędrzejewska, Katarzyna Nawrocka: „Dziecinnie prosta matematyka- mFundacja 2019:
BADURA-STRZELCZYK Gabriela : Pomóż mi policzyć to samemu : matematyka w ujęciu Marii Montessorii od lat trzech do klasy trzeciej. – Opole : „Novik”, 2008;
GRUSZCZYK-KOLCZYŃSKA Edyta, DOBOSZ Krystyna, ZIELIŃSKA Ewa : Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier : metodyka, scenariusze zajęć oraz wiele ciekawych gier i zabaw. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996;
PISARSKI Marek : Matematyka dla naszych dzieci : gry i zabawy rozwijające uzdolnienia matematyczne. – Warszawa : Wydawnictwo „Eceri”, 1992;
Edyta Gruszczyk-Kolczyńska, Ewa Zielińska: Dziecięca matematyka 20 lat później. Książka dla rodziców i nauczycieli starszych przedszkolaków/. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2015.

 

Rozwijanie kompetencji matematycznych dzieci w wieku przedszkolnym w oparciu o metodę prof. Edyty Gruszczyk – Kolczyńskiej

Matematyka jest fundamentem logicznego myślenia. Pełni ważną funkcję w procesach poznawania i rozumienia otaczającego świata.
Matematyka powszechnie nazywana jest królową nauk, uczy myślenia, wnioskowania, wprowadza pewien ład i porządek. Najintensywniejszy rozwój dziecka następuje w wieku przedszkolnym. Dlatego okres ten jest bardzo ważny i decyduje o dalszej edukacji małego człowieka. Następuje wówczas rozwój języka, dziecko nabywa wiele umiejętności oraz rozwija zainteresowania. Tym czynnościom towarzyszą procesy myślenia, takie jak , synteza, porównywanie, uogólnianie czy wnioskowanie. Dzięki nim dziecko poznaje otaczający go świat. Szkoła, przedszkole mają dbać o harmonijny rozwój dziecka, mieć na uwadze jego rozwój intelektualny, społeczny, emocjonalny, fizyczny. Istotą wspomagania rozwoju jest mądrze organizowany proces uczenia się dzieci. Najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka, stanowią one budulec z którego dziecięcy umysł tworzy pojęcia i umiejętności.
Głównym sposobem uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań, jest to źródło doświadczeń logicznych i matematycznych. Można stwierdzić, że bez rozwiązywania zadań, nie można nauczyć się matematyki. Rozwiązanie każdego zadania, nawet łatwego, jest równoznaczne z pokonaniem trudności. Dlatego pokonywanie trudności stanowi integralną część procesu uczenia się matematyki. (por. E. Gruszczyk–Kolczyńska, 1997)
Dlaczego matematyka jest tak ważna?
1. Bo jest wszędzie, choć często sobie tego nie uświadamiamy. Mierzymy się z nią codziennie, korzystamy z jej praw, polegamy na jej regułach.
2. Bo bez matematyki nie jesteśmy w stanie funkcjonować, czyli również bawić się. Codziennie gramy w gry planszowe, budujemy z klocków, rysujemy, tańczymy, uprawiamy sporty.
3. Bo myślenie matematyczne gimnastykuje szare komórki, rozwija umysł, poszerza horyzonty. Rozwijamy logiczne myślenie, uczymy radzić sobie z rzeczywistością.
4. Bo jest niezawodna. Reguły matematyczne dają nam pewność, że na matematyce możemy polegać. Wynik zawsze jest ten sam.
5. Bo jest królową nauk. Króluje w każdej dziedzinie
6. Bo jest fascynująca, może być zabawna
7. Bo opisuje świat. Każdą rzecz na świecie i we wszechświatach da się opisać matematycznie.
8. Bo rozwiązuje problemy świata. Cokolwiek robimy to mamy do czynienia
z matematyką. Radzimy sobie z zadaniami, wyzwaniami, świadomie korzystamy z praw matematyki.

9. Bo do niej należy przyszłość. Żyjemy w cyfrowym świecie i nie ma powrotu do analogowego modelu. Trudno dyskutować z koniecznością opanowywania coraz nowszych technologii . Postęp dotyczy najmłodszych, dlatego warto przygotowywać dzieci na spotkanie z matematyką w wielu dziedzinach życia- stąd nauka programowania
i kodowania już od przedszkola
10. Bo jest piękna!

Edukację matematyczną dzieci trzeba widzieć szeroko. Musi ona być połączona z intensywnym rozwojem myślenia i hartowaniem ich odporności emocjonalnej.
Umiejętności potrzebne w matematyce należy kształtować zanim dziecko pójdzie do szkoły. Z matematyką, tak samo jak z mową, dzieci mają do czynienia od najmłodszych lat swojego życia. Mimo, że na początku niewiele z tego rozumieją, to liczby, godziny, miary, rytmy stale je otaczają.
Rodzice mogą pomóc dziecku zrozumieć treści związane z matematyką. Zasada, którą powinni pamiętać brzmi: najważniejsze jest osobiste doświadczenie dziecka. Aktywność, której maluch oddaje się najchętniej to zabawa – w ten sposób także poznaje świat. Jeżeli dorosły chce, aby dziecko coś opanowało, musi organizować mu sytuacje, w których zgromadzi ono określone doświadczenia, i umiejętnie kierować ich uwewnętrznianiem. Dziecko gromadzi je w trakcie:
sytuacji zadaniowych i zabaw, manipulując specjalnie dobranymi przedmiotami: segreguje je, układa, np. w szeregu i ustala miejsce każdego z nich, łączy w pary na różne sposoby, dodaje i odejmuje, rozdaje i rozdziela itd.;
konstruowania specjalnie dobranych gier i rozgrywania ich z dorosłymi i innymi dziećmi.
W trakcie tego typu działań dziecko ma dużo mówić. Nazywając sens wykonywanych czynności dostrzega to, co dla niego ważne. Dziecięce wypowiedzi są cenną wskazówką dla dorosłego: na ich podstawie może stwierdzić, czy dziecko rozumuje we właściwym kierunku, czy uczy się tego, co trzeba. Dlatego dorośli muszą umieć rozmawiać z dzieckiem, prowokować je do zadawania pytań, do porządkowania obiektów, do łączenia przyczyny ze skutkiem, do tworzenia uogólnień i formułowania wniosków, itp.
Dzieci bardzo chętnie przeliczają, klasyfikują i porównują przedmioty, jeśli odbywa się to w trakcie zabawy. Jest to dla nich dodatkowa atrakcja i wyzwanie, któremu chcą sprostać samodzielnie.
Pamiętajmy jednak, że edukacja matematyczna dzieci przedszkolnych nie powinna ograniczać się do liczenia, rozpoznawania kształtu liczb oraz dodawania i odejmowania w zakresie dziesięciu. Najważniejszym celem jest rozwijanie myślenia matematycznego, czyli umiejętności rozwiązywania niestandardowych problemów oraz korzystanie z matematyki w życiu codziennym.
Prof. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska, specjalistka od dziecięcej matematyki, wyróżnia 15 zakresów tematycznych, które powinny być kształtowane u dzieci. Aby uzyskać dobre efekty edukacyjne, należy przestrzegać podanej kolejności. To, co jest przedstawione w poprzednim rozdziale stanowi bowiem podstawę  następnego.
Zakresy tematyczne, które powinny być kształtowane u dzieci, wg E. Gruszczyk-Kolczyńskiej:
1. Orientacja przestrzenna i porozumiewanie się z innymi – jest to przygotowanie dzieci do odczytywania i kodowania informacji graficznych na kartkach papieru. Dzięki temu łatwiej im rysować szlaczki, rozumieć sens pomiaru długości, a potem – już w edukacji szkolnej – posługiwać się planem i mapą.
2. Rytmy – czyli dostrzeganie prawidłowości w otaczającym świecie i korzystanie z nich w różnych sytuacjach, np. podczas liczenia i dostrzegania regularności systemu dziesiątkowego, w rozumieniu rytmicznej organizacji czasu, sensu pomiaru długości, pojemności i ciężaru.
3. Kształtowanie umiejętności liczenia – obejmuje liczenie na konkretnych przedmiotach, a także w pamięci.
4. Rachowanie – obejmuje dodawanie i odejmowanie poprzez przeliczanie konkretnych obiektów, rachowanie na palcach oraz w pamięci. Rachowanie to także doskonalenie intuicji mnożenia i dzielenia.
5. Przyczyna i skutek oraz przewidywanie tego, co też zdarzyć się może – dzięki temu dziecko lepiej zrozumie zmieniającą się rzeczywistość, skutki podejmowanych działań i decyzje dorosłych. Natomiast w działalności matematycznej – może precyzyjniej szacować, ustalać, czego jest więcej, jaki będzie wynik rachowania, układać i rozwiązywać zadania z treścią, itd.
6. Wspomaganie dzieci w precyzyjnym klasyfikowaniu w edukacji matematycznej – dzięki temu dzieciom łatwiej będzie tworzyć pojęcia w ramach wszystkich obszarów edukacji szkolnej. Jest to dobre wprowadzenie do nauki o zbiorach i ich elementach.
7. Wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania – celem jest przygotowanie dziecka do zrozumienia pojęcia liczby naturalnej. Umiejętności te będą przydatne w szkole.
8. Układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych – jest to wdrażanie dzieci do  stosowania opanowanych już umiejętności rachunkowych w sytuacjach życiowych, czyli układanie i rozwiązywanie zadań z treścią.
9. Wprowadzanie dziecka w sens pomiaru długości – umiejętności przydatne w życiu codziennym oraz w szkole.
10. Mierzenie płynów – to ćwiczenia, które pomogą dziecku zrozumieć, że np. wody jest tyle samo, chociaż po przelaniu do innego naczynia wydaje się jej więcej lub mniej.
11. Zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia – są to ćwiczenia bardzo lubiane przez dzieci, pomagają w rozumieniu sensu równości i nierówności.
12. Wprowadzanie dzieci w tajniki pomiaru czasu i osadzania wydarzeń w czasie – należy do najtrudniejszych zakresów matematycznego kształcenia dzieci, ponieważ czasu nie można zobaczyć ani dotknąć. To poznawanie takich pojęć, jak dzień, noc, tydzień, miesiąc, rok oraz pomiar czasu na zegarze.
13. Intuicje geometryczne – to kształtowanie pojęć geometrycznych.
14. Starsze przedszkolaki oraz mała, domowa ekonomia – zaznajamianie dzieci z umowną wartością pieniędzy oraz przybliżanie im reguł małej, domowej ekonomii. Dzięki temu dzieci będą przekonane o tym, że pieniądze dostaje się za pracę i trzeba nimi rozsądnie gospodarować.
15. Konstruowanie gier przez dzieci i dla dzieci – kształtuje odporność emocjonalną oraz przygotowuje dzieci do radzenia sobie w sytuacjach trudnych, nasyconych ujemnymi emocjami i wymagających wysiłku intelektualnego.
Co jest ważne do osiągnięcia sukcesów w matematyce:
zdolność do skupienia uwagi przez określony czas,
rozwiązywanie zadań ma sprawiać przyjemność dziecku,
kształtowanie odporności emocjonalnej.
Nie ma dzieci, które rozumują źle. Rozumują kategoriami, jakie są dostępne na ich poziomie rozwoju.
Każdemu dziecku trzeba stworzyć wiele doświadczeń matematycznych oraz dostosować tempo pracy do jego umiejętności. Indywidualizacja.
Pomoce dydaktyczne potrzebne do rozwijania kompetencji matematycznych
u dzieci:
Zabawki (np. miś)
Liczmany (np: kółka, trójkąty, kwadraty) służą do liczenia.
Liczydełka (kolorowe paski z otworkami) ułatwiają dziecku rozumienie , że rachując warto uwzględnić dopełnienie do dziesiątki.
Kartoniki z cyframi i znakami arytmetycznymi służą do układania działań: dziecko może za ich pomocą wyrazić symbolicznie to, co wcześniej wykonało na przedmiotach.
Domino do zabaw ćwiczących sprawność ruchową dzieci
Geoplan (płytka z otworkami do przewlekania sznurowadła) służy do konstruowania figur geometrycznych
Figury geometryczne o wielorakim zastosowaniu: do klasyfikowania, układania ornamentów
i innych kompozycji; są także przydatne w liczeniu. np. Dary Zabawy Froebla, Klocki Dinesa
Karty logiczne do kształtowania umiejętności klasyfikowania i definiowania
Kostka i obrazki do układania gier

Literatura:
GRUSZCZYK-KOLCZYŃSKA Edyta, DOBOSZ Krystyna, ZIELIŃSKA Ewa : Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier : metodyka, scenariusze zajęć oraz wiele ciekawych gier i zabaw. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996;
PISARSKI Marek : Matematyka dla naszych dzieci : gry i zabawy rozwijające uzdolnienia matematyczne. – Warszawa : Wydawnictwo „Eceri”, 1992;
Edyta Gruszczyk-Kolczyńska, Ewa Zielińska: Dziecięca matematyka 20 lat później. Książka dla rodziców i nauczycieli starszych przedszkolaków/. – Warszawa : Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2015.

Opracowała: Teresa Karcińska

Tato, mamo – pobaw się ze mną!

„Przyjrzyj się, jak bawi się twoje dziecko –  a dowiesz się, jak będzie uczyć się i pracować, gdy dorośnie”

Zabawa jest naturalną wewnętrzną potrzebą każdego dziecka i tym samym, używając modnego dziś określenia – jest niezbywalnym prawem, które świat dorosłych powinien umieć docenić i uszanować.
Zabawa stanowi podstawową formę aktywności dziecka w wieku przedszkolnym. Główną cechą dobrej zabawy dziecka, a więc zabawy rozwijającej całą osobowość jest jej twórczy charakter. Podczas organizacji zabaw dziecięcych pamiętamy o ważnej rzeczy, którą jest pozostawienie dziecku swobody w jego działalności zabawowej. Dzięki temu dajemy mu większe pole do rozwoju jego aktywności, pomysłowości, fantazji, a także zaradności, sprawności organizacyjnej i odpowiedzialności za przestrzeganie przepisów gier i prawideł zabaw. Przez to dajemy mu możliwość bogatszego i radośniejszego przeżycia treści zabawowej.
W tej specyficznej formie dziecięcej aktywności odnaleźć można nie tylko indywidualne cechy charakterologiczne, ale i zapowiedź zainteresowań i postaw, zaczątki mechanizmów motywujących, nadających kierunek i decydujących o jakości podejmowanych działań. W tym trudnym czasie, gdy dzieci przebywają w domu z rodziną, należy stwarzać dzieciom różne możliwości zabaw, zarówno zabawy konstrukcyjne, manipulacyjne, plastyczne, tematyczne, ruchowe, dydaktyczne. Do wszystkich tych rodzajów zabaw potrzebne są różnorodne pomoce i zabawki. Zabawki inspirują zabawę oraz pobudzają aktywność umysłową i emocjonalną dziecka, stwarzają sposobność do poszerzenia wyobraźni i wiedzy o otaczającym świecie.

Propozycje zabaw z dziećmi w domu rodzinnym

Zabawa tematyczna „Sklep z zabawkami”; dziecko organizuje sklep wykorzystując zabawki, które posiada, układa je i samo przyjmuje rolę sprzedawcy; rodzice, rodzeństwo to klienci sklepu. Dziecko starsze może przygotowywać karteczki z cenami zabawek i karteczki, które zastępują pieniądze.

Zabawy pantomimiczne „Jestem z bajki” – dziecko lub rodzic odtwarzają gestem, mimiką, ruchem ciała znane postacie bajkowe i nawzajem je odgadują.

Zabawa „Czy poznasz zabawkę?” – 6, 7 zabawek, opaska do zasłonięcia dziecku oczu. Dziecko rozpoznaje zabawkę po dotyku.

Zabawa „Powiedz co schowaliśmy, Co się zmieniło?” – 5, 6 przedmiotów – mogą być zabawki. Jedną chowamy albo zamieniamy kolejność ułożenia gdy dziecko ma zasłonięte oczy. Jego zadaniem jest zauważyć zmianę.

Zabawa słuchowa „Zgadnij co robię?” – rozpoznawanie słuchem dźwięków różnych przedmiotów oraz nazywanie wykonywanych czynności.

Zabawa „Co jest w tym kolorze?” – gra dydaktyczna; kolorowe karteczki – po kilka w różnych kolorach (w takich samych dla każdego uczestnika gry), plansza z wykazem uczestników gry. Zawodnicy losują kolejno kolorowe karteczki. Zadaniem każdego uczestnika gry jest odszukanie w najbliższym otoczeniu np. mieszkaniu jak najwięcej przedmiotów w danym kolorze. Dobrze jest określić kategorię przedmiotów lub zakres np. Co mamy w kolorze żółtym w pokoju?

Opracowała M. Dańczura

 

„Nasze dziecko w domu”

Od pierwszych dni życia dziecka odpowiedzialność za jego rozwój i wychowanie spoczywa przede wszystkim na rodzicach

Rodzice, to cały świat w pierwszych latach życia dziecka. To właśnie oni zaspokajają wszystkie potrzeby swojego malucha i odpowiadają za tak ważne fundamenty we wszystkich sferach jego życia – społeczną, fizyczną, intelektualną, czy emocjonalną. Nadszedł taki moment w naszym życiu kiedy jeszcze bardziej musimy zająć się naszymi pociechami i poświęć im znacznie więcej czasu. Ale przecież oprócz rówieśników i grupy bardzo potrzebni jesteśmy naszemu dziecku właśnie my – mądrzy i czuli rodzice. Ofiarujmy naszemu dziecku siebie, naszą miłość, zainteresowanie i uwagę. Tak istotne w życiu małego człowieka są właśnie relacje z dorosłymi, ponieważ w ogromnym stopniu przez nie dziecko nabywa kompetencje społeczno-emocjonalne oraz intelektualne. Rodzic może być lepszym specjalistą w wychowaniu i nabywaniu kompetencji przez swoje dziecko od sztabu profesjonalistów. Bo właśnie on jest najbliżej i zna najlepiej swoje dziecko. Może być lepszym…wtedy kiedy potrafi wzbudzić w dziecku ciekawość świata i stworzy dziecku takie warunki, aby mogło rozwijać się wszechstronnie. Pozwoli mu na odpowiedni kontakt z dorosłymi i rówieśnikami.

Tutaj tak istotne są nasze chęci, kreatywność, pomysłowość i radość ze wspólnej zabawy. W wieku przedszkolnym uczymy się poprzez zabawę, a to każdy z nas potrafi. Pamiętajmy, że dobra zabawa
przyciąga innych, nie tylko najmłodszych, ale rodzeństwo, a nawet dziadka i babcię.
Może warto spróbować?
Organizując interesującą zabawę z dziećmi, wystarczy rozejrzeć się wokół siebie. Każde pomieszczenie w naszym domu kryje wiele przedmiotów, które mogą posłużyć jako warsztat do pracy z dzieckiem nad wszystkimi zmysłami : mową, słuchem, węchem,
smakiem, dotykiem i wzrokiem. Wiele zależy od naszej pomysłowości.
Czytając lub przeglądając książki, czasopisma dla dzieci wzbogacamy zasób słownictwa biernego i czynnego, uczymy rozróżniania kolorów, kształtów, rozwijamy wyobraźnię dziecka.
Grając na garnkach, butelkach czy szeleszcząc gazetą, stymulujemy słuch. Przygotowując różne, pyszne potrawy, uczymy rozróżniać po
zapachu i smaku owoce, warzywa czy inne niezbędne produkty.
Natomiast malując na dużych arkuszach, lepiąc z masy solnej, gliny, ciastoliny czy plasteliny, rozwijamy małą motorykę dziecka, która ma duży wpływ na umiejętności grafomotoryczne, koordynację wzrokowo-ruchową. Słuchanie audycji radiowych, piosenek, muzyki relaksacyjnej, terapeutycznej, klasycznej i wspólne śpiewanie możemy łączyć z zabawami teatralnymi.
Dzieci uczą się w sposób naturalny i intuicyjny poprzez zabawę
i doświadczanie, poprzez wszystko, co robią. Dlatego dom, las, park, łąka, droga, ulica dostarczają im najlepszych materiałów do nauki i zabawy. W ten sposób rodzice sami mogą wprowadzić dzieci w świat wiedzy, wzbudzić w nich poczucie własnej wartości, nauczyć radzenia sobie z problemami i trudnościami. Taka domowa edukacja może być wspaniałą przygodą i zabawą dającą wiele radości zarówno dzieciom, jak i rodzicom.

Nauka kodowania poprzez zabawę z dzieckiem, bez drogich pomocy edukacyjnych, robotów i komputerów to doskonały sposób poznania
języka programowania. Takie wspólne zabawy już na etapie przedszkolnym uczą logicznego myślenia, przewidywania, wnioskowania, planowania i dostrzegania zależności. Języka programowania można się nauczyć, podczas wspólnych zabaw, które mogą być atrakcyjną formą spędzania wolnego czasu.
Możemy sami dać podstawy edukacji wzbogacone o bliskie relacje z dzieckiem, co ma ogromny wpływ na jego rozwój i bezpieczne wspinanie się na kolejne szczeble wiedzy i umiejętności oraz nabywaniu kompetencji.
Musimy pamiętać, iż tak wiele zależy od nas samych. Nie ma gotowych recept. Poszukujmy, drążmy, wybierajmy
intuicyjnie to, co najlepsze dla naszego dziecka. Wypatrujmy w jego oczach radości, entuzjazmu, zainteresowania.
Niech one będą drogowskazem dla naszych wyborów jako przewodników na początku drogi życiowej dziecka, jako rodziców.

Polecane strony, które mogą zainspirować rodziców i dzieci do wspólnych zabaw i nauki.

https://podrecznikarnia.pl/oferta/seria-zabawy-z-porami-roku/zabawy-z-porami-roku-karty-pracy-malucha/cz-3-wiosna.html?fbclid
https://vod.pl/da-vinci-learning?utm_source=facebook&utm_medium=cpc&utm_campaign
http://bit.ly/KodujZNamiZadanie01
https://eduzabawy.com/karty_pracy/…
https://mojedziecikreatywnie.pl/2019/12/nauka-kodowania-poprzez-zabawe/

opracowała: Agnieszka Szkoła

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co to są prawa dziecka?

Każdy człowiek jest osobą, ale żaden człowiek nie rodzi się w pełni ukształtowany. Pełnię swojej osobowości musi rozwinąć. Każdy człowiek musi odpowiednio ukształtować swoje ciało, musi uaktywnić swoje siły motoryczne pozwalające mu się poruszać, musi rozwinąć swoje zmysły pozwalające mu na kontakt z otaczającym go światem, musi rozwinąć uczucia, dzięki którym będzie mógł reagować na rzeczywistość i wreszcie musi nauczyć się korzystać z woli i rozumu.

Wola i rozum charakteryzują człowieka jako człowieka właśnie. Dzięki nim człowiek w sposób wolny i świadomy podejmuje decyzje i ponosi za nie odpowiedzialność.

Człowiek musi się zatem rozwinąć i dojrzeć do właściwego sobie sposobu życia. Rozwój ten wyznacza sama ludzka natura. W naturę tą wpisane są swoiste prawa. To właśnie prawa natury. Wypełnienie naturalnych praw ludzkich aktualizuje człowieka, ich zablokowanie degraduje go.

Najważniejszym, naturalnym prawem człowieka jest prawo do życia. Z niego płynie prawo do pełnego – na miarę człowieka – rozwoju. Ale prawa natury należy dobrze rozpoznać i zabezpieczyć. Takim właśnie zabezpieczeniem jest prawo stanowione, stworzone przez ludzi, ogłoszone i zobowiązujące do jego przestrzegania.

Dzieci posiadają szczególne prawa. Aktualizacja ich człowieczeństwa przebiega bowiem w szczególny sposób. Dziecko nie potrafi samo zadbać o siebie, nie potrafi samodzielnie aktualizować swojej natury. Potrzebuje do tego rodziców, opiekunów, potrzebuje wielu innych ludzi. Dlatego naturalnymi „strażnikami” praw dziecka są jego rodzice i opiekunowie. Ale dziecko potrzebuje też specjalnego zabezpieczenia w prawie stanowionym. Dobre prawo stanowione może i powinno pomagać rodzicom i opiekunom w rozwoju dziecka.

W Polsce Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka oraz Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka stanowią najważniejsze odnoszące się do dziecka stanowione akty prawne.
W Konwencji zapisano 41 artykułów mówiących o Prawach Dziecka, te Prawa zostały podzielone na 4 grupy:

  • Prawa osobiste – to takie prawa, które ma każdy człowiek. Najważniejsze wśród nich to: prawo do życia i rozwoju, prywatności, do wypowiedzi, do życia bez przemocy i poniżania.
  • Prawa socjalne – to prawa., które są wynikiem umowy miedzy państwem a obywatelem. Bogatsze państwo może przyznać więcej praw socjalnych. Najważniejsze z nich to: prawo do ochrony zdrowia, prawo do pomocy materialnej dla osób biednych, prawo do wypoczynku i czasu wolnego.
  • Prawa kulturalne – to następujące prawa: do nauki, do korzystania z dóbr kultury (czyli kin, teatrów, bibliotek), do informacji i do znajomości własnych praw.
  • Prawa polityczne – to prawa dzieci do stowarzyszania się, to znaczy, że dzieci mogą należeć do różnych organizacji i klubów. Nie mogą jednak należeć do organizacji politycznych i nie mogą decydować, kto będzie rządził w państwie.

Prawa, które są dla dzieci najważniejsze w życiu codziennym, to prawa osobiste. Rodzice oraz opiekunowie mają prawo i obowiązek wychowywać dzieci i służyć im radą a także szanować prawa dzieci. Powinni rozumieć i pozwalać dzieciom na podejmowanie samodzielnych decyzji (odpowiednio do wieku oraz dojrzałości dzieci).

 

PRAWA DZIECKA

Niech się wreszcie każdy dowie i rozpowie w świecie całym,
Że dziecko to także człowiek, tyle, że jeszcze mały.
Dlatego ludzie uczeni, Którym za to należą się brawa,
Chcąc wielu dzieci los odmienić, stworzyli dla was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta – Spróbujcie dobrze zapamiętać!

 

(artykuł 9 i 10 Konwencji o Prawach Dziecka)

 (artykuł 19,28,34,36 i 37 Konwencji o Prawach Dziecka)

 (artykuł 2,3,4,22,23, i 30 Konwencji o Prawach Dziecka)

(artykuł 33,34 i 36 Konwencji o Prawach Dziecka)

(artykuł 16 Konwencji o prawach Dziecka)

(artykuł 13,15,16 i 17 Konwencji o Prawach Dziecka)

PRAWA DZIECKA W NASZYM PRZEDSZKOLU

  • prawo do rozwoju intelektualnego i fizycznego
  • prawo do własnego tempa rozwoju, indywidualnych oddziaływań wychowawczych, rozwoju zainteresowań i uzdolnień
  • prawo do życia bez przemocy i poniżania
  • prawo do szczególnej opieki i troski
  • prawo do nauki religii
  • prawo do tożsamości
  • prawo do poszanowania jego godności osobistej
  • prawo do akceptacji takim jakim jest
  • prawo do wypoczynku
  • prawo do spokoju i samotności, gdy tego potrzebuje
  • prawo do prywatności, intymności
  • prawo do aktywnej dyskusji z dziećmi i dorosłymi
  • prawo do zabawy i wyboru towarzyszy zabaw
  • prawo do doświadczenia konsekwencji własnego zachowania
  • prawo do posiadania osób odpowiedzialnych i zaangażowanych, do których można się zwrócić
  • prawo do zdrowych posiłków
  • prawo do jedzenia i picia, gdy jest głodne i spragnione, ale również prawo nauki regulowania własnych potrzeb

PROŚBA DZIECKA

  • Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.
  • Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
  • Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.
  • Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą.
  • Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
  • Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
  • Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
  • Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że Cię nienawidzę. To nie Ty jesteś moim wrogiem, lecz Twoja miażdżąca przewaga!
  • Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć Twoją uwagę.
  • Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i robię się głuchy.
  • Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
  • Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.
  • Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
  • Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w Ciebie.
  • Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić Cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
  • Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
  • Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na Twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet Ci się nie śniło.
  • Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
  • Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.
  • Nie bój się miłości. Nigdy.

Janusz Korczak

opracowała mgr Marzena Sadurska

 

 

POSTAWY RODZICIELSKIE

 

Pierwszym i najważniejszym środowiskiem dla każdego dziecka jest rodzina. To ona kształtuje prawidłowy rozwój dziecka. Sposób wychowania w rodzinie, a zwłaszcza postawy rodziców wobec dziecka mają decydujący wpływ na jego rozwój społeczny, emocjonalny, moralny na obraz własnej osoby oraz świata.

Postawy, które rodzice przyjmują wobec dziecka zależą od bardzo wielu czynników – od wiedzy na temat wychowania wyniesionej z własnego domu rodzinnego, czy dziecko było chciane  i oczekiwane,  również płeć dziecka może warunkować postawy rodziców wobec niego, od kolejności ich przyjścia na świat. Postawy rodziców w stosunku do dziecka mogą ulegać zmianie w trakcie procesu wychowania. Na zmiany postaw mają wpływ między innymi stan zdrowia dziecka, „łatwość” wychowywania, stopień spełniania oczekiwań i aspiracji rodziców przez dziecko itp.

Na postawy rodzicielskie, jak i inne postawy, składają się następujące elementy:

    • poznawcze – przez elementy poznawcze postaw rodzicielskich rozumie się pewien zasób wiedzy o dziecku  w ogóle i o własnym dziecku. Wchodzi tu w grę wiedza o rozwoju dziecka, wiedza  o jego możliwościach, potrzebach, trudnościach i przyczynach trudności itp. Bardzo często okazuje się, że brak dostatecznej wiedzy o własnym dziecku jest przyczyną nadmiernych lub zbyt małych wymagań, przekonań o genialności lub braku zdolności u dziecka, przekonań o tym, że dziecko jest „dobre” lub „złe” itp. Należy dodać, że nie jest łatwo „wzbogacić” wiedzę rodziców o dziecku, ponieważ silne uczucia do dziecka zarówno dodatnie, jak i ujemne mogą spowodować „blokadę” w przyjmowaniu i przyswajaniu informacji na temat dziecka.
    • emocjonalneElementy emocjonalne postaw rodzicielskich to uczucia do dziecka. Mogą być one różne: bardzo silne i słabe, pozytywne lub negatywne, krótkotrwałe lub długotrwałe, albo też mogą zmieniać się okazjonalnie. Różny może być także sposób ekspresji i kontrolowania uczuć – można w sposób spontaniczny okazywać dziecku uczucia, można je też silnie hamować. Występują także różnice w intelektualnej ocenie uczuć. Im silniejsze uczucia w stosunku do dziecka, tym mniejsza zdolność do intelektualnej kontroli i przewidywania konsekwencji. Zbyt silne uczucia do dziecka utrudniają „odczytanie” uczuć dziecka, powodują „ślepotę” rodziców na potrzeby dziecka; rozczarowanie, jeżeli dziecko nie spełnia oczekiwań.
  • zachowania się (behavioralne). Elementy behavioralne przejawiają się   w zachowaniach w stosunku do dziecka i nacechowane są zawsze emocjami. Jest to sposób zwracania się do dziecka, udział lub brak udziału w zajęciach dziecka, sposób sprawowania kontroli, sposób  i jakość nagradzania i karania, traktowanie dziecka jako domownika (lub nie), itp.

Te wszystkie składniki postaw rodzicielskich są bardzo ściśle ze sobą związane i działają na zasadzie sprzężenia zwrotnego, z tym, że największe znaczenie ma tutaj sfera uczuciowa. Postawy rodziców wobec dziecka zmieniają się w procesie wychowania w zależności od wieku, możliwości i aktywności dziecka, a także w zależności od okoliczności zewnętrznych, ale ogólne tendencje w stosunku do dziecka na ogół pozostają niezmienne. Istnieją prawidłowe i nieprawidłowe postawy rodzicielskie.

Prawidłowe postawy rodzicielskie charakteryzują się „mądrą miłością” do dziecka, pozwalają na swobodny, zrównoważony kontakt z nim, na nastawienie się na jego rzeczywiste potrzeby, na traktowanie go jako odrębnej jednostki. Rodzice okazują uczucia dziecku, nie wstydzą się swoich uczuć i jednocześnie przyjmują dowody jego uczuć. Wzajemna wymiana uczuć, ciepło i bezpieczeństwo stanowią dla dziecka oparcie.

Właściwe postawy rodzicielskie to:

1. Akceptacja dziecka  rodzice kochają je takim, jakie ono jest – z jego możliwościami, zdolnościami, trudnościami, dziecko o tym wie i to czuje. Ocenia się pozytywne i negatywne zachowania dziecka, a nie jego osobę. Przy akceptacji dziecka występuje u rodziców potrzeba poznania jego potrzeb, zrozumienia jego problemów, chęć pomocy, chęć przebywania i współdziałania z nim.

2. Współdziałanie z dzieckiem – formy tego współdziałania są różne w zależności od wieku dziecka i jego możliwości. Współdziałanie to z jednej strony uczestniczenie w zajęciach dziecka bez narzucania swej roli i jednocześnie angażowanie go w zajęcia i sprawy domu i rodziny.

3. Dawanie dziecku „rozumnej swobody „. W miarę rozwoju dziecka rodzice pozwalają mu na coraz większą samodzielność i niezależność oraz na fizyczne oddalanie się od rodziny przygotowując dziecko do stopniowego osiągania dojrzałości i odpowiedzialności za swoje postępowanie. Rodzice w miarę potrzeby służą radą nie tracąc przy tym autorytetu i szacunku dziecka, ponieważ nie lekceważą zbytnio  i jednocześnie nie przeceniają niebezpieczeństw życiowych i ryzyka.

4. Uznanie praw dziecka. Jest ono traktowane jako odrębna, samodzielna jednostka mająca swoje potrzeby, zainteresowania, chęci Rodzice nie narzucają swojej woli, ale kierują dzieckiem przez „intelektualne oddziaływanie” – sugestia, tłumaczenie, wyjaśnianie. Oczekiwania są na miarę możliwości dziecka, które zna te oczekiwania i wymagania, akceptuje je.

Prawidłowe postawy rodzicielskie sprzyjają kształtowaniu się u dzieci zdolności do nawiązywania trwałych więzi emocjonalnych, zdolności do wyrażania uczuć. Dzieci akceptowane czują się bezpieczne, są otwarte w stosunku do ludzi i świata, znają swoje możliwości i ograniczenia. Dominują u nich emocje pozytywne. Dzięki współdziałaniu z rodzicami dziecko staje się zdolne do współdziałania z innymi Czuje się odpowiedzialne, obowiązkowe, umie pokonywać trudności. Mając poczucie samodzielności  i swobody zdobywa własne doświadczenia, rozumie różne sytuacje życiowe i umie się w nich zachować, ma poczucie odpowiedzialności za własne działania. Jest zdolne do podejmowania różnego typu działań, jest aktywne społecznie. Czując się indywidualnością dziecko rozumie także odmienność innych ludzi, staje się otwarte, tolerancyjne, nastawione pozytywnie do świata. Prawidłowe postawy rodzicielskie sprzyjają kształtowaniu się osobowości prospołecznej, otwarciu się na świat, na innych ludzi, na aktywną postawę do życia.

Nieprawidłowe postawy rodzicielskie

Postawy te charakteryzują się różnego typu zaburzeniami w kontaktach uczuciowych rodzice – dziecko, nieprawidłowe są także zachowania rodziców w stosunku do dziecka. Nie jest ono traktowane jako odrębna jednostka ludzka.

1.Postawa unikająca. Cechą charakterystyczną tej postawy jest obojętność uczuciowa wobec dziecka lub ubogi stosunek emocjonalny między rodzicami a dzieckiem. Przebywanie z dzieckiem nie sprawia rodzicom przyjemności, a więc kontakt z nim jest luźny. Brak głębszych uczuć bywa maskowany niekiedy przez nadmierną dbałość o wygląd zewnętrzny dziecka, przez obdarowywanie go prezentami lub pieniędzmi. Zdarza się też całkowite ignorowanie dziecka i brak zaspokajania jego potrzeb materialnych  i fizycznych. Przy obojętności emocjonalnej dziecku często daje się nadmierną swobodę, ogranicza się kontakt z nim. Rodzice nie znają potrzeb, zainteresowań, możliwości dziecka, występuje niekonsekwencja w przestrzeganiu wymagań, lekceważenie zagrożeń, brak współpracy i współdziałania z dzieckiem.

2. Postawa odtrącająca. Głównym wyznacznikiem takiej postawy jest niechęć do dziecka. Rodzice nie lubią go, dziecko odczuwane jest jako ciężar, dominują odczucia zawodu, rozczarowania, urazy. W stosunku do dziecka demonstrowane są uczucia negatywne, dezaprobata, krytyka. Rodzice nie wnikają w motywy postępowania dziecka, nie interesują się jego potrzebami, kierują dzieckiem głównie przez kary, żądania, zastraszenie. Dość często okazywana jest brutalność w stosunku do dziecka. Postawy odtrącające sprzyjają kształtowaniu się u dziecka postaw aspołecznych lub antyspołecznych, wywołują zachowania agresywne, nieposłuszeństwo, kłamstwa, sprzyjają przestępczości. Obserwuje się zahamowanie uczuć wyższych, brak uczuć społecznych i moralnych. Często występuje postawa „przeciw ludziom”, negatywny obraz świata i własnej osoby, brak umiejętności zaspokajania potrzeb, niechęć i nieumiejętność podejmowania ról społecznych. U małych dzieci obserwuje się symptomy choroby sierocej. Tego typu postawy rodzicielskie powodują u dzieci brak zainteresowań intelektualnych. U niektórych dzieci występuje lęk, zahamowanie, poczucie bezradności, silne reakcje nerwicowe. Wszystkie dzieci wychowywane przez rodziców demonstrujących postawy odtrącania mają zaburzenia osobowości.

3. Postawa nadmiernie chroniąca. Tego typu postawa charakteryzuje się nadmierną koncentracją na dziecku, brakiem krytycyzmu w stosunku do dziecka lub też nadmiernym o niego lękiem. Często występuje także nadmierna uległość w stosunku do dziecka. Te złożone postawy nadmiernego chronienia dziecka polegają także na tym, że traktowane jest ono jako istota bezradna, wymagająca ciągłej opieki, pomocy, ingerencji we wszystkie jego sprawy. Ograniczane są wszelkie próby samodzielności dziecka („jesteś malutki, ja cię ubiorę, nakarmię”… itp.), występuje lęk o jego zdrowie i bezpieczeństwo („daj rękę, bo się przewrócisz”, „nie biegaj, bo się spocisz i zachorujesz”, „nie idź do kolegów, bo tylko nauczysz się od nich wiele złego” … itp.). Rodzice zawsze wszystko wiedzą najlepiej, chcą dla dziecka samego dobra. Często traktując dziecko jako „doskonałość” szukają przyczyn kłopotów nie w nim samym, ale w warunkach zewnętrznych (np. „nauczyciel się na niego uwziął i stawia mu złe oceny”, „koledzy go do tego namówili” itp.). Często także spełniane są wszystkie zachcianki dziecka, które zaczyna „panować” nad rodzicami. Zaniżane są także wymagania w stosunku do dziecka („od tego ma matkę, żeby sprzątała, prała” itp.). Postawy nadmiernie chroniące w zależności od swego zabarwienia mogą powodować u dziecka brak dojrzałości społecznej i emocjonalnej, nadmierną zależność od rodziców, bierność, brak inicjatywyNie kształtuje się poczucie odpowiedzialności  i obowiązkowości, występuje dość często brak krytycyzmu w stosunku do siebie. Mogą także występować postawy lękowe w stosunku do świata, ludzi, nowych sytuacji i reakcje wycofywania się i rezygnacji. Może ukształtować się także zaniżony obraz własnej osoby (lub zawyżony w przypadku, gdy dziecko było traktowane jako „ideał” i „wszystko mu się należało”). W tym drugim przypadku często występują u dzieci postawy żądające, wymuszające, zarozumialstwo, tyranizowanie otoczenia.

4. Postawy nadmiernie wymagające. Przy tego typu postawie rodzice zwykle mają wytworzony „wzór” dziecka lub wzory różnego rodzaju zachowań i naginają dziecko do tych wzorów. Czasami takim wzorcem jest sam dorosły. Stawiane są dziecku nadmierne wymagania, narzucony jest autorytet, dziecko jest ciągle kontrolowane i oceniane, korygowane bez liczenia się z jego możliwościami i cechami indywidualnymi Ograniczana jest jego samodzielność, aktywność przez wytykanie błędów  i niedociągnięć, żąda się też od dziecka perfekcjonizmu. Pewną odmianą tych postaw jest autorytaryzm i wymaganie ślepego posłuszeństwa, przy czym zawsze w konkretnych sytuacjach winę ponosi dziecko. Tego typu postawy idą zwykle w parze z nadmiernym karaniem. Wychowywane w taki sposób dzieci charakteryzują się brakiem wiary we własne siły, niepewnością, lękiem – mają zaniżony obraz własnej osoby i negatywny, zagrażający obraz świata. Prezentują postawy rezygnacji, wycofywania się, bierności. Typowymi mechanizmami obronnymi są regresja, ucieczka (w świat fantazji lub w chorobę), projekcja. Takie dzieci nie mają poczucia odpowiedzialności za siebie i innych, są bezradne w nowych sytuacjach.

Kształtowanie osobowości dziecka zależy w wielkim stopniu od postaw rodziców i wychowawców w stosunku do dziecka. Tak więc musi zaistnieć sojusz tych środowisk.

 

Opracowała: mgr Marzena Sadurska

 Na podstawie materiałów z  kursu Terapii Pedagogicznej

 Bożena Janiszewska  – „POSTAWY RODZICIELSKIE”

„Sztuka koncentracji,

Czyli jak pomóc przedszkolakowi w koncentracji uwagi”

 

        Niełatwej sztuki koncentracji uwagi należy dziecko uczyć już od najwcześniejszych lat życia. Jeżeli dziecko ma poważne kłopoty i nie potrafi na niczym skoncentrować uwagi, trzeba przygotować plan działania. Koniecznie uzbroić się w cierpliwość i spróbować nauczyć je, wyciszania wewnętrznego niepokoju i skupiania się na tym, co dzieje się tu i teraz. Ważne jest to, by pracując z dzieckiem w nas samych był spokój i wyciszenie.

Umiejętność koncentracji można ćwiczyć, ale trzeba przede wszystkim wyeliminować przyczyny zaburzeń. Przyczyn może być wiele, począwszy od tych bardzo poważnych, kiedy to należy udać się po pomoc do specjalisty, po mniejsze błędy, które przy odrobinie wysiłku można zniwelować. U każdego dziecka przyczyny zaburzeń koncentracji są inne. Najpierw należy przyczyny owe odkryć, poznać a następnie starać się wyeliminować.

         Zaburzenia koncentracji przejawiają się w różny sposób. Są dzieci, które nie mogą skupić się na jednym rodzaju aktywności, wiec ciągle rozpoczynają coś nowego, są stale w ruchu. Ale, bywają i spokojni „marzyciele”, którzy również mogą mieć problem z koncentracją. Takie dzieci są powolne, nie kończą swojej pracy, zapominają, co właściwie mają do zrobienia.

Tak, więc niepokojące jest to, gdy dziecko zaczyna tysiąc rzeczy na raz  i niczego nie doprowadza do końca, pracuje szybko i pobieżnie albo pracuje zdecydowanie za wolno, popełnia dużo błędów, szybko odczuwa zmęczenie, śni na jawie, nie potrafi wysłuchać i zapamiętać poleceń do niego kierowanych, często gubi swoje rzeczy i jest rozkapryszone. Są to poważne sygnały, że należy zacząć działać.

          Jak pomóc dziecku?. Należy na początku przyjrzeć się dokładnie miejscu, w którym dziecko przebywa: kącik do nauki i zabawy w domu dziecka.

Natłok informacji, reklamy, dzięki którym dziecko domaga się coraz to nowych rzeczy. Dziecko żyje w przekonaniu, że zdobycie nawet najbardziej wymyślonych zabawek nie wymaga wysiłku. Również telewizja, komputer w nadmiarze nie sprzyjają podejmowaniu wysiłku. Wszystko to sprawia, że zabawy dziecka są mało twórcze, pomysłowe. My dorośli często nie dajemy dziecku po prostu szansy, aby mogło podejmować wysiłek.

ĆWICZMY,  ZATEM U DZIECKA:

    • Umiejętność czekania – kształtujemy niezwykle ważną cechę w życiu, jaka jest wytrwałość, uczymy też zrozumienia, że nie można mieć wszystkiego  i że osiągniecie celu wiąże się z nakładem pracy,
    • Umiejętność słuchania – na własnym przykładzie pokazuj, na czym polega słuchanie, utrzymuj z dzieckiem kontakt wzrokowy, w formie zabawowej – np. rywalizacji – trenuj wysłuchiwanie i powtarzanie sekwencji słów, zdań rymujących się wyrazów wyliczanek itp.
    • Umiejętność opowiadania – zachęcaj dziecko do opowiadania o własnych przeżyciach, snach, kontaktach z rówieśnikami lub członkami rodziny, oglądanych bajkach, historyjkach usłyszanych od babci itp.- jeśli popada              w dygresje i się gubi, delikatnie naprowadzaj na główny watek opowiadanej historii,
    • Systematyczność – sprzyja temu unormowany tryb życia: stałe pory posiłków, snu, pracy i zabawy oraz jasno określone obowiązki dziecka, czytelnie wytyczone granice.
    • umiejętność utrzymywania porządku – pokaz dziecku na własnym przykładzie, jak należy pielęgnować porządek, każda rzecz powinna mieć swoje miejsce, pozbądź się przedmiotów niepotrzebnych – koncentracja                w chaosie jest niemożliwa
    • umiejętność radzenia sobie z niepowodzeniami – tłumacz dziecku, ze każdy popełnia błędy, nie ma jednak sytuacji bez wyjścia – wiele bajek kończy się takim morałem i to możesz wykorzystać,
  • umiejętność dokonywania wyboru – nie staraj się być dla dziecka bezwzględnym autorytetem w każdej dziedzinie zżycia, pokazuj alternatywne rozwiązania, daj mu szanse – w niektórych codziennych sytuacjach – samostanowienia o sobie.

 

Pamiętajmy również o tym by stwarzać dziecku sytuacje, w których może osiągnąć sukces. Nagradzać dziecko słowami lub gestem, docenić jego wysiłek, włożony trud, motywację do podjęcia wysiłku, a także chęć wykonania zaleconego zadania.

Jednym z najtrudniejszych dla dorosłych wyzwań, to konsekwentne realizowanie zasad. Niezwykle ważne jest też to, aby rodzice i nauczyciele byli zgodni w sprawie realizowania zasad i konsekwencji w takim samym stopniu.

Dziecku zapewni to poczucie bezpieczeństwa nie będzie musiało ciągle sprawdzać, jakie zasady obowiązują, sytuacje w których  się znajdzie będą dla niego przewidywalne

Spędzając czas z dzieckiem możemy  zapobiec powstawaniu różnorakich nieprawidłowości rozwojowych u dzieci.

Oto kilka propozycji, które mają korzystny wpływ na rozwój sfery intelektualnej, emocjonalnej i społeczne a także rozwijają u dziecka koncentrację.

  • nawlekamy korale – odtwarzanie prostych rytmów: koło, kwadrat, trójkąt,
  • składanie obrazka z części wg wzoru i bez wzoru,
  • układanie patyczaków na wzorze, wg wzoru, bez wzoru,
  • układanki geometryczne płaskie wg wzoru (mozaiki),
  • dobieranie par jednakowych obrazków spośród wielu,
  • odwzorowywanie prostych szlaczków z elementami literowymi,
  • kalkowanie szlaczków,
  • wyszukiwanie ze zbioru różnych figur dwóch takich samych, np. gra Memory,
  • porównywanie obrazków – wyszukiwanie różnic i podobieństw,
  • dorysowywanie brakujących elementów w obrazku,
  • wyszukiwanie detali w ilustracjach,
  • labirynty (wodzenie paluszkiem, rysownie ołówkiem, wyszukiwanie możliwych dróg dotarcia do celu),
  • Co zmieniło miejsce? – odtwarzanie z pamięci uprzednio zaobserwowanych przedmiotów,
  • zapamiętywanie kolejności prezentowanych obrazków,
  • naśladowanie sekwencji ruchów,
  • odszukiwanie w zestawie demonstrowanych obrazków w określonej kolejności,
  • odtwarzanie układów figur geometrycznych,
  • zapamiętywanie i odtwarzanie listy eksponowanych przedmiotów,
  • wskazywanie brakujących przedmiotów wcześniej eksponowanych,
  • ćwiczenia rozmachowe: kreślenie pędzlem, na dużych arkuszach, pogrubianie konturów, czyli obwodzenie                            po śladzie linii pojedynczych szerokim pędzlem, mazakiem, kreda,
  • obrysowywanie figur geometrycznych,
  • sytuowanie przedmiotów względem innego, np. połoz klocek na stole, pod krzesłem, na krześle itp.,
  • obrysowywanie, zamalowywanie figur geometrycznych,
  • rysowanie linii w labiryncie,
  • układanie patyczków wg wzoru,
  • rysowanie po śladzie, kalkowanie,
  • leczenie punktów tworzących figurę,
  • wycinanie po linii,
  • układanie klocków według wzoru,
  • porównywanie relacji przestrzennej obiektów,
  • ćwiczenia orientacji kierunkowej w schemacie ciała,
  • ćwiczenia orientacji kierunkowej w przestrzeni,
  • wysłuchiwanie i rozpoznawanie dźwięków pochodzących z najbliższego otoczenia (np. szelest kartek, odgłosy pojazdów), wysłuchiwanie i różnicowanie dźwięków ze względu na natężenie (cicho -głośno, wysoko -nisko),
  • znajdywanie ukrytych przedmiotów wydających dźwięki,
  • wysłuchiwanie i odtwarzanie prostych rytmów,
  • wyklaskiwanie rytmu,
  • układanie klocków wg słyszanego rytmu,
  • ćwiczenia pamięci słuchowej,
  • powtarzanie zdania złożonego wypowiedziane go przez dorosłego,
  • słuchanie bajek i odpowiadanie na pytania,
  • nauka krótkich wierszyków, wyliczanek, piosenek, rymowanek,
  • powtarzanie cyfr, słów, zdań.
  • a także gry planszowe, konstrukcyjne lub zręcznościowe dostosowane do poziomu, wieku i zainteresowań dziecka. Podczas gry dziecko uczy się przestrzegania zasad, czekania na swoją kolejkę, radzenia sobie    z przegraną, porażką i kontynuowania zabawy, w sytuacji gdy wynik jest dla niego niekorzystny.

Opracowanie: mgr Marzena Sadurska

 

Źródło:

 Bliżej przedszkola 10/2009

 „ Koncentracja przedszkolaka i ucznia” M. Lasok