PROJEKT „OD PRZEDSZKOLA DO DOROSŁOŚCI”

PROJEKT 

„OD PRZEDSZKOLA  DO DOROSŁOŚCI”

 

Z dniem 1 września 2013 r. nasze przedszkole przystąpiło do   Projektu   „Od przedszkola do dorosłości – kompetentne szkoły w Powiecie Jarosławskim” w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet III – Wysoka jakość systemu oświaty. Kompleksowe wspomaganie rozwoju szkół.

Główny cel projektu:

Podniesienie jakości funkcjonowania systemu funkcjonowania systemu doskonalenia nauczycieli przez stworzenie i wdrożenie planów wspomagania przedszkola spójnych z ich potrzebami.

Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego i realizowany będzie w okresie        od 1. 09. 2013 r. do 31. 07. 2015 r.

 

W dniu 29. 10. 2013 r. na posiedzeniu Rady Pedagogicznej szkoleniowej WDN, został wybrany  obszar do rozwoju na   rok 2013/14 - „Projekt  edukacyjny w szkole”

Zostały  określone  ramy rezultatów, dla  nauczyciela  – nabycie nowych doświadczeń, dla dziecka – samodzielność, indywidualność, nabywanie nowych doświadczeń, wiadomości,dla rodziców – poszerzanie swojej wiedzy.

O METODZIE PROJEKTÓW

„Projekt to pogłębione badanie zagadnienia (problemu), o dużej wartości poznawczej, a jego zasadniczą cechą jest aktywność badawcza osób biorących w nim udział.”

Według J. H. Helm i L.G.

 

Co to jest metoda projektów i na czym polega

Metoda projektów jest metodą nauczania, która daje szanse wyboru aktywności dzieciom na różnym poziomie rozwoju, uczy zastosowania nowo nabytej wiedzy w praktyce i dzielenia się informacjami z innymi a także uczy pracy zespołowej i pobudza do myślenia.

W pracy metodą projektów najważniejsze dla dzieci jest to, że  uczą się poprzez działanie, przez bezpośrednie doświadczanie. Temat który został wybrany  musi być zależny od zainteresowań dzieci i odnosi się do ich doświadczeń życiowych, jest  to najlepszy sposób zdobywania wiedzy. Rolą nauczyciela jest włączenie do projektu treści np. z różnych zakresów – matematyki, czytania i wiedzy o środowisku. Nauczyciel zakreśla pewne ramy oraz pomaga   w poszukiwaniu rozwiązań i potrzebnych materiałów.

Temat badań wybierają dzieci wspólnie z nauczycielem, planują miejsca zajęć, rozmowy z ekspertami i decydują o przebiegu projektu a także o jego zakończeniu.

 

Każdy projekt składa się z trzech etapów:

I etap -  następuje wybór tematu (z inicjatywy dzieci lub nauczyciela), analiza wyjściowego stanu wiedzy i umiejętności dzieci, tworzenie przez nauczyciela siatki pojęciowej związanej z tematem.

II etap  – to głównie faza badawcza, zarówno na miejscu w ośrodku, jak i w terenie, wizyty ekspertów, własne eksperymenty.

III etap - to podsumowanie i podzielenie się nabytą wiedzą i nowymi umiejętnościami.

Dzieci z  poszczególnych grup wybrały następujące tematy projektów:

 

Grupa Niebieska -  projekt „ FASOLA”

Grupa Pomarańczowa -  projekt „ WODA”

Grupa Żółta  - projekt „ CYTRYNA”

Grupa Zielona -  projekt „ JABŁKO”

Grupa Różowa -  projekt „ SOWA”

 

 

 

           Na posiedzeniu Rady Pedagogicznej szkoleniowej WDN, został wybrany  obszar do rozwoju na  rok 2014/15 -

 „Techniki uczenia się i motywowania dzieci do nauki”

 

 

 

Techniki uczenia się i motywowania do nauki”

Główny cel, to zwiększenie efektywności pracy dydaktyczno – wychowawczej przez dalszą pracę nad podnoszeniem kompetencji nauczycieli   w zakresie technik uczenia   i wykorzystania metod motywujących do nauki.

Cele szczegółowe:

  • poszerzenie warsztatu pracy nauczycieli i zwiększenie kompetencji nauczycieli  i zwiększenie kompetencji nauczycieli w zakresie technik uczenia się   i zapamiętywania
  • sukcesywne wdrażanie do praktyki przedszkolnej nowych skutecznych i atrakcyjnych metod pracy z dzieckiem
  • stosować takie sposoby nauczania, uczenia się i motywowania, by wdrażać dzieci do samodzielności już od najmłodszych lat i do brania odpowiedzialności za własny rozwój
  • przekazanie wiedzy dzieciom       w sposób przystępny i atrakcyjny, by przygotować w bardzo dobrym stopniu do podjęcia nauki w szkole
  • uwrażliwić rodziców na wyrabianie u dzieci motywacji wewnętrznej do nauki  i innych działań

 

 

W dniach 6 – 8 listopad 2014 r. nauczycielki wzięły udział w 20 godzinnym

szkoleniu prowadzonym przez eksperta zewnętrznego   na temat

„Techniki uczenia się i metody motywowania do nauki”

 

 

Wybrane metody i techniki   aktywizujące w pracy z dziećmi

 

„Słyszę i zapominam

Widzę i pamiętam

Robię i rozumiem”

Konfucjusz

Metody integracyjne

Metody integracyjne odprężają i relaksują, wprowadzają w dobry nastrój i życzliwą atmosferę. Zapewniają bezpieczeństwo w grupie, gwarantują poczucie tożsamości z grupą, uczą efektywnej komunikacji, pomagają uporządkować problemy, uczą twórczego myślenia i współpracy.

 

Mały Książe

Jest to pomoc w ręku dziecka- może to być piłeczka, maskotka, czyli coś czym można do siebie rzucać, coś co przyciąga wzrok dziecka. Zabawa polega np. na kończeniu zdań

 

Pajęczynka

Nazwa techniki pochodzi od efektu końcowego, który powstaje w wyniku zabawy z kłębkiem wełny. Zabawy z kłębkiem mogą być stosowane na różne sposoby. Dzieci za pomocą kłębka mogą poznawać swoje imiona, mówić sobie coś dobrego np. gdybym był czarodziejem to …

 

Graffiti

Technika, którą można stosować na wiele różnych sposobów. Dzięki niej można wytworzyć i wzmocnić dobry klimat w grupie oraz kształcić u dzieci myślenie twórcze – zabawy w niedokończone zdanie typu np. „Najbardziej lubię…” zabawa przy cichej muzyce relaksacyjnej na przerwę w muzyce zwracają się do najbliżej stojącego dziecka i mówią kończąc zdanie: „Najbardziej lubię …” lub „Najbardziej nie lubię”

 

Moje „logo”

Dzieci przedstawiają się innym za pomocą swojego znaku „logo”. Zajęcie można wykorzystać w różny sposób – podczas realizacji zajęć z ośrodka tematycznego „Ja i moja rodzina”, „Jaki jestem?” itp. Zebrane znaki „logo” dzieci warto zaprezentować rodzicom z prośbą: Czy poznajesz, które „logo” należy do twojego dziecka?

 

Węzeł przyjaźni

Dzieci stoją w kole. Na polecenie nauczyciela zacieśniają koło. Stoją z wyciągniętymi ku górze rękoma i z zamkniętymi oczami. Na hasło „ręka łapie rękę” każde dziecko łapie przypadkowe ręce kolegi. Nauczyciel pomaga plątać ręce – dziecko nie powinno trzymać ręki najbliższego sąsiada. Przy wyplątywaniu dzieci tworzą kilka kół (3, 4) osobowych.

 

Tworzymy krąg

Dzieci siedzą w kręgu na podłodze. Zabawę rozpoczyna nauczyciel.

  • po mojej prawej stronie stanie dziecko, które lubi psy. Dzieci, które identyfikują się z hasłem wstają i podbiegają. Kto dobiegł pierwszy, ten zostaje. Pozostałe dzieci wracają na swoje miejsce.
  • Po mojej lewej stronie stanie dziecko, które ma dzisiaj dobry humor. Dzieci podbiegają, pozostaje pierwsze, które dobiegło.
  • Teraz kolejno każde dziecko podaje swoje hasło np. Obok mnie stanie osoba, która lubi lody. A obok mnie stanie to dziecko, które ma okulary, itp.
  • Ostatnie dziecko, które zostało na podłodze czeka na hasło, z którym się identyfikuje.
  • Zamknięcie kręgu. Można zaśpiewać piosenkę.

 

Tocząca się opowieść

Dzieci siedzą w kole. Nauczycielka ma w ręku piłkę i rozpoczyna opowieść np. Pewnego dnia Ania wybrała się na spacer do pobliskiego parku. Postanowiła…, tu nauczycielka toczy piłkę do wybranego dziecka, które podejmuje rozpoczętą myśl i opowiada dalej. Następnie dziecko toczy piłkę do kolegi / koleżanki, który(a) podejmuje poprzednią myśl. Zabawa toczy się aż do skończenia tej dziwnej opowieści.

 

Ludzie do ludzi

Dzieci chodzą po sali, biegają (w rytm bębenka, piosenki). Nauczycielka przerywa i mówi: np. „Nosy do nosów”. Dzieci w parach dotykają się nosami. Biegają dalej. Na hasło: „Stopa do stopy” wykonują polecenie itp.

 

Granie ról

Dzieci odgrywają krótkie scenki, historyjki które mogły się zdarzyć.

Mogą być przykłady podane przez dzieci. np. Spotkanie dwóch kolegów, z których jeden chce a drugi nie chce się bawić.

 

Burza mózgów

Burza pytań – dzieci tak jak propozycje rozwiązań, zadają pytania na wybrany temat. Potem pytanie poddaje się „obróbce”, dzieląc na łatwe, trudne itp. Pytania mogą zwrócić uwagę dzieci na różne możliwości rozwiązania problemu.

 

Podaj swój ruch

Podniesienie nastroju, ćwiczenie pamięci. Dzieci stają w kole. Wybrane dziecko zaczyna zabawę np. tupie nogą. Następne dziecko tupie nogą i klaszcze. Kolejne klaszcze i dodaje swój ruch. itd. Każde dziecko powtarza ruch sąsiada i dodaje swój.

Źródło:

J. Krzyżowska, Aktywizujące metody i techniki w edukacji wczesnoszkolnej

Oprac. M Jachimska, Grupa bawi się i pracuje, UNUS.

E. Wójcik, Metody aktywizujące w pedagogice grup, RUBIKON.