Scenariusze

Scenariusz zajęć z zakresu wychowania do wartości

odbytych w grupie Różowej  dnia 15 listopada 2016 r

 

nauczyciel prowadzący –mgr Teresa Karcińska

Temat : Ja i moja rodzina

Cele ogólne:

-Opanowanie przez dzieci umiejętności i wiadomości, oraz organizowanie działań twórczych,

- Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dorosłymi i dziećmi,

- Zgodne funkcjonowanie w zabawie i w sytuacjach zadaniowych.

- Poznawanie takich wartości moralnych  jak: szacunek, uczciwość, szczęście, przyjaźń, miłość, mądrość,  życie, zdrowie, bezpieczeństwo, odpowiedzialność, zaufanie,
- Dążenie do zrozumienia i przeżywania wymienionych wartości moralnych

Cele szczegółowe:
- Rozpoznaje i prawidłowo nazywa członków najbliższej rodziny
- Potrafi podać imiona swoich rodziców

-Rozpoznaje swoje imię na wizytówce

- Rozpoznaje i nazywa takie wartości moralne,  jak: szacunek, uczciwość, przyjaźń, miłość, mądrość itd.
- Rozumie co to znaczy przeżywać wymienione wartości moralne

Metoda: słowna ( instrukcje), czynna (zadania do wykonania), metody oparte na aktywności dziecka (stwarzanie zadań do wykonania, działania dzieci, zabawy,

 

Formy: indywidualna, zbiorowa

 

Środki dydaktyczne:

zdjęcia rodzinne dzieci, obrazek przedstawiający rodzinę, sylwety członków rodziny, wyrazy do globalnego czytania( mama, tata,),wizytówki z imionami dzieci, napisy z wartościami rodziny, Cd –piosenka „ Mój dom”, materiały plastyczne ( kolorowy papier, nożyczki, klej,  serca z kartonu)

 

 

 

Przebieg zajęć:
1. Rozpoznawanie swoich imion na wizytówkach ( nawiązanie do tego, że każdy ma swoje imię, do każdego zwracamy się po imieniu)

2. Zabawa „ niedokończone zdanie  „moja mama ma na imię …, tata ma na imię….”

3. Obejrzenie fotografii  członków rodziny  przyniesionych przez  dzieci, rozmowy na temat kogo przedstawiają
4. Wypowiedzi dzieci w formie burzy mózgów i zdań niedokończonych-

Kocham  swoich rodziców  za to, że ………….

Lubię być w domu z rodzicami, bo….

 

Pomagam rodzicom w …

 

W mojej rodzinie razem……………

 

Moja mama i tata lubi……………

W mojej rodzinie czuję się…………

Podsumowanie przez dzieci i nauczyciela; Co jest najważniejsze w waszym domu:   np. miłość , zrozumienie, pomoc, szacunek, życzliwość , zdrowie, bezpieczeństwo………

5. Odczytanie i umieszczenie  na  „ sercach wartości” słów –życie, miłość, bezpieczeństwo, życzliwość, zaufanie, szczerość

6. Zabawa przy piosence „ Mój dom”

7. Układanie na kołach swojej rodziny-sylwety postaci (mama, tata , ja, rodzeństwo). Dopasowywanie podpisów w odpowiednich kolorach

8. Praca plastyczna przy stolikach

Dzieci młodsze –ozdabianie serc z imionami dzieci

Dzieci starsze- ozdabianie medali „ serc życzliwości”  dla rodziców

przyklejenie  napisów( miłość, dobroć, pomoc, zrozumienie, szacunek……)

Scenariusz zajęć z  zakresu wychowania do  wartości

Grupa „Różowa” 3, 4, 5cio –latki

 

Nauczyciel prowadzący: Teresa Karcińska

 

Temat „Jesteśmy dziećmi, mamy swoje prawa”.

 

Cele:

  • Zapoznanie z wybranymi prawami dziecka
  • Próby określania własnych uczuć i emocji, oraz dostrzeganie ich u innych
  • Uświadomienie dzieciom, że oprócz praw mają również obowiązki
  • Uświadomienie dzieciom, że w ich otoczeniu są osoby do których mogą zwrócić się o pomoc
  • Rozwijanie umiejętności przyjaznego i konstruktywnego współdziałania w grupie
  • Poprawne przeliczanie i wyszukiwanie cyfr
  • Wdrażanie do czytania

Przebieg zajęcia:

  1. Zabawa ruchowa do piosenki „Czarodziejski puch”, wyrzucenie przez nauczyciela do góry karteczek (śniegu).Na jednej narysowany Mikołaj.  Dziecko, które  odnajdzie zaznaczoną kartkę, jest Mikołajem.
  2. Losowanie z worka Mikołaja paczuszek z cyframi, dzieci wyszukują takiej samej cyferki na napisach z Prawami Dziecka. Nauczyciel odczytuje prawa. Dzieci określają i wyszukują wg. nich najważniejsze.

Prawo do edukacji

Prawo do miłości i zrozumienia

Prawo do własnego imienia

Prawo do życia bez przemocy

Prawo do ochrony zdrowia

Prawo do pokoju

  1. Słuchanie krótkich rymowanek i dopasowanie ich do odpowiedniego prawa

a)     Lalki, auta, misie, piłki dla chłopczyka i dziewczynki

b)    Gdy masz gardło chore, to spotkaj się z doktorem

c)     Smutny ten, kto ma zmartwienie, więc czasami łzami się zaleje

4. Nawiązanie do prawa życia w rodzinie i szukania pomocy u dorosłych

Odczytanie napisu – mama, tata

Dzieci układają i przyklejają je na sercach życzliwości.

(serca wycięte w dwóch kolorach dla ułatwienia dzieciom młodszym)

5.Wyszukiwanie w swoich kopertach swojego imienia, układanie wg wzoru z liter.

6.Wyszukanie w kopertach imion rodziców –mamy i taty, układanie ich na sercach życzliwości – próby ich odczytywania

7. Zabawa matematyczna „Wyścig po grzeczne słówka i słodki

upominek”. Dzieci podzielone  na dwie grupy. Dzieci otrzymują

wycięte stopy, rzucają kostką i układają stopy w kierunku

prezentu. Zwycięża grupa, która pierwsza dotrze do prezentu, ale

jest bardzo koleżeńska i dzieli się nagrodą z  kolegami.

Zakończeniem jest rozpakowanie prezentu, odczytanie serc        grzecznych słów (serc dobrych manier) i umieszczenie ich na choince.

SCENARIUSZ UROCZYSTOŚCI

 PRZEDSZKOLNEJ ZORGANIZOWANEJ Z OKAZJI

 ŚWIĘTA NIEPODLEGŁOŚCI

W Miejskim Przedszkolu nr 9 w Jarosławiu dnia 10 XI 2016r

Cele:

  • Rozumienie doniosłości święta i wydarzenia historycznego 11listopada
  • Uczestniczenie dzieci w uroczystościach z okazji świąt narodowych, wdrażanie do wspólnego przeżywania, odczuwania podniosłej atmosfery i dumy, że są obywatelami Polski
  • Przekazywanie wiedzy o świętach narodowych- Święto Niepodległości
  • Uświadamianie dzieciom wagi symboli narodowych i obowiązku ich poszanowania
  • Rozwijanie poczucia przynależności  narodowej

Przebieg :

  1. Odśpiewanie hymnu narodowego
  2. Inscenizacja pt „11 Listopada”-grupa „Zielona” i „Niebieska”

 

  1. Prezentaje grupy I „Niebieskiej”:
  • Piosenka „Marsz pierwszej brygady”
  • Wiersz pt: „Kto Ty jesteś ?”

 

  1. Prezentacje grupy II „ Pomarańczowej”:
  • Wiersz pt: „Ojczyzna Twa”
  • Wiersz pt: „Niepodległość”
  • Piosenka pt : „Wojenko, wojenko”

 

  1. Prezentacje grupy III „Zielonej”:
  • Wiersz: „Ojczyzna”
  • Wiersz : „Nasza Polska”
  1.  Prezentacje grupy IV „Żółtej”:
  • Wiersz pt: „Hołd”
  • Wiersz pt: „11 Listopada”
  • Wiersz pt: „Dzisiaj w Polsce”
  • Piosenka pt: „Przybyli Ułani”

 

  1. Prezentacje grupy V „ Różowej”:
  • wiersz pt: „11 listopada”
  • Wiersz: „Słowa ojczyste”
  • Wiersz pt: „Ojczyzna” , „ Katechizm  Dziecka Polskiego ”

 

SCENARIUSZ ZAJĘCIA Z ZAKRESU

AKTYWNOŚCI RUCHOWEJ

Prowadząca – Małgorzata Sikorska

Temat: Aktywność ruchowo- muzyczna dzieci według metody Kniessów.

Metoda: metoda Kniessów- zadaniowa, zabawowo- naśladowcza.

Cele: – rozbudzenie ruchowej inwencji twórczej

- poznanie możliwości własnego ciała

- wyrabianie umiejętności łączenia ruchu z muzyką

- wyrabianie zręczności, uwagi i koordynacji wzrokowo- ruchowej

- zaspokajanie naturalnej potrzeby ruchu

- ćwiczenia kształtujące ładną postawę

 

Scenariusz zajęcia hospitowanego przeprowadzonego w grupie dzieci 3, 4, 5, letnich

 

Grupa „Zielona”

 

Prowadząca: mgr Małgorzata Chechłowska

Temat: „Gdzie szukać dobroci”

 

Cele:

-         zapoznanie dzieci z przejawami dobroci oraz podkreślenie tych wartości w życiu codziennym;

-         doskonalenie umiejętności wypowiadania własnych spostrzeżeń z otoczenia;

-         rozpoznawanie stanów emocjonalnych: dobroć, złość, radość, smutek;

 

Metody:

-         pogadanka

-         praktyczne działanie

-         aktywizująca

 

Formy:

-         indywidualna

-         w parach

-         grupowa

 

Środki dydaktyczne:

Nagrania z płyty CD, ilustracje, napisy, wizytówki, makieta drzewa.

 

Przebieg zajęcia:

  1. Powitanie „Witam was”
  2. Wiersz Joanny Papuzińskiej pt; „Pytania’

–        rozmowa na temat„Gdzie szukać dobroci ?”

  1. „Dobroć” i „ złość” – wyszukiwanie ilustracji z przykładami dobroci i złości.
  2. Przedstaw scenkę – scenki z życia codziennego w wykonaniu dzieci.
  3. „Szczęśliwa wyspa” – zabawa taneczna do piosenki „Szczęśliwy walczyk”
  4. „Drzewko dobroci”

-         wykonanie przez dzieci   liści i przyklejanie na gałązce oznaczone imieniem dziecka.

7. Ewaluacja – rozmowa na temat wartości wyniesionych z zajęć.

 

 

 

Scenariusz zajęcia z zakresu edukacji komputerowej

                w grupie dzieci 3,4,5 letnich

                    Grupa „Pomarańczowa”

prowadząca: mgr I. Frankiewicz

 

Temat: Rysowanie na ekranie –W  krainie figur geometrycznych.

 

Cele główne:

-budzenie zainteresowań technicznych-zapoznanie z laptopem

-poznanie zasad pracy laptopa dzięki codziennemu i bezpośredniemu kontaktowi

-zachęcanie do zdobywania umiejętności posługiwania się laptopem

-rozwijanie logicznego myślenia dzięki rozwiązywaniu zagadek

-zapoznanie z pojęciami: edytor graficzny, paleta barw

-kształtowanie koordynacji ręki i oka przy posługiwaniu się myszką

-rozwijanie sprawności manualnej

-utrwalenie nazw i kształtów figur geometrycznych

-kształtowanie umiejętności tworzenia własnych kompozycji na podstawie wyciętych figur

 

Cele operacyjne – dziecko potrafi:

-otworzyć samodzielnie program „Paint”, korzystając z ikony na pulpicie

-zna i używa narzędzi programu potrzebnych do rysowania figur oraz ich kolorowania

-rozpoznawać i nazywać figury geometryczne: kwadrat, koło, prostokąt, trójkąt

-potrafi operować myszką tak, aby trafić w wyznaczony punkt w narzędziach i przenieść go na otwartą kartę programu

-planować działania i odczuwać radość z wykonanej pracy

-czekać na swoją kolej

-zna ogólne zasady bezpiecznego korzystania z laptopa

-umiejętnie posługiwać się myszką

 

Obszary aktywności:

matematyczna, ruchowa, językowa, artystyczna

 

Forma pracy:

zbiorowa,

indywidualna

 

Metody pracy:

Słowne – rozmowy, objaśnienia, zagadki, instrukcje

Oglądowe – pokaz, obserwacja

Praktyczne – stawiane zadania, samodzielne, doświadczenia, kierowanie działalnością dziecka, metoda zadań inspirujących

 

Pomoce dydaktyczne:

Laptop, program „Paint”, figury geometryczne, obrazki i podpisy

 

Plan:

 

1.Nazywanie poszczególnych elementów laptopa, komputera i podpisywanie napisami

2.Losowanie przez każde dziecko figury geometrycznej

3.Zabawa ruchowa – dzieci siedzą w kole. Na sygnał figurki, które mają np. cztery boki równe wstają, czyli te które spośród nich mają kwadrat tańczą w parach,

figurki, które są okrągłe tańczą te, które mają kształt koła.

4.Rozwiązywanie zagadek o figurach geometrycznych – dzieci odgadują zagadki, wstają i kłaniają się te spośród nich które mają daną figurę

 

1.Powiem tylko: jestem szczery, ujrzysz u mnie boki cztery, cztery kąty i wierzchołki, obce mi są różne dołki, moje boki są równiuteńkie a cztery kąty prościuteńkie (kwadrat)

2.Toczę, toczę się wesoło i do wszystkich macham wkoło, początku nie mam ani końca, podobne jestem do słońca, wszyscy mnie dokładnie znacie, myślę, że gotową odpowiedz już macie (koło)

3.Mam cztery boki równe parami, chociaż różniące się długościami, nie jestem jednak kwadratem, a tylko jego bliskim bratem, tak jak on – cztery kąty proste mam, lecz nie jestem taki sam, teraz już pewnie poznacie, kogo przed sobą macie (prostokąt)

4.Ta magiczna liczba trzy zawsze towarzyszy mi, ma trzy boki i wierzchołki, trzymam kąty, trzy odcinki, twoja buzia mówi mi, że odgadniesz raz, dwa, trzy

5.Włączenie komputera, uruchomienie programu „Paint”

6.Praca w programie „Paint” , rysowanie figur geometrycznych w wykorzystaniem przybornika programu – wypełnienie kolorem, dorysowywanie elementów według swojego pomysłu, nadawanie tytułu obrazkom

7.Nasze rysunki – galeria, zamknięcie programu i wyłączenie

8.Praca indywidualna – układanie z figur geometrycznych dowolnych kompozycji, naklejanie.

 

 

SCENARIUSZ
PRZEDSTAWIENIA TEATRALNEGO
„Jaś i Małgosia” – Jan Brzechwa

Cele:

Rozwijanie umiejętności posługiwania się językiem literackim.
Rozwijanie umiejętności przedstawiania utworów za pomocą gestu, mimiki, ruchu.
Wdrażanie do posługiwania się mową poprawną pod względem gramatycznym i fleksyjnym.
Rozwijanie zainteresowań czytelniczych jako źródła wiedzy i przeżyć.
Rozwijanie aktywności twórczej w zakresie słowa mówionego.
Rozwijanie umiejętności operowania głosem pod względem intonacyjnych
Formy:
• Zabawy naśladowcze,
• Zabawy tematyczne,
• Zabawy z elementem dramy i pantomimy,
• Improwizacja,
Metody:
drama,
pantomima,
pedagogika zabawy,
gry i zabawy integracyjne,
aktywność ruchowa.

Narrator:
Posłuchajcie, oto bajka,
Stara bajka- samograjka,
Ale dla was, daję słowo,
Wymyśliłam ją na nowo.
Jeśli nie znacie jej, to poznacie.
A było tak:
W małej chacie,
Od ludzkich osiedli z dala
Mieszkała rodzina drwala
Z czterech osób złożona.
Był więc drwal, jego żona
I – jak to się w bajkach kleci -
Było także dwoje dzieci,
W waszym wieku, mniej więcej.
Ja piosenkę im poświęcę,
Posłuchajcie jej.

Piosenka: Jaś i Małgosia

Matka:
Dzieci kochane, śpiewacie cudnie,
Ale już minęło południe,
Ojciec czeka na obiad w lesie,
Dziś Małgosia kobiałkę zaniesie
Małgosia:
Pójdziemy z Jasiem we dwoje,
Bo ja troszeczkę się boję.

 

Matka:
Pozwalam iść wam razem.
To zresztą niedaleko.
W kobiałce jest chleb, jest mleko,
A tu gorące pierogi.
Nie zbaczajcie więc z drogi,
Lećcie szybko jak dwa szczygły,
By pierogi nie wystygły.
Jaś:
Już biegniemy, mamo droga,
Pamiętamy o pierogach!

Piosenka:( Jaś i Małgosia)
Jaś:
Spójrz Małgosiu jakieś zwierzę!

Małgosia:
Ojej, Jasiu, strach mnie bierze,
Wszak to wilk. Jest pewno zły,
Bo okropnie szczerzy kły.
Uciekajmy.

Piosenka ,,Wilk” (6)

.
Wilk:
Oto widzę jadło co mi z nieba spadło!

Nie, to dzieci! Mam więc pecha!
Cóż mi z dzieci za pociecha?

Małgosia:
Patrz on prosto na nas zmierza, tak się boję tego zwierza .
Wilk:
Wszystkie wilki z mego rodu tym się szczycą od stuleci , że nie zjedzą małych dzieci
Małgosia i Jaś
Dziękujemy ci, wilku.

Wilk:

Idźcie prosto przez polanę,
A ja o suchym pysku zostanę.
Małgosia:
Lećmy prosto tędy przez knieję!
Jaś:
Wilk na szczęście pierogów nie je .
A tato lubi je i czeka, słyszę go z daleka.
Piosenka: ,,Drwal”

Jaś:
Przynieśliśmy, tato, kobiałkę,
Lecz pierogi wystygły już całkiem.
Małgosia:
Pierogi są smaczne, z grzybami,
A te grzyby zbieraliśmy sami.
Drwal:
Co? Pierogi? A to ci dopiero!
Zmykajcie dzieci z powrotem , zostawcie kobiałkę zjem potem.

Jaś:
Żegnaj, tato!
Małgosia:
Do widzenia!

 

Małgosia:
Patrz jaka dziwna szyszka
Jaś:
Na szyszkę trochę za gładka

Spójrz, to przecież czekoladka!
Małgosia:
Tu jest irys, tu cukierek!
Małgosia:
I słodkie szalenie.
Jaś:
Trzeba napełnić kieszenie.
Małgosia:
Najeść się nie zaszkodzi . a dokąd ta droga prowadzi?
Bo tam dalej na odmianę widzę krówki rozsypane!
Jaś:
A tu znów inne słodycze!
Jak dużo! Wprost ich nie zliczę!

Jaś:
Stój! Popatrz! Domek z piernika!
Czy to sen? Nie ! domek nie znika
Małgosia:
Zaraz kawałek ułamię ,pyszny trzeba zanieść mamie…

Piosenka: ,,Domek z piernika”
Narrator:
Dość długo dzieci drwala zbierały łakocie
Ani myśląc o powrocie.

Muzyka poważna….
Narrator:
Zwierzęta na próżno ostrzegały dzieci przed niebezpieczeństwem…..

Sowa:
Hu hu, ha jestem sowa mądra głowa , dowiedziałam się od szpaka , że dziś będzie wielka draka. Wilk się zjawił w naszym lesie i nie tylko strach przyniesie!
Więc się miejcie na baczności , bo w lesie nie brak niemiłych gości.

Narrator”
Jednak dzieci domkiem z pierników tak były zajęte,
Że dały się wziąć na przynętę.
To właśnie czarownica zła i gniewna srodze
Rozsypała słodycze na drodze.
I w ten sposób zwabiła Jasia i Małgosię.
Czarownicę poznacie po głosie!

Piosenka. ,,Czarownica”

Czarownica:
Hola! Cóż to za przybłędy
Mają śmiałość chodzić tędy?
Kto mi domek z pierników objada?

Małgosia:
Słyszysz, co ona śpiewa?
Czarownica:
Dawno miałam na was chrapkę,
Wpadliście w moją pułapkę!
Droga do mnie wydawała się słodka,
A czy wiece, co teraz was spotka?
Jaś:
Myśleliśmy, że pierniki są dla nas…
Czarownica:
Dobry z ciebie ananas! Będę trzymać was pod kluczem
I upasę i utuczę .

Jasiu :
Proszę pani ja nie wierzę! Nawet wilk żarłoczne zwierzę , choć był głodny nas oszczędził
Czarownica:
Wilk jest u mnie na posługi.
Kiedy sidła me zastawię,
On już wie, co piszczy w trawie.
Małgosia:
My jesteśmy dziećmi drwala ,tato jeść nas nie pozwala
Jaś:
On siekierę ma ze stali
I siekierą mocno wali.
Małgosia:
On ma także ostrą piłę, jeśli pani życie miłe….

Czarownica:
Dość już! Więcej ani słowa!
Klatka dla was jest gotowa.
Wilku, hej! Mój wilku bury,
Do mnie! Wysuń swe pazury,.
Jaś:
Ojej, wilk! Był grzeczny, gładki
Teraz wpycha nas do klatki.
Czarownica:
Ja zabieram klucz od klatki,
A wam daję czekoladki,

Jedzcie! Sprawiam ucztę. Na tej uczcie
Należycie się utuczcie,
Bo gdy wam przybędzie ciała,
To ja będę ucztowała.
Piosenka: ,,Czarownica” początek

Jaś:
Poszła sobie lasem-borem,
Pewno wróci przed wieczorem,
Słodyczami nas upasie,
No i zje po pewnym czasie.
Małgosia:
Niby ładna, niby młoda,
A taka niedobra. Szkoda!

Jaś:
Już niedługo. Już niedługo…..

Małgosia:
Co to? Czy się zamek zatkał? Nie!
To już! Otwarta klatka!
Małgosia:
Znów jesteśmy wolni! Brawo!
Uciekajmy teraz żwawo
Czarownica:
Co to? Klatka jest otwarta?
Gdzie więźniowie

Jaś:
Patrz, Małgosiu… Mamy gratkę!
Podkradnijmy się czym prędzej
I zamknijmy w klatce jędzę.

Czarownica:
Wilku hej mój wilku bury!
Do mnie ! wysuń swe pazury!

 

Wilk:
Jestem, pani czarownico,
Ale tym się właśnie szczycą
Wszystkie wilki z mego rodu,
Że choć kiszki burczą z głodu,
Żaden z nich nie skrzywdzi dzieci -
I tak jest już od stuleci.
Żegnaj! Niech się co chce dzieje,
A ja precz odchodzę, w knieję.
Czarownica:
No to koniec już zabawy!
Chodźcie do mnie bez obawy,
Powiem wam, jak stoją sprawy.
Bajka nasza się nie liczy:
Tu fabryka słodyczy,.
Małgosia:
Więc te dziwy się nie dzieją ?
Czarownice nie istnieją?
Czarownica:
O tym wiecie już z przedszkola
To był tylko żart
Na nim bajka jest oparta,
Chyba znacie się na żartach?
Małgosia:
No a wilk, co tu, wśród sosen,
Mówił do nas ludzkim głosem?
Czarownica:
To nie wilk, to pies po prostu,
Lecz większego nieco wzrostu,

Jaś:
Wilk nam się przywidział szkoda!
Małgosia:
Piękna była to przygoda…

No to bardzo przepraszamy

I wracamy już do mamy!

Czarownica:
Powiem wam na pożegnanie,
Żeście dzielni niesłychanie.
Za to każde z was dostanie
Po pudełku czekoladek,
Małgosia:
Pani dla nas taka dobra!
Czarownica:
Moja dobroć was zachwyca?
Przecież jestem czarownica.
Ale o tym – sza – nikomu!
Teraz lećcie już do domu.
Jaś:
Do widzenie!
Czarownica:
Bądźcie zdrowi.
Tędy, prostu ku domowi!
Piosenka: ,,Koniec opowieści”

 

Scenariusz zajęć ruchowo- muzycznych w grupie dzieci 3-4-5 letnich
Grupa „ŻÓŁTA

Prowadzący nauczyciel: Jolanta Szewczyk
Cele:
- Rozwijanie ekspresji artystycznej i ruchowej, wyobraźni i inwencji twórczej.
- Kształtowanie u dzieci poczucia rytmu.
- Rozwijanie procesów hamowania i pobudzania
- Rozwijanie umiejętności współpracy w grupie
Dziecko:
- improwizuje zjawiska przyrody
- interpretuje ruchem tekst i melodię piosenki,
- swobodnie porusza się zgodnie ze słyszanym rytmem,
- przejawia twórczą aktywność w obcowaniu z muzyką i tańcem,
- reaguje w określony sposób na przerwę w muzyce,
- współpracuje w grupie,
- uczestniczy we wspólnych zabawach
Metody:
śpiew, taniec, zabawy przy muzyce, działania twórcze- improwizacje ruchowe.
Środki dydaktyczne: magnetofon, odpowiednie nagrania utworów muzycznych i piosenek, kolorowe kartki, flamastry, kolorowa miotła, plansza-termometr uczuć.
Przebieg:
I. Piosenka –powitanka.
II. Zabawa przy muzyce „Wiosenna pogoda”.
Nauczyciel opowiada o wiosennej pogodzie, pokazuje odpowiednie gesty, dzieci
powtarzają w rytm muzyki: Wiosną czasami pada deszcz – unosimy ręce do góry i
poruszając palcami opuszczamy powoli w dół. Wieje wiatr- uniesione w górę ręce
poruszają się w prawo i w lewo. Zdarzają się burze, błyskawice –klaszczemy,
grzmoty – tupiemy. Po burzy na niebie pojawia się tęcza – wzniesione do góry ręce
zataczają półkola.
III. Zabawa ruchowa „Zwiastuny wiosny”.
Następuje przypadkowy podział na trzy grupy. Każda z nich naśladuje ruchy
jednego stworzenia charakterystycznego dla wiosny: żaby- dzieci w przysiadzie,
ręce oparte przed sobą na ziemi; jaskółki – stoją na jednej zgiętej nodze z drugą
wyciągniętą do tyłu i rękami uniesionymi w bok; bociany – stoją na jednej nodze,
druga podkurczona, ręce uniesione w bok. Każda grupa ma wyznaczone miejsce w
sali. W rytmie muzyki dzieci poruszają się po sali. Na przerwę w muzyce każda
grupa musi jak najszybciej znaleźć się na swoim miejscu i stanąć w odpowiedniej
pozycji.
IV. Wiosenne porządki – zabawa muzyczna „Taniec z miotłą” (melodia z płyty CD)
W czasie trwania muzyki dzieci tańczą swobodnie w rytm muzyki, przekazując z
rąk do rąk kolorową miotłę, tak aby nie upadła na podłogę. Gdy następuje
przerwa w muzyce osoba trzymająca miotłę odpada – siada po turecku zajmując
miejsce w dużym kręgu.
V. Improwizacja w parach – „Rozkwitający kwiat”
Jedna osoba z pary to pąk kwiatowy, a druga to promyk słońca. Promyk słońca
powoduje rozkwitnięcie pąka – improwizacja przy muzyce (A.Vivaldi „Wiosna”).
VI. Praca twórcza w grupach
Dzieci 5- letnie tworzą samodzielnie przy niewielkim udziale nauczyciela interpretację ruchową piosenki „Maszeruje wiosna” /dzieci wcześniej poznały słowa i melodię piosenki/.

Maszeruje drogą mała Wiosna.
Ma spódniczkę mini, sznurowane butki
i jeden warkoczyk krótki.
Refren: Maszeruje Wiosna, a ptaki wokoło
lecą i świergocą głośno i wesoło.
Maszeruje wiosna, w ręku trzyma kwiat,
gdy go w górę wznosi – zielenieje świat
Nosi Wiosna dżinsową kurteczkę,
na ramieniu małą torebeczkę.
Chętnie żuje gumę i robi balony,
a z nich każdy jest zielony.
Refren.
…Wiosno, Wiosno, nie zapomnij o nas,
każda trawka chce być już zielona.
Gdybyś zapomniała inną drogą poszła,
zima by została mroźna.

Dzieci 3-4 letnie wykonują wydzierane serduszka z kolorowego papieru /tremometr uczuć/
VII. Prezentacje efektów pracy twórczej w grupach.
Tworzenie układu ruchowego do całej piosenki – dzieci powtarzają interpretację
ruchową. W ten sposób powstaje układ taneczny do piosenki „Maszeruje wiosna”.
VIII. Zabawa taneczna ze śpiewem na zakończenie zajęć – „Kosmiczny lot”
Podczas śpiewania zwrotki piosenki tańczą w parach – podział na role: jedno dziecko jest słońcem i stoi w miejscu ,drugie jest planetą i biega w rytm muzyki wokoło pierwszego dziecka.
IX. Termometr uczuć – informacja zwrotna.
Dzieci przyklejają na narysowanym termometrze z papieru ,swoje wcześniej wykonane przez nauczyciela serduszka z imieniem przy temperaturze symbolizującej ich odczucia podczas zajęć. W ten sposób wyrażają swoją ocenę zajęć.

- wyrabianie swobody, płynności ruchów

- eliminacja negatywnych napięć, wyciszanie przy muzyce poważnej

Pomoce: woreczki, pałki drewniane, szarfy.

PRZEBIEG ZAJĘCIA:

 

  1. Przywitanie dzieci, rozdanie woreczków do ćwiczeń, zapoznanie z formą zajęć gimnastycznych.
  2. Ćwiczenia przy muzyce poważnej z wykorzystaniem woreczków – naśladowanie ruchów wykonywanych przez nauczycielkę do muzyki: automasaż (masowanie ciała dotykając woreczkiem), wymachy ramion ( naśladowanie mycia okien), skłony, ćwiczenia równowagi ( chodzenie z woreczkiem na głowie).
  3. Dalsze ćwiczenia z woreczkiem z wykorzystaniem dolnych partii ciała – nóg   ( automasaż, wymachy nogami, przesuwanie palcami stóp woreczka, ćwiczenia równowagi – chodzenie z woreczkiem na stopie).
  4. Rozdanie każdemu dziecku po dwie pałki, przygotowanie do następnego ćwiczenia :w siadzie klęcznym rytmiczne uderzanie pałeczkami o podłogę do muzyki jak najdalej od siebie i przybliżając do siebie, w siadzie uderzanie pałeczkami o podłogę, o uda, o podłogę, w rozkroku uderzanie pałeczkami przed sobą, nad głową, z lewej strony, z prawej strony, między nogami.
  5. Zebranie pałeczek a rozdanie szarf.
  6. Ćwiczenia do muzyki z użyciem szarf : skłony do przodu z wymachami raz prawą ręką, raz lewą i obiema rękami, marsz po obwodzie koła, w staniu rozkrocznym wymachy ramion ( wstążką ) przed sobą, wykonywanie ruchów falistych, skłony w lewą stronę i w prawą stronę , bieg na palcach do środka koła i na zewnątrz, marsz.
  7. Zebranie szarf i zwijanie ich.
  8. Zakończenie zajęcia.

 

SCENARIUZ ZAJĘĆ RUCHOWYCH
METODĄ RUCHU ROZWIJAJĄCEGO W. SHERBORNE
GRUPA WIEKOWA – 3-4-5 LATKI
„ŻÓŁTA”

Nauczyciel prowadzący:
Jolanta Szewczyk
Cele:
- rozwijanie naturalnej potrzeby ruchu i ekspresji u dzieci w wieku przedszkolnym
-samodzielność dzieci z wyszczególnieniem pomocy w przebieraniu się do ćwiczeń
- współpraca w parach z kolegą ćwiczącym
- czerpanie przyjemności z wykonywania ćwiczeń i pozytywnego kontaktu z kolegą w parze
- dokładne wykonywanie poleceń prowadzącego ćwiczenia nauczyciela
Miejsce ćwiczeń:
- sala zabaw w przedszkolu
Pomoce dydaktyczne:
- stroje gimnastyczne, odtwarzacz CD, nagranie utworu Vivaldiego „Cztery pory roku. Wiosna”.
Przebieg zajęć:
-Dzieci samodzielnie lub z niewielką pomocą nauczycielki przebierają się do zajęć.
I. Ćwiczenia w parach:
- powitanie z partnerem różnymi częściami ciała/witają się ręce, nogi, nosy, uszy, policzki itp/
- poznawanie pleców partnera w siadzie tyłem do siebie
- przepychanie się plecami/para odwrócona do siebie plecami/
- rozjazd do pozycji leżącej na plecach tak, aby głowy oparte były na ramionach partnerów
- ciągnięcie za kostki osobę leżącą na plecach /zmiana ról na sygnał nauczyciela/
- jedna z osób tworzy mostek (klęk podparty), druga obchodzi go w dowolny sposób /j.w/
- „lustrzane odbicia rąk” – prawa dłoń jednej osoby podąża za lewą dłonią drugiej /j.w/
- „prowadzenie ślepca” – jedna osoba zamyka oczy, druga ją oprowadza po sali /j.w/
- masaż pleców i ramion// …idzie Pani na szpileczkach…/
II. Odpoczynek relaksacyjny – dzieci kładą się wygodnie na dywanie, zamykają oczy i słuchają utworu „Wiosna” –Vivaldi.
III. Zakończenie zajęć – pożegnanie śpiewem piosenki „Budzik”.

 

Scenariusz zajęcia z zakresu edukacji komputerowej prowadzonego przez naucz. M. Dańczura   w grupie dzieci 3, 4, 5 – letnich „Różowa”

 

Temat: „W krainie płyt komputerowych”.

Dekoracje, ozdoby placówki w okresie karnawału wykonane z płyt CD, DVD.

Cele główne:

- budzenie zainteresowań technicznych w pracy z komputerem,

- rozwijanie dłuższych wypowiedzi dzieci, kształtowanie mowy i myślenia,

- kształtowanie umiejętności czytelniczych – globalne czytanie wyrazów,

- kształtowanie postaw proekologicznych,

- zachęcanie do wykorzystywania w pracach plastycznych materiałów odpadowych,

- zwrócenie uwagi na możliwości wtórnego zastosowania płyt CD, DVD,

- rozwijanie sprawności manualnej,

- stwarzanie dzieciom możliwości zabaw w kąciku komputerowym,

- zachęcanie do dbania o porządek wokół siebie podczas zabaw konstrukcyjnych, plastycznych.

 

Cele szczegółowe – dziecko potrafi:

- zna budowę i przeznaczenie zestawu komputerowego (komputer, monitor, głośniki, myszka komputerowa, klawiatura) oraz inne komputery: laptop, tablet,

- włożyć płytę do stacji dysków, umiejętnie posługiwać się w pracy z komputerem myszką, klawiaturą,

- aktywnie uczestniczyć w proponowanych zabawach, zajęciach m.in. z płytami CD, DVD,

- sprawnie wykonać pracę plastyczną wg podanych wskazówek,

- sprzątnąć swoje stanowisko pracy,

- zaprezentować własną pracę,

- zaśpiewać piosenkę „Mój komputer”.

Metody pracy:

- słowne (rozmowy, objaśnienia, instrukcje) – wiersz St. Karaszewskiego „Mój kolega komputer”,

- oglądowe (pokaz, obserwacja),

- czynne (stawiane zadania, samodzielne doświadczenia, kierowanie działalnością dziecka).

Formy pracy:

- zbiorowa, grupowa i indywidualna.

Pomoce dydaktyczne:

- zestaw komputerowy, zużyte płyty CD i DVD, materiały plastyczne – farby brokatowe, folie samoprzylepne, kolorowe papiery, klej, flamastry itp.; płyta z piosenką „Mój komputer”, wyrazy do globalnego czytania (komputer, monitor, myszka komputerowa, klawiatura), ilustracje komputera itp.

Przebieg zajęcia:

1. Poszukiwanie ukrytych w sali skarbów – elementy zestawu komputerowego wskazane zwijaniem sznurka przez dzieci (komputer, monitor, klawiatura, myszka komputerowa).

2. Rozmowy z dziećmi odnośnie odnalezionych przedmiotów:

- wspólne nazywanie i podpisywanie kartonikami z wyrazami elementów komputera.

3. Wysłuchanie wiersza St. Karaszewskiego „Mój kolega komputer”:

- rozmowy z dziećmi inspirowane wierszem.

 

„Mój kolega komputer” – Stanisław Karaszewski

 

Mam komputer super nowy

Z monitorem kolorowym,

Klawiaturą, stacją dysków

I malutką, zwinną myszką!

 

Mój komputer, mój komputer,

On jest super, super, super!

On najlepszym jest kolegą,

Nie potrzeba mi innego!

Och! Ach! Och! Ach!

To najlepszy kumpel w grach!

 

Nagle! – rety! Co się dzieje!

W komputerze coś szaleje,

Wirus groźny niesłychanie

Pożarł program, połknął pamięć!

 

Wirus popsuł mi komputer,

Już komputer nie jest super!

Ale za to mam dobrego,

Mam kolegę prawdziwego!

Och! Ach! Och! Ach!

To najlepszy kumpel w grach!

 

4. Śpiew piosenki „Mój komputer”.

5. Zainteresowanie dzieci płytami CD, DVD – nośnikami cyfrowych informacji utworzonych w komputerze.

6. Poznanie sposobów na odpady – zabawy z płytami CD, DVD:

- rozrzucanie starych płyt,

- układanie obrazów z płyt na dywanie,

- zabawy z płytami – płyta jako lusterko – przeglądanie się, robienie różnych min,

- ćwiczenia języka – obserwowanie pracy języka na płycie,

- puszczanie „zajączków” – kierowanie wiązki światła na dany obiekt,

- ćwiczenie rąk – kręcenie płyt – bączków.

7. Zapoznanie dzieci z materiałami do pracy plastycznej:

- udzielenie instruktarzu odnośnie działalności plastycznej.

8. Działalność twórcza dzieci, wykonanie różnorodnych ozdób z zużytych płyt.

Ewaluacja zajęcia:

- zorganizowanie wystawki prac dziecięcych w sali, dekorowanie przedszkola w okresie karnawału.

Literatura:

1. Violetta Biecuszek – Baumann, Edukacja komputerowa dla przedszkolaków.                             Budowa i obsługa komputera, Część 1, Wydawca: Prolex Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o. o. s. k., Wydanie I, Poznań 2012.

2. Marta Palusko, SAM odkrywam świat komputera, Wydawnictwo EUROPA Sp. z o. o., Wydanie I, Wrocław 2006.

 

 

Scenariusz z udziału dzieci w II Wielkim Pikniku                Klastra Ekonomii Społecznej i Innowacji                          „Z biegiem Sanu do rozwoju” dn. 16.09.2017 r.

II Wielki Piknik Rodzinny nad Sanem pod patronatem Burmistrza Miasta Jarosławia

 

Cele:

- Współdziałanie z rodzicami, różnymi środowiskami, organizacjami i instytucjami na rzecz tworzenia warunków umożliwiających rozwój tożsamości dziecka

- Poznawanie zasad organizacji życia społecznego w swojej miejscowości, swoim regionie (mieście Jarosław)

- Udział dzieci i rodziców w prezentacjach wokalnych, zabawach integrujących środowisko rodzinne miasta; wspieraniu poczynań Członków Regionalnego Klastra Ekonomii Społecznej i Innowacji

 

Metoda:

- aktywizująca w sferze prezentacji muzyczno – wokalnej

Forma:

- grupa dzieci uzdolnionych wokalnie

 

Przebieg:   

1. Zapoznanie dzieci ze środowiskiem przyrodniczym nad Sanem, organizacją terenu, propozycjami zabaw oraz rozwijania zainteresowań

2. Prezentacje zaproszonych przez organizatorów gości w osobach m.in. Burmistrza Miasta Jarosławia

3. Prezentacje talentów wokalnych, recytatorskich dzieci przedszkolnych, szkolnych itp.                   z terenu miasta

4. Zabawy w terenie, na zjeżdżalniach, trampolinach, rozmowy z przedstawicielami Fundacji Członków Regionalnego Klastra Ekonomii Społecznej i Innowacji oraz Jarosławskiej Fundacji „Pomocna Dłoń”

5. Zwiedzanie Targów organizacji pozarządowych i Członków Klastra

6. Pokazy walk rycerskich, tańca plenerowego, tresury psów obronnych

7. Loterie fantowe, zabawy animacyjne, atrakcje dla dzieci itp.

 

Prezentacja dzieci została dokonana w oparciu o:

Piosenka „Odkrywam siebie” – J. Koczanowska

Program edukacji przedszkolnej „Nasze przedszkole” – J. Kwaśniewska, W. Żaba – Żabińska

Podstawa Programowa Wych. Przedszkolnego – 14 II 2017 r.

Plan Współpracy z rodzicami – MP Nr 9 w Jarosławiu 2017/18

Opracowała mgr M. Dańczura

 

 

Scenariusz spotkania integracyjnego z rodzicami

Temat: „Idzie wiosna – pora radosna” – zabawy inspirowane elementami metody pedagogiki zabawy i koncepcji Carla Orffa.

Cele ogólne:
- wspomaganie rozwoju psychoruchowego dziecka przez bliski kontakt emocjonalny
i fizyczny z rodzicem;
- stwarzanie atmosfery spokoju i bezpieczeństwa;
- wyrażanie uczuć;
- prezentacja zabaw, w które rodzice mogą bawić się z dziećmi;

- rozpoznawanie cech charakterystycznych dla zbliżającej się wiosny;

- dostrzeganie zmian zachodzących w przyrodzie – budzenie przyrody do życia.


Podstawa programowa:

1.1. Kształtowanie umiejętności społecznych.
dziecko obdarza uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć co mówią i czego oczekują;
3.4. Wspomaganie rozwoju mowy dzieci.
dziecko w zrozumiały sposób mówi o swoich potrzebach i decyzjach, słucha i stara się zrozumieć innych, gdy opowiadają o tym czego pragną i do czego dążą;
5.3. Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności ruchowej dzieci.
dziecko jest sprawne ruchowo wg norm (lub jest sprawne na swoje możliwości);
8.1. Wychowanie przez sztukę – muzyka i śpiew, pląsy i taniec.
dziecko śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru;
9.1. Wychowanie przez sztukę: różne formy plastyczne.
dziecko umie wypowiadać się w różnych technikach plastycznych;

12.1.2.3. Wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt.

dziecko wie jakie warunki są potrzebne do wzrostu roślin;

potrafi wymienić zmiany zachodzące w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku.
14.3. Kształtowanie gotowości do nauki czytania i pisania.
dziecko ma sprawność rąk oraz współprace ręki i oka, która jest potrzebna do rysowania.

 

Metody:

- Pedagogika Zabawy

- metoda Carla Orffa

 

Środki dydaktyczne: nagrania – muzyka Bravade, Siedioskoczek, Deszczyk, Maleńkie nasionko – Klanza, Gimnastyka dla smyka, Edward Grieg – Poranek, Piotr Czajkowski – Walc kwiatów promyki słońca z żółtego kartonu, sylweta słońca, foliowe worki zielone i niebieskie, mazaki, nożyczki

Przebieg zajęcia

1. Powitanie

„Witamy mamę i Wiktora wesoło

Teraz dla Wiktora klaszcze całe koło…

Witamy tatę i Maksa wesoło

Teraz dla Maksa tupie całe koło…

macha całe koło…

skacze całe koło…

mruczy całe koło…                        

2. „Idziemy na spacerek” – Bravade – ilustrowanie ruchem treść zabawy – rodzic – dziecko.

3. „Siedmioskoczek” – pokaz elementów ruchowych do muzyki wspólnie wszyscy razem.

4. „Świeci słonko” – zabawa ruchowo – naśladowcza do piosenki śpiewanej przez nauczycielkę.

5. „Nasionko” – rodzic bierze przed siebie dziecko i tuli, kołysze, masuje, głaszcze
do podkładu: Edward Grieg – Poranek z suity Peer Gont. „Nasionka rosną” – rodzic (promyk słońca) ostrożnie i powoli swoimi rękami otwiera „nasionko”.

6. „Nasionko rośnie” – zabawa naśladowczo – ruchowa po piosenki „Maleńkie nasionko”– rodzic przebiera dziecko w „nasionko” używając zielonych worków foliowych; masuje dziecko, naśladuje nad nim i na jego pleckach padający deszczyk przy użyciu niebieskich foliowych woreczków.

7. „Chodzi po łące złociste słońce” – zabawa ruchowa ze śpiewem – nauczycielka śpiewa piosenkę, wybrane dziecko i rodzic chodzą i dotykają słoneczkiem „uśpione” roślinki i „budzą” je – zabawa trwa do momentu, aż wszyscy uczestnicy zabawy wstaną.

8. „Taniec promyków” – improwizacja taneczna do podkładu: Piotr Czajkowski – Walc kwiatów z baletu Dziadek do orzechów – dziecko kuca – rodzic muska go promykiem słońca – paskiem żółtego papieru, a następnie dzieci wspólnie z rodzicami i według własnego pomysłu tańczą z promykami w rytm muzyki.

9. „Powódź” – zabawa ruchowa z krzesłami połączona z rysowanie słoneczek na plecach i w powietrzu.

  1. „Deszcz i nasionko”– zabawa naśladowczo – ruchowa do muzyki Deszczyk

 

„Pada, pada, pada deszcz – z góry na dół pokaz padającego deszczu

i wieje, wieje wiatr – kołysanie rękami

 

„Pada, pada, pada deszcz – z góry na dół pokaz padającego deszczu

i wieje, wieje wiatr – kołysanie rękami

 

Błyskawica, grzmot – klaśnięcie, uderzenie o uda

błyskawica grzmot – klaśnięcie, uderzenie o uda

a na niebie kolorowa tęcza – rozłożenie rąk nad głową.

 

Nasionko spada tu – klaśnięcie z jednej strony

Nasionko spada tam – klaśnięcie z drugiej strony

I roślinka urośnie tutaj mam –wznoszenie rąk do góry

 

Roślinkę sadzę tu – klaśnięcie z jednej strony

Roślinkę sadzę tam – klaśnięcie z drugiej strony

Już roślinek pełen ogród mam –wznoszenie rąk do góry

 

11. „Wiosna – pora radosna” – Rodzic wspólnie z dzieckiem odpowiada na pytanie dlaczego wiosna to pora radosna i zapisuje na promyczku, który przykleja do słoneczka.

12. „Świeci słonko – deszczyk pada” – ewaluacja zajęć – przyklejanie słoneczek lub chmurek na tablicy ewaluacyjnej – termometrze wrażeń; pożegnanie uczestników zabawy.

 

Scenariusz
przedstawienia teatralnego pt. ,,Rzepka” J. Tuwima
w wykonaniu Rodziców
Cele ogólne:

Rozbudzanie zainteresowań rodziców teatrem.
Przygotowanie do świadomego uczestnictwa w kulturze, obcowania ze sztuką, bywania w teatrze.
Rozwijanie wrażliwości estetycznej.
Udział w życiu kulturalnym przedszkola.
Dbanie o kulturę słowa,
Stymulowanie procesów wyobraźni i procesów twórczego myślenia.
Kształtowanie dobrych relacji w grupie i społeczności przedszkolnej.
Metody :

drama,
pantomima,
pedagogika zabawy,
gry i zabawy integracyjne,
aktywność ruchowa.

Formy :
zespołowa, zabawy twórcze

Zasadził dziadek rzepkę w ogrodzie,
Chodził te rzepkę oglądać co dzień.
Wyrosła rzepka jędrna i krzepka,
Schrupać by rzepkę z kawałkiem chlebka!
Więc ciągnie rzepkę dziadek niebożę,
Ciągnie i ciągnie, wyciągnąć nie może!

Zawołał dziadek na pomoc babcię:
„Ja złapię rzepkę, ty za mnie złap się!”
I biedny dziadek z babcią niebogą
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!

Przyleciał wnuczek, babci się złapał,
Poci się, stęka, aż się zasapał!
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Zawołał wnuczek szczeniaczka Mruczka,
Przyleciał Mruczek i ciągnie wnuczka!
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Na kurkę czyhał kotek w ukryciu,
Zaszczekał Mruczek: „Pomóż nam, Kiciu!”
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Więc woła Kicia kurkę z podwórka,
Wnet przyleciała usłużna kurka.
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Szła sobie gąska ścieżynką wąską,
Krzyknęła kurka: „Chodź no tu gąsko!”
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Leciał wysoko bocian-długonos,
„Fruńże tu, boćku, do nas na pomoc!”
Bociek za gąskę,
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Skakała drogą zielona żabka,
Złapała boćka – rzadka to gradka!
Żabka za boćka,
Bociek za gąskę,
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
A na przyczepkę
Kawka za żabkę
Bo na tę rzepkę
Też miała chrapkę.

Tak się zawzięli, Tak się nadęli,
Ze nagle rzepkę
Trrrach!! – wyciągnęli!
Aż wstyd powiedzieć,
Co było dalej!
Wszyscy na siebie
Poupadali:
Rzepka na dziadka,
Dziadek na babcię,
Babcia na wnuczka,
Wnuczek na Mruczka,
Mruczek na Kicię,
Kicia na kurkę,
Kurka na gąskę,
Gąska na boćka,
Bociek na żabkę,
Żabka na kawkę
I na ostatku
Kawka na trawkę.

 

 

SCENARIUSZ SPOTKANIA INTEGRACYJNEGO PT.”POZNAJMY SIĘ- POBAWMY SIĘ!’’

 

Motto:’’..Rodzina bez przedszkola może wiele uczynić dla dziecka, przedszkole bez rodziny niewiele..”

 

Temat” „Poznajmy się-pobawmy się!”

Cele:

  • Stworzenie atmosfery wzajemnej życzliwości.
  • Motywowanie dzieci i rodziców do nawiązania bliższych kontaktów z innymi uczestnikami zabawy
  • Przełamywanie uczuć lęku i onieśmielenia

1.Zabawa z cyklu „Pedagogika zabawy”

  • Powitanie i wprowadzenie.

Dzieci i rodzice stoją w kręgu, gdy usłyszą słowa, które ich dotyczą machają ręką.

Nauczycielka: „Witam wszystkich tych, którzy:

-         chcą chodzić do przedszkola

-         lubią się bawić

-         mają dziś dobry humor

-         witam wszystkich pozostałych na tej sali”

Nauczycielka prosi, aby wszyscy podali sobie ręce i przekazali iskierkę przyjaźni.

2. Zabawa pt. „Pajęczyna”.

Nauczycielka podaje jednemu z rodziców kłębek wełny mówiąc do niego swoje imię, on czyni to samo i podaje następnej osobie kłębek, przedstawiając mu się, i tak dalej. W ten sposób powstaje pajęczyna. Następnie w podobny sposób rozplątujemy pajęczynę.

3. Nauczycielka opowiada historię Kasi, która po raz pierwszy musiała zostać przez dłuższy czas bez mamy i taty, ponieważ rodzice zapisali ją do przedszkola. Dziewczynka bardzo bała się rozstania z rodzicami. Nie mogła zrozumieć ,dlaczego nie może zostać w domu, gdzie czuje się bezpiecznie. No i zawsze, kiedy coś działo się niedobrego, mogła od razu zwrócić się do mamusi po pomoc! Rodzice tłumaczyli Kasi, że w przedszkolu pozna nowe koleżanki, że będzie uczyła się wielu ciekawych rzeczy, że jest tam dużo zabawek. Dziewczynka nie chciała tego słuchać i zawsze kiedy była mowa o przedszkolu zaczynała płakać! Aż nadszedł ten czas-rodzice zaprowadzili Kasię do przedszkola i….jak myślicie, czy Kasia poradziła sobie w przedszkolu ?

Nauczycielka prosi, aby dzieci dokończyły za nią opowieść.

4. Zabawa „Ciuchcia” (wagoniki imion).

Nauczycielka mówi swoje imię, następnie prosi o przedstawienie się następnej osobie i z nią tworzy lokomotywę, następne osoby są wagonikami, .Podczas tworzenia się ciuchci każdy mówi swoje imię. Zabawa do piosenki „Pociąg krasnoludków”

5.Nauczycielka zaprasza dzieci do zabawy w kącikach działania. Zachęca rodziców do aktywnego uczestnictwa w działaniach dziecka, jeżeli czuje się ono niepewnie i tego oczekuje.

 6. Nauczycielka rozmawia z rodzicami, ustalając z nimi sprawy organizacyjne, dotyczące pobytu dziecka w przedszkolu.

7. Zakończenie spotkania.

Wszyscy spotykają się w kręgu i jeszcze raz puszczają iskierkę przyjaźni. Nauczycielka zaprasza dzieci na następny dzień i obiecuje, że na pewno nie będą się nudzić. Czeka je wielka niespodzianka …

Wspólne zdjęcie będzie początkiem Kroniki Grupy.

 

 

SCENARIUSZ ZAJĘCIA Z ZAKRESU EDUKACJI ZDROWOTNEJ

 

Prowadząca: Irena Frankiewicz

Cele ogólne:

-kształtowanie postawy prozdrowotnej

-popularyzacja zdrowego stylu życia dziecka

-rozwijanie aktywności poznawczej

-stymulowanie rozwoju uwagi i pamięci

-rozwijanie ekspresji twórczej

-kształtowanie nawyków higienicznych

-rozumienie racjonalnego żywienia i jego znaczenia dla zdrowia

-kształtowanie postaw warunkujących bezpieczeństwo

 

Cele szczegółowe:

Dziecko:

-wie czemu służy właściwe odżywianie

-wie o konieczności dbania o własne zdrowie poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów higienicznych

-wie co to jest higiena narządów zmysłów

-dostrzega konieczność spożywania potraw niezbędnych dla zdrowia

 

Metody:

- twórcze i aktywizujące

- pobudzania zachowań sprzyjających zdrowiu

- utrwalania pożądanych zachowań i przyzwyczajeń prozdrowotnych

 

Forma pracy:

-grupowa

-indywidualna

 

Środki wspomagające:

-teksty rymowanki, piosenka z płyty CD „Zdrowo żyć chcemy więc warzywa jemy” , piramida zdrowia, karta pracy dla 5-latków , kartoniki z owocami i warzywami , pomoce z programu edukacyjnego „Kubusiowi przyjaciele natury”

 

 

Plan pracy:

1.Powitanie piosenką „Zdrowo żyć chcemy więc warzywa jemy”

2.Dokończ rymowankę :

a)Wszyscy mamy słodkie minki bo zjadamy … (witaminki)

b)Masz gorączkę? Na co czekasz pora by Cię zbadał … (lekarz)

c)Witaminy, witaminy dla chłopczyka i … (dziewczyny)

d)Ziemniaki i buraki jedzą wszystkie … (dzieciaki)

e)Gdy czystość wkoło świeci, zdrowi są starsi i zdrowe są … (dzieci)

f)Jedz owoce i jarzyny, w nich mieszkają … (witaminy)

g)Przez cały rok pij marchewkowy … (sok)

h)Myję zęby bo wiem właśnie o ty, kto ich nie myje ten ma … (kłopoty)

i)Mydło wszystko umyje, nawet uszy i … (szyję)

j)Kto się często myje ten długo … (żyje)

k)My lubimy czyści być , więc się trzeba często … (myć)

l)Skakać, biegać, tańczyć wkoło , razem będzie nam … (wesoło)

3.Segregowanie produktów zdrowych i niezdrowych

4.Układanie piramidy zdrowia

5.Zabawa ruchowa z piosenką „Gimnastyka – dobra sprawa”

6.Zabawa „Worek cudów”

Jedno z dzieci ma zasłonięte oczy, zadaniem jego jest określić jakiego przedmiotu dotyka , do czego służy i nazwać go.

7.Prezentacja wiersza pt. „Witaminowe abecadło”

8.Ćwiczenia i zabawy indywidualne przy stolikach

5-latki –segregowanie produktów zdrowych i niezdrowych

3,4-latki – kolorowanie owoców, warzyw

 

 

Scenariusz spotkania z rodzicami
„Rola rodziców w wychowaniu dziecka i powinności z tym związanych”

Cele zebrania:
- poznanie i integracja zespołu rodziców,
- uświadomienie rodzicom, czym jest więź między nimi, a dzieckiem i jak można ją budować i wzmacniać,
- zwrócenie uwagi na powinności rodziców wobec dziecka,
- dostarczenie podstawowej wiedzy na temat podstawowych potrzeb dziecka,
- dostarczenie podstawowej wiedzy na temat osobowości dziecka,
- zwrócenie uwagi rodziców na konieczność dbania o harmonijny rozwój dziecka,
- wzbudzenie autorefleksji rodziców.

Metody i techniki:
- metoda integracyjna,
- burza mózgów,
- technika kierowania skojarzeń,
- prezentacja,
- dyskusja.

Formy pracy:
- rozmowa kierowana,
- praca zbiorowa,
- praca w grupach,
- praca indywidualna.

Materiały:
- prezentacja multimedialna w Power Point,
- tekst Diane Loomans Gdybym mogła od nowa wychowywać swoje dziecko (w: J. Canfield, M. V Hansen Balsam dla duszy Il. s. 91) – kserokopia dla każdego rodzica,
- plakat z kontraktem,
- emblematy z imionami rodziców,
- różnokolorowe kartki i flamastry/długopisy.

Opis sytuacji:

Rodzice i wychowawca siedzą na krzesłach w kręgu.
Ważne jest stworzenie atmosfery SPOTKANIA, uspokojenie rodziców, że nikt nie będzie nikogo pouczał i wyrywał do odpowiedzi. Temat jest bardzo delikatny. Wychowawca powinien zaznaczyć, że rola rodzica należy do najważniejszych i najtrudniejszych ról społecznych oraz uzmysłowić rodzicom, że nie ma idealnych rodziców, a dobrzy też popełniają błędy. Stworzenie atmosfery życzliwości i zaufania jest podstawą powodzenia tego spotkania.
PRZEBIEG SPOTKANIA

1. Powitanie w kręgu.
2. Przyklejenie karteczek z imionami rodziców do ich ubrań. 3. Wyjaśnienie celu spotkania podanie ram czasowych. Stworzenie (60 minut) przyjaznej, życzliwej atmosfery.
4. Ustalenie kontraktu i zapisanie w formie plakatu:
a) Zwracamy się do siebie po imieniu.
b) Wyłączamy telefony komórkowe.
c) Mówimy w swoim imieniu.
d) Szanujemy poglądy innych.
e) Nie oceniamy.
f) Jesteśmy aktywni.
g) Nie przerywamy sobie nawzajem.

5. Rozdanie rodzicom kolorowych karteczek samoprzylepnych i długopisów. Poproszenie rodziców o napisanie na karteczkach 1-3 przykładów pozytywnych relacji, kontaktów, wspomnień (hasłowo) z dzieciństwa związanych z osobami dorosłymi (babcią, dziadkiem, ciocią wujkiem, rodzicami, sąsiadem, nauczycielem, nianią, wychowawczynią z przedszkola itp). Poproszenie rodziców o zastanowienie się nad rolą tych relacji w ich późniejszym życiu, jak one na nich wpłynęły, jak ukształtowały, co wspominają do dzisiaj, za co cenią te osoby. Wybranie jednej najważniejszej ich zdaniem sytuacji.
6. Chętni rodzice opowiadają o wybranych relacjach, zdarzeniach. Nie wyrywamy nikogo do odpowiedzi. W sytuacji, gdyby żaden z rodziców nie rozpoczął wypowiedzi, dobrze, aby wychowawca miał przygotowaną własną historię.
7. Rozdanie rodzicom kartek A4 i poproszenie o odrysowanie na nich konturu własnej dłoni. Kolejne zadanie rodziców polega na napisaniu na każdym palcu dłoni jednej zalety/talentu/umiejętności/cechy charakteru swojego dziecka. Dzięki temu ćwiczeniu rodzice myślą pozytywnie o swoich dzieciach, przypominają sobie miłe sytuacje i zdarzenia.
8. Rundka: w tym wypadku wszyscy rodzice wypowiadają się na temat pozytywnych cech swojego dziecka.
9. Podsumowanie przez wychowawcę pierwszej części spotkania:
Nasze dzieci są dla nas najważniejsze. Nawet jeśli nie mamy dla nich czasu, czasami jesteśmy zmęczeni, zirytowani, to nadal je kochamy. Staramy się zapewnić im jak najlepsze warunki życia, rozwoju i nauki.
10. Mini wykład z wykorzystaniem prezentacji – omówienie slajdów 2 -5. Uzmysłowienie Rodzicom ich roli w procesie wychowania dziecka.

11. Ćwiczenie Koniczynka” uświadamia, że zbyt duży nacisk położony na jedną ze sfer zaburza funkcjonowanie wszystkich pozostałych, a w konsekwencji powoduje złe funkcjonowanie dziecka także w życiu dorosłym. Autorefleksja dorosłych.

12. Wyjaśnieniem rodzicom, że osobowość dziecka można porównać do naszej koniczynki. Każdy płatek to odrębna, ważna i niepowtarzalna sfera. Rozwój każdej sfery powinien być równomierny.

13. Burza mózgów. Rodzice siadają przy 4 stolikach w grupach kilkuosobowych. Każda grupa otrzymuje jedną sferę (ciało, umysł, psychika, duchowość). Rodzice spisują na plakacie jak największą liczbę pomysłów: „Czym można zranić, skrzywdzić każdą ze sfer u dziecka”. Następnie każda grupa krótko podsumowuje każdą zranioną sferę na forum. Celem jest refleksja indywidualna.
Zasady:
- pomysły powinny być zgłaszane śmiało,
- pomysłów nie należy uzasadniać,
- pomysły nie powinny być komentowane przez prowadzącego, ani przez uczestników.
14. Omówienie slajdu nr 6.
15. W ramach podsumowania mini wykładu wychowawca odczytuje tekst Diane Loomans „Gdybym mogła od nowa wychowywać swoje dziecko” (w: J. Canfield, M. V Hansen Balsam dla duszy Il. s. 91).

Gdybym mogła od nowa wychowywać dziecko,
Częściej używałabym palca do malowania, a rzadziej do wytykania. Mniej bym upominała, a bardziej dbała o bliski kontakt.
Zamiast patrzeć stale na zegarek, patrzyłabym na to, co robi. Wiedziałabym mniej, lecz za to umiałabym okazać troskę. Robilibyśmy więcej wycieczek i puszczali więcej latawców. Przestałabym odgrywać poważną, a zaczęła poważnie się bawić. Przebiegałabym więcej pól i obejrzała więcej gwiazd.
Rzadziej bym szarpała, a częściej przytulała.
Rzadziej byłabym nieugięta, a częściej wspierała.
Budowałabym najpierw poczucie własnej wartości, a dopiero potem dom.
Nie uczyłabym zamiłowania do władzy, lecz potęgi miłości.

18. Zabawa na zakończenie spotkania z rodzicami.
Podstawą wychowania jest zaufanie więc wykonajcie ostatnie ćwiczenie. Stańcie w parach. Jedna z osób niech usiądzie na krześle i zamknie oczy, a następnie niech wstanie (oczy nadal zamknięte). Druga osoba z hałasem niech odstawi krzesło, a potem na hasło cichutko postawi je z powrotem. Osoba z zamkniętymi oczami niech usiądzie. Potem zamieńcie się rolami.
- Powiedzcie co czuliście w czasie ćwiczenia?
- Co by było gdyby krzesła nie było?
Zaufanie trudno budować, łatwo stracić, odzyskać…prawie niemożliwe.
Zachęcenie rodziców do pomyślenia o odpowiedzialności, jaka spoczywa na osobie, która podsuwa krzesło.17. Podsumowanie – rezygnujemy z komentarza. Wychowawca odczytuje bajkę na pożegnanie. Morał pozostawia do przemyślenia rodzicom w drodze do domu.
„Na pewnym wiejskim podwórku toczyło się gospodarskie życie. Mieszkały tam różne zwierzęta.
Kogut chodził po podwórku bardzo dumny ze swojej rodziny Matka Kura, dumna pani, z zacietrzewieniem ochraniała i pilnowała swoje dzieci. Za wszelką cenę starała się nikogo do nich nie dopuścić i nie pozwalała też kurczątkom oddalać się od niej. Ciągle tłumaczyła, że jak oddalą się od niej, to może je złapać nieznośny Burek, porwać w szpony jastrząb lub zadusić łasica. Biegała więc Kura i gdakała kurczątkom: nie oddalajcie się ode mnie, bądźcie blisko. A jeżeli któreś z nich samodzielnie oddaliło się, od razu podbiegała i dziobała w głowę, starając się wymierzyć małemu karę.

Małe kurczaki, bojąc się matki i bojąc się wszystkich na podwórku, chodziły smutne i zastraszone. Nie wiedziały, z kim porozmawiać o swoich problemach, bo matka Kura tylko gdakała, jaki ten świat okrutny, i nie pozwalała im na samodzielne poznawanie podwórka. Matka Kura nie chciała nawet słuchać argumentów swoich pociech, nie miała nawet na to zbytnio czasu, bo przecież tak bardzo była zajęta pilnowaniem dzieci, dogadzaniem im i trzymaniem pod swoimi skrzydłami.
Kurczątka rosły żółty puch zmienił się w pierwsze małe piórka, ale nasza Kura nawet tego nie zauważyła, bo tak była zajęta ciągłym gdakaniem własnym; nie zauważyła, iż jej dzieci też zaczynają gdakać.
Pewnego dnia jednak stała się rzecz straszna, bowiem stało się tak, jak Kura przez całe życie gdakała – na podwórku pojawiła się łasica. Wpadła do kurnika i … No właśnie i… i wtedy Kura zobaczyła rzecz straszną… za wszelką cenę starała się zgarnąć wszystkie swoje dzieci pod swoje skrzydła… ale one już nie mieściły się tam. Były za duże… A kura dotychczas tego nie zauważyła. Wystraszone i zalęknione dzieci nie wiedziały, co robić, przecież matka nie nauczyła ich tego, jak mają sobie radzić w życiu, nigdy nie pozwoliła im samodzielnie decydować, nie umiały więc podjąć właściwej decyzji… Skuliły się bezradnie i czekały na to, co będzie robić łasica. A łasica, widząc taki łatwy kąsek, już… już miała dopaść największe z nich… Ale tym razem do akcji wkroczył gospodarz i przepędził pazerną łasicę. Kurczątka ocalały. Kura zaś cicho przykucnęła i chyba po raz pierwszy w życiu postanowiła się zastanowić, gdzie popełniła błąd…”
Kilka praktycznych rad dla prowadzącego spotkanie z rodzicami

Podstawowe warunki wiarygodności nauczyciela:
· Ubiór, wygląd – elegancko ubrani ludzie wydają się być bardziej wiarygodni, niż osoby ubrane nieformalnie.

· Fachowość – dobre przygotowanie merytoryczne, doskonała znajomość przedmiotu prezentacji. Osoba chcąca być wiarygodną musi być przygotowana na każdą ewentualność, na każde pytanie czy obiekcję.

· Entuzjazm – jest zaraźliwy, jeśli go okazujemy to nasi odbiorcy także nabierają przekonania do proponowanego przez nas pomysłu.

Umiejętność słuchania:
Jest podstawowym narzędziem dobrego kontaktu i osiągnięcia porozumienia. Jest wyrazem zainteresowania, akceptacji, zaufania, życzliwości i sympatii dla osoby, z którą rozmawiamy. Umożliwia również pokazanie rozmówcy, że go naprawdę słuchamy. Jest to niezbędny element na drodze budowania partnerskiego kontaktu. „Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy słyszeniem a słuchaniem. Słyszenie jest procesem, który w minimalnym stopniu podlega naszej świadomej kontroli. Słuchanie zaś jest aktywnym procesem odbierania informacji, którym możemy świadomie sterować. Badania wykazują, że ludzie słuchają aktywnie tylko 25 do 50% czasu rozmowy. Resztę tego czasu, a więc 50 do 75% poświęcają na inne czynności.[1]

Techniki uważnego słuchania:
1. Koncentracja uwagi na tym, co mówi Nadawca.
2. Powstrzymywanie się od wyrażania własnej opinii, przerywania komunikatu.
3. Udzielanie zachęt.
4. Pozycja ciała: lekko pochylona w stronę Nadawcy, kontakt wzrokowy utrzymywany od 15-30% rozmowy.
5. Wypowiedzi otwierające, pytania otwarte, otwartość na inny, niż własny punkt widzenia.
6. Używanie zachęcających zwrotów podtrzymujących rozmowę.
7. Klaryfikacja, czyli dążenie do uzyskania wyjaśnienia.
8. Parafrazowanie.
9. Empatia: wczucie się w emocje i sytuacje o jakiej mówi Nadawca.
10. Rozumienie znaczenia mowy ciała (zarówno własnej jak i Nadawcy). Odzwierciedlanie zachowań niewerbalnych.
11. Zgodność mowy ciała z treścią przekazu.
12. Podsumowanie.

[1] Za: Domaradzka-Grochowalska, Z., Wachowiak, J. (2012). Szkoła jako organizacja ucząca się. Rola zewnętrznego wsparcia

 

 

SCENARIUSZ
PRZEDSTAWIENIA TEATRALNEGO

„ KRÓLEWNA ŚNIEŻKA I SIEDMIU KRASNOLUDKÓW”

Cele:

Stymulowanie rozwoju i inspirowanie twórczych działań .
Uwrażliwienie na piękno słowa mówionego.
Wytwarzanie pozytywnych relacji i postaw
Rozwijanie umiejętności posługiwania się językiem literackim.
Rozwijanie umiejętności przedstawiania utworów za pomocą gestu, mimiki, ruchu.
Wdrażanie do posługiwania się mową poprawną pod względem gramatycznym i fleksyjnym.
Rozwijanie zainteresowań czytelniczych jako źródła wiedzy i przeżyć.
Rozwijanie aktywności twórczej w zakresie słowa mówionego.
Rozwijanie umiejętności operowania głosem pod względem intonacyjnych.
Formy:
zabawy naśladowcze,
zabawy z elementami dramy i pantonimy,
inscenizowanie ruchem wierszy, piosenek,

Metody:
drama,
pantomima,
pedagogika zabawy,
gry i zabawy integracyjne,
aktywność ruchowa.
AKT I

( Scena przyozdobiona jest wizerunkiem zamku. Królowa siedzi przy stoliku ze zwierciadłem, a Śnieżka myje podłogę. Na scenie pojawia się Narrator)
NARRATOR
Dawno ,dawno temu w wielkim pałacu mieszkała mała królewna o jasnej i delikatnej cerze. Wszyscy nazywali ją Śnieżką.
Dobre serduszko dziewczynka  miała.
Lubiła kwiaty, ptaki  kochała.

Narrator  II
Śnieżka swojej mamusi nie  miała,
A królowa- zła macocha jej nie kochała.
Przed swym magiczny  lustrem stawała
I takie pytanie wciąż  zadawała:

Królowa :
Lustereczko powiedz przecie kto jest najpiękniejszy  w świecie?

Lustro :
Królowo, jesteś piękna jak gwiazda na niebie
Na całym świecie nie ma piękniejszej od ciebie.

 

Narrator  III
Mijają lata, szumi las  z wodą, a Śnieżka wszystkich zachwyca urodą:

W tym czasie  na scenę wbiega rozradowana Śnieżka. Tańczy wokół drzew, kwiatów, odzywają się motylki
Motylki:- Jak  ona  wyrosła.
- Jaka ona piękna
(słyszy to królowa)
2

Królowa:

Jaka ona piękna?
Piękna  jestem  tylko  ja !
Ha, ha, ha …śmiejąc  się, podchodzi do lustra i pyta:)
Lustereczko, lustereczko, powiedz przecie,
Kto najpiękniejszy jest na świecie?
ZWIERCIADŁO
Królowo, jesteś piękna jak gwiazda na niebie,
ale Śnieżka jest tysiąc razy piękniejsza od Ciebie
KRÓLOWA

Co? Ona piękniejsza, nie doczekanie Twoje!
Myśliwy!

MYŚLIWY

Jestem, Pani.

KRÓLOWA

Nie mogę dłużej patrzeć na tę dziewczynę!
Jeszcze dziś wyprowadzisz ją do lasu nich zginie!

MYŚLIWY
Ależ, Pani…

 

MYŚLIWY
Chodź ze mną, Śnieżko do lasu, Królowa nakazała Ci nazbierać kwiatków.
3
ŚNIEŻKA
Bardzo chętnie, chodźmy.
(Śnieżka zbiera kwiatki, nuci sobie tę samą piosenkę, którą śpiewał Królewicz-muzyka z kasety). Myśliwy z mieczem w ręku stoi za Śnieżką, słychać grozę w muzyce, Myśliwy zamachuje się nad głową Śnieżki mieczem, Ta odwraca się i ze strachu upuszcza zebrane kwiatki…)

MYŚLIWY
Królowa kazała mi cię tu zostawić….
Śnieżka:
Dlaczego ona mnie tak nie lubi?

MYŚLIWY
Nie wiem?
Uciekaj, biedne dziecko. Powiem Królowej, że Cię zostawiłem.., ale Ty nigdy nie wracaj do zamku! Słyszysz, nie wracaj!
( Śnieżka idzie przez las wącha kwiaty

Śnieżka:
Jakie piękne kwiaty i motylki na nich.. trochę mi smutno…. Może ich obudzę, to zatańczą ze mną ?

Taniec……………………………..

Motyle :
Jaka jesteś piękna jak urosłaś?
Śnieżka :
Jest mi smutno ,macocha mnie nie lubi i kazała mi zostać w lesie….
Motyle:

Cóż ja pomóc ci nie mogę,
Bo w daleką ruszam drogę.
Jestem taki mały, słaby,

4

Może coś poradzą żaby.
Albo myszy lub ślimaki,
Może jakieś leśne ptaki.
Kiedy spotkam jakieś zwierzę
Całą sprawę mu powierzę.
Że w potrzasku jest dziewczynka
i ze strachu drży i płacze.

My jesteśmy motylkami,
Kolorowe skrzydła mamy.
I fruwamy tu i tam,
Gdzie słoneczko świeci nam
I na dół i w górę, z kwiatka na kwiatek,
Tu z przodu stokrotka, a z tyłu bławatek.
Więc lecę radośnie to tu i tam,
Bo skrzydełka przecież mam.
My motylki tak już mamy,
że latamy nad łąkami nad lasami ,
Możesz z nami lecieć też ,jeśli tylko tego chcesz.

Narrator:
Śniezka smutna i zmęczona odchodzi ….
AKT IV
(Na scenie pojawia się plansza z namalowaną chatką krasnoludków i wschodzące słońce. Śnieżka budzi się, przeciera oczy, wstaje i kieruje się w stronę chatki.)

ŚNIEŻKA
Cóż, to, domek? Może tam znajdę jakiś kąt, bo jestem bardzo zmęczona. O, podoba mi się, ma nikogo O, malutkie krzesełko, siedem takich krzesełek. Musi być siedmioro małych dzieci. Siedem małych brudasów. Ależ tu wszędzie kurz, a tam pajęczyny w każdym kącie, jej, jej, jej. A gdzież mają miotłę?
5

Nikt tu chyba nie sprząta. Pewnie nie mają mamy. Sprzątnę tu trochę, to może pozwolą mi zostać?

zmęczona kładzie się na łóżku i zasypia.)
Z oddali słychać cichą melodię z kasety. Potem siła melodii narasta i pojawiają się na scenie Krasnale z kilofami zrobionymi z drewna, z latarenką i śpiewają :
KRASNALE
Hej, ho, hej, ho do domu by się szło. Hej, ho, hej, ho do domu by się szło.

Nas siedmiu krasnoludków,
bierzemy ziemi złoto.
Robimy to radośnie,
Robimy to z ochotą.

Mieszkamy sobie w lesie.
Kochają nas zwierzęta.
Sprzątamy raz do roku.
Myjemy się od święta.

Dopiero wtedy skrzacie ,
Rozumie się, że żyjesz,
Gdy żona ci nie zrzędzi,
Śpisz, śpiewasz, jesz i tyjesz.

Jak dobrze być krasnalem,
Mieć małą leśną chatkę.
I sześciu dobrych druhów, 5
Brudasów tak jak ty.

MĄDRALA
Stójcie wszyscy, ani kroku! Ktoś otworzył drzwi od domu.

PSIK
Nic nie widać w sosen mroku
Trzeba podejść po kryjomu.
6

WSTYDEK
Lepiej stójmy, coś tam siedzi.
Może smok a może zmora
naszła leśne to zacisze?
SMUTUŚ
Widzę chyba ślad potwora…
ZASPAŁEK
Co mówicie? Nic nie słyszę.
Prześpię się tu małą chwilkę.
Zbudźcie mnie tak za godzinkę.

FAJTŁAPEK
Chciałem cicho się zakradnąć.
Obejść chatkę parę razy
i zaskoczyć tak potwora:
Bach go w głowę i do wora!

WSTYDEK
Mo-o-o-że le-e-piej chodźmy-my sobie,
Po-po-szukamy no-nowej chatki.
A ten potwór niech zostanie,
I nie ro-ro-bi z nas sa-łatki.

GDEREK
Nie. Razem wnet go pokonamy! 6

SMUTUŚ
Ja się boję. (Popłakuje) Chcę do mamy.

MĄDRALA
Cicho wszyscy. I słuchajcie.
To nasz dom. Trzeba go bronić!

7

(wchodzą do chatki, podchodzą do stolika…)

WSTYDEK
Ktoś siedział na moim krzesełku.
MĄDRALA
Ktoś jadł z mojego talerzyka
APSIK
Ktoś ułamał kawałek mojego chlebka.
ZASPAŁEK
Ktoś używał mojego widelczyka.
GDEREK
Ktoś kroił moim nożykiem
FAJTŁAPEK
Ktoś wchodził do mojego łóżeczka.
Ktoś upił z mojego kubeczka. (podchodzi do śpiącej Śnieżki)
MĄDRALA
Jeżeli ktoś tu jest, nie ucieknie nam!  7
SMUTUŚ
FAJTŁAPEK
Wszystkim skrzatom to ogłaszam:
To nie potwór! (potyka się i przewraca)
O, przepraszam.
To dziewczynka. Jest bardzo ładna. Piękna.Cudna.
Śliczna jak anioł
GDEREK
E-e-e, e- e- e anioł, to jest kobieta!
Ja bym za nią grosza nie dał.
Z kobietami zawsze bieda .
Taki spokój był w tym kątku.
Ta wprowadzi swe porządki,
Zachowania i nawyki.
Każe przyszyć nam guziki,
Sprzątać, myć się do śniadania,
Może uczyć się czytania!

8

Oszaleję! Wielkie nieba!
MĄDRALA
Cicho, obudzicie ją.

 

ŚNIEŻKA
Dobry wieczór!..

MĄDRALA
Witaj w naszych skromnych progach,
Co przywiodło Cię w te strony?
FAJTŁAPEK
Jak się nazywasz?
ŚNIEŻKA  7
Nazywam się Śnieżka, a wy?
MĄDRALA
Ja, jestem Mądrala, a to Fajtłapek, Smutuś, Zaspałek, Wstydek, Gderek…, a to jest…( Apsik kicha)

ZASPAŁEK

To się zdarza. Usiądź miła.
Pewnie trzeba Ci odpocząć.
Tu się połóż, nakryj kocem.
Pośpij trochę, sen to zdrowie.
ŚNIEŻKA
Nie, dziękuję. Już pospałam.
Wcześniej trochę posprzątałam.
GDEREK(ze złością)
Widać! Wszystko jest odwrotnie.
Gdzie mój kaftan? A gdzie spodnie?
Gdzie mój kubek i talerzyk?
Na swym miejscu nic nie leży.

9
ŚNIEŻKA
Chciałam tylko trochę pomóc.
Jestem sama, nie mam domu.
Macocha kazała mnie zostawić w lesie
Biegłam całą noc, aż wreszcie
napotkałam wasz domek.
SMUTUŚ
Jaka biedna, całkiem sama,
Samiuteńka tak jak palec. (popłakuje)
ZASPAŁEK
Możesz zostać w naszym domku.  8
Nie przeszkadzasz tu nam wcale.
ŚNIEŻKA
Dobrze. Bardzo chętnie.
Dziękuję wam z całego serca.
AKT V

NARRATOR
Od tej chwili dla Śnieżki i dla krasnoludków rozpoczęły się bardzo szczęśliwe dni. Każdego ranka , kiedy krasnoludki wychodziły do kopalni wydobywać brylanty i złoto, dziewczynka sprzątała dom, przygotowywała smakowite obiady, a wieczorami wszyscy beztrosko się bawili
AKT VI
NARRATOR
Śnieżka czuła się bezpieczna i szczęśliwa. Dni mijały spokojnie, aż do nieszczęsnej chwili, gdy zła królowa pewna, że Śnieżka nie żyje- zwróciła się do magicznego zwierciadła:
KRÓLOWA
Lustereczko, lustereczko powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy w świecie?  9

ZWIERCIADŁO
Tyś piękna Królowo jak gwiazdy na niebie, ale za siedmioma
10
górami, za siedmioma rzekami jest dom, a w nim siedmiu krasnoludków. Pod dachem tego domu żyje Śnieżka, tysiąc razy piękniejsza od Ciebie. Ona jest najpiękniejsza w całym królestwie.
KRÓLOWA
To Śnieżka żyje!

( krasnoludki leżą na podłodze, Śnieżka się krząta, przygotowuje śniadanie, ukazuje się słońce, pierwszy budzi się Mądrala i przeciąga się)
ŚNIEŻKA
Dzień dobry, Słoneczka
Śniadanie na stole. (krasnoludki chcą usiąść przy stole, ale Śnieżka woła:)
A ręce umyte? (oni się odsuwają i chowają ręce do tyłu)
Pokazujcie, szybciutko! (podchodzą po kolei i pokazują ręce )
Tak myślałam. Oj, brudaski, brudaski. Proszę nie marudzić, tylko umyć się!
(podchodzą niepewnie do wanienki, maczają w wodzie tylko palec…)
SMUTUŚ
Zimna… 10

WSTYDEK
Mokra…

ŚNIEŻKA
Smacznego!

( krasnoludki biorą kilofy i podchodzą po kolei do Śnieżki, by ich pocałowała na pożegnanie)
MĄDRALA
Bywaj, Śnieżko, zostań w domu.
Do kopalni czas nam ruszać.
Nie otwierajże nikomu.
A tym bardziej tu nie wpuszczaj.
SMUTUŚ
Przy krojeniu bądź ostrożna.

11
Albo lepiej nie krój wcale,
Bardzo się skaleczyć można
I to boli niebywale.
PSIK
Ubierz tamten ciepły sweter,  12
Żebyś się nie przeziębiła.
GDEREK(zawstydzony)
Co to, ja tu…tego…chciałem.
…Nie rozmawiaj z nikim obcym. (dogania krasnali)
ŚNIEŻKA
Gmerku, Ty się o mnie martwisz.(macha im na pożegnanie)
(krasnoludki maszerują i śpiewają)
KRASNALE
Hej, ho, hej, ho do pracy by się szło…

AKT VIII

(Śnieżka stoi przy stoliku i wałkuje na małej stolnicy ciasto, słychać muzykę
z kasety, ona nuci sobie piosenkę Królewicza, przed nią stoi ścianka z okienkiem. Na scenie pojawia się Królowa przebrana za wieśniaczkę, podchodzi do okienka i puka. )
ŚNIEŻKA( uchyla okno) 13
Nie mogę tu wpuścić nikogo,
siedmiu karzełków tak mi rozkazało.
WIEŚNIACZKA
Och, jesteś całkiem sama dziecino?
Tych malutkich nie ma?
ŚNIEŻKA
Tak, sama.
WIEŚNIACZKA
Masz więc słuszność. Odchodzę już, ale masz, daruję Ci jedno jabłko,
chyba wolno Ci je przyjąć?

ŚNIEŻKA
Nie, nie mogę niczego przyjąć, karzełkowie mi zabronili
WIEŚNIACZKA
O, jakże zmęczone moje nogi wędrowaniem. Moja śliczna,

12

Mogę trochę wody dostać?
Bo od świtu dokucza mi pragnienie.
ŚNIEŻKA
Spocznij, babciu, już po kubek chyżo lecę.
Wodę świeżą mam ze źródła, dzisiaj braną.
Możeś głodna? Mam owsiankę słodką z mlekiem.
WIEŚNIACZKA
Nie, dziękuję Ci dziecino, tylko wody, ale jabłko przyjmij skowroneczku. To w podzięce za gościnę.
( Śnieżka bierze jabłko, gryzie kawałek …)
ŚNIEŻKA
O, jak mi dziwnie…(upada )
WIEŚNIACZKA ( nachyla się nad Śnieżką…)
Już zbladła twarz, już brak jej tchu…
Ha, ha, ha. tym razem Cię Twoje karły nie obudzą.
Jam jest najpiękniejsza…ha, ha, ha…( wybiega )
( w oddali słychać śpiew krasnoludków)
KRASNALE
Hej, ho, hej, ho, do domu by się szło…itd.
(zbliżają się i otaczają leżącą Śnieżkę)
WSTYDEK
Boże, Śnieżka…co jej się stało?
(próbują ją bezskutecznie cucić ją, płaczą, lamentują…)
GDEREK
To sprawka Królowej. 14
SMUTUŚ
Tym razem ją zabiła.(płacze)
(muzyka z kasety-bardzo smutna )

AKT IX (muzyka)
firaną z falbanami) w rękach ma bukiecik kwiatków. Wchodzą krasnoludki, zdejmują czapki, kładą przy łóżku kwiaty, bardzo dużo kwiatów. Są bardzo smutni, płaczą, wycierają oczy białymi chusteczkami, schylają (Śnieżka leży na łóżku (część skrzyni nakryta piękną, białą głowy)
MĄDRALA
Słyszę tętent kopyt. (na scenie pojawia się Królewicz, prowadzi konia i nuci piosenkę(muzyka z kasety)

13
MĄDRALA
Kimże jesteś Panie?

KRÓLEWICZ (zostawia konia, podbiega do leżącej Śnieżki)
Pytasz mnie, kim jestem jestem.
Lepiej mów, cóż ona?
Czemu tutaj leży?
Chora, czy zemdlona?
Wezwijcie medyka!
O, miłości moja, znalazłem Cię w głuszy.
Śnieżko, zbudź się!

PSIK
Ona cię nie słyszy.
Jabłkiem jadowitym przez wiedźmę zatruta
Odeszła na zawsze.

KRÓLEWICZ
Nie chcę tego słuchać!( potrząsa bezwładną Śnieżką,a potem gładzi jej włosy)
Ona musi żyć jeszcze.
Otwórz oczy, miła.(jeszcze raz nią potrząsa)

SMUTUŚ
Patrzcie, jabłko wypadło!
Śnieżka się zbudziła! (płacze ze szczęścia, krasnoludki radują się i tańczą wkoło Śnieżki i królewicza) 15
ŚNIEŻKA
O, Boże, gdzie ja jestem?

KRÓLEWICZ
Jesteś ze mną , nie lękaj się .Kocham Cię Śnieżko ponad wszystko w świecie.
Chodź ze mną do zamku mojego ojca i zostań moją żoną.

ŚNIEŻKA
A więc , to ty jesteś tym Królewiczem, o którym często śniłam.
Jestem bardzo rada i zgadzam się.
14
KRÓLEWICZ
O, pani! Będę Cię czcił i wielbił ponad wszystko w świecie.

MYŚLIWY
Niechże i ja Państwu życzę
Zdrowia, wszelkiej pomyślności.
Niech nad długim Waszym życiem
Lśni na zawsze blask miłości.
Chcę też prosić, śliczna Pani,
Wybacz, że przez krótką chwilę
W sercu mym czułem wahanie.
Dziś przed Tobą głowę chylę.
Czy wybaczysz mi, o Pani?

ŚNIEŻKA
Oczywiście, zostań z nami.
(królewicz ze Śnieżką trzymają się za ręce, a krasnoludki machają na pożegnanie chusteczkami i rzucają kwiaty wołając:
KRASNALE
Wiwat! Niech żyje Śnieżka! Niech żyje Królewicz!

ŚNIEŻKA
Do widzenia, przyjaciele!

KRASNALE
Do widzenia! Do zobaczenia!

KRÓLEWICZ
Do zobaczenia! Bywajcie! 16

NARRATOR
Wkrótce odbył się ślub Śnieżki i Królewicza. Królowa zaś, gdy usłyszała od magicznego zwierciadła:
„Tyś piękna, królowo, jak gwiazdy na niebie,
lecz- bez obrazy-
młodziutka Śnieżka piękniejsza jest
milion razy od ciebie,
w złości potłukła go i uciekła z pałacu. Piękna Śnieżka żyła zaś ze swoim mężem długo i szczęśliwie, a o zawistnej królowej nikt już więcej nie słyszy

Julian Tuwim
Rzepka

Zasadził dziadek rzepkę w ogrodzie,
Chodził te rzepkę oglądać co dzień.
Wyrosła rzepka jędrna i krzepka,
Schrupać by rzepkę z kawałkiem chlebka!
Więc ciągnie rzepkę dziadek niebożę,
Ciągnie i ciągnie, wyciągnąć nie może!

Zawołał dziadek na pomoc babcię:
„Ja złapię rzepkę, ty za mnie złap się!”
I biedny dziadek z babcią niebogą
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!

Przyleciał wnuczek, babci się złapał,
Poci się, stęka, aż się zasapał!
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Zawołał wnuczek szczeniaczka Mruczka,
Przyleciał Mruczek i ciągnie wnuczka!
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Na kurkę czyhał kotek w ukryciu,
Zaszczekał Mruczek: „Pomóż nam, Kiciu!”
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Więc woła Kicia kurkę z podwórka,
Wnet przyleciała usłużna kurka.
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Szła sobie gąska ścieżynką wąską,
Krzyknęła kurka: „Chodź no tu gąsko!”
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Leciał wysoko bocian-długonos,
„Fruńże tu, boćku, do nas na pomoc!”
Bociek za gąskę,
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
Oj, przydałby się ktoś na przyczepkę!
Pocą się, sapią, stękają srogo,
Ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą!

Skakała drogą zielona żabka,
Złapała boćka – rzadka to gradka!
Żabka za boćka,
Bociek za gąskę,
Gąska za kurkę,
Kurka za Kicię,
Kicia za Mruczka,
Mruczek za wnuczka,
Wnuczek za babcię,
Babcia za dziadka,
Dziadek za rzepkę,
A na przyczepkę
Kawka za żabkę
Bo na tę rzepkę
Też miała chrapkę.

Tak się zawzięli, Tak się nadęli,
Ze nagle rzepkę
Trrrach!! – wyciągnęli!
Aż wstyd powiedzieć,
Co było dalej!
Wszyscy na siebie
Poupadali:
Rzepka na dziadka,
Dziadek na babcię,
Babcia na wnuczka,
Wnuczek na Mruczka,
Mruczek na Kicię,
Kicia na kurkę,
Kurka na gąskę,
Gąska na boćka,
Bociek na żabkę,
Żabka na kawkę
I na ostatku
Kawka na trawkę.

 

Zdrowie na łyżce – smaczne i zdrowe warsztaty kulinarne

 

Grupa wiekowa: 3–5 lat

Czas trwania: około 60 minut

Cele ogólne:

  • rozpowszechnianie edukacji zdrowotnej,
  • kształtowanie świadomości żywieniowej,
  • rozwijanie prawidłowych nawyków żywieniowych,
  • utrwalanie wiedzy o zdrowiu i zdrowych, pożywnych produktach,
  • rozwijanie pasji gotowania.

Cele operacyjne:

Dziecko:

  • rozmawia z nauczycielem o zasadach zdrowego żywienia,
  • klasyfikuje produkty spożywcze na zdrowe i niezdrowe,
  • przygotowuje pełnowartościowy, smaczny posiłek,
  • uczy się odmierzania odpowiedniej ilości składników,
  • poznaje nowe, ciekawe przepisy na zdrowe dania,
  • współpracuje z grupą.

Formy pracy:

  • indywidualna,
  • grupowa.

Metody:

  • słowne: rozmowa,
  • sensoryczne: gotowanie.

Potrzebne materiały i narzędzia:

  • produkty spożywcze (w zależności od wybranego przepisu),
  • miski,
  • tacki,
  • noże,
  • sztućce,
  • fartuszki ochronne,
  • garnki,
  • łyżki do mieszania.
  1. Zaproszenie na warsztaty

Nauczyciel pyta dzieci, z czym kojarzy im się zdrowe żywienie. Jaki smak muszą mieć potrawy, by nazwać je zdrowymi? Jakie to mogą być potrawy? Czy każdy cukier jest zły? Jakie znamy rodzaje cukrów, które służą człowiekowi?

  1. Wspólne gotowanie

Nauczyciel dzieli dzieci na dwie grupy. Zadaniem każdej będzie przygotowanie smacznego, zdrowego, słodkiego posiłku dla drugiej grupy.

Grupa 1 przygotowuje owsiankę z rodzynkami i bananem*.

Składniki:

  • banan,
  • rodzynki,
  • płatki owsiane,
  • 1/2 szklanki wody lub mleka,
  • cynamon w proszku,
  • miód.

Przygotowanie:

Do miseczki wlać gorące mleko lub wodę, wsypać płatki owsiane (ok. 40 g) i przykryć np. talerzykiem. Odczekać kilka minut, aż płatki wchłoną płyn. W tym czasie pokroić banana w plasterki i odmierzyć garść rodzynek. Wszystko wrzucić do miseczki z płatkami. Dla lepszego smaku można posypać cynamonem i dodać trochę miodu.

Grupa 2 przygotowuje kaszę jaglaną z gruszką, bakaliami i miodem*.

Składniki:

  • 3 szklanki wody,
  • 3/4 szklanki wypłukanej kaszy jaglanej,
  • gruszka,
  • 1/2 szklanki suszonych bakali (według uznania),
  • 2 łyżki miodu

Przygotowanie:

Do zagotowanej wody wrzucić wypłukaną kaszę jaglaną, pokrojoną w kostkę gruszkę i bakalie. Gdy woda się wchłonie, zostawić pod przykryciem jeszcze przez 10–15 minut. Gotowe danie polać miodem.

  1. Wspólny posiłek

Po zakończonej pracy grupy częstują się nawzajem przygotowanymi posiłkami.

  1. Rozmowa na zakończenie

Czy potrawy smakowały dzieciom? Czy przedszkolaki sądzą, że były zdrowe? Po czym to poznały? Czy chciałyby nauczyć tych przepisów swoich bliskich?

 

* Przepisy i proporcje pochodzą ze strony internetowej www.pyszoty.pl – firmy cateringowej zajmującej się zdrowym żywieniem zbiorowym w żłobkach, przedszkolach i szkołach.

 

 

Zdrowie z wody czerpane – scenariusz warsztatów

 

Grupa wiekowa: 5 lat

Czas trwania: 30 minut

Obszar edukacyjny:

  • profilaktyka zdrowotna, zdrowe odżywianie.

Cele ogólne:

Dziecko:

  • zna funkcję, jaką pełni woda w organizmie człowieka, i wie, dlaczego warto ją pić,
  • zdaje sobie sprawę ze szkodliwości słodkich napojów.

Cele szczegółowe:

Dziecko:

  • potrafi rozróżnić rodzaje wody pitnej,
  • wie, ile cukru znajduje się w wodzie smakowej i słodkich napojach,
  • umie samodzielnie przygotować wodę smakową.

Metody:

  • słowne,
  • manualne.

Formy pracy:

  • grupowa,
  • indywidualna.

Pomoce dydaktyczne:

  • różne rodzaje wody pitnej (źródlana oraz nisko-, średnio- i wysokozmineralizowana),
  • różne rodzaje słodkich napojów,
  • cukier w kostkach,
  • przezroczyste kubeczki lub szklanki,
  • słodkie pomarańcze,
  • zielony ogórek,
  • świeża mięta,
  • truskawki,
  • widelczyki.

 

Zdjęcie pochodzi ze zbiorów autorki scenariusza

Przebieg zajęć:

  1. Krótki wykład z aktywnymi metodami pracy

Nauczyciel pokazuje dzieciom różne rodzaje wody, prosząc o wskazanie różnic, takich jak kolor cieczy, kształt butelek. Następnie wyjaśnia, na czym polegają różnice w składzie wody, wskazując informacje na etykiecie butelki. Na jej podstawie mówi także, która woda może być pita przez niemowlęta, kobiety w ciąży, starsze dzieci i dorosłych.

Woda źródlana i niskozmineralizowana (>500 mg/l) jest odpowiednia dla wszystkich – także dla niemowląt. Natomiast średniozmineralizowaną (500–1000 mg/l) mogą co prawda spożywać dzieci, ale tylko te powyżej pierwszego roku życia. Kolejny rodzaj to woda wysokozmineralizowana (od 1500 mg/l). Taka woda może być spożywana przez dorosłych, w zależności od rodzaju uprawianej aktywności fizycznej i zbilansowanej diety.

Nauczyciel napełnia szklankę wodą:

  • do 25 proc. objętości – i wyjaśnia, że ciało osoby starszej składa się z wody w niespełna 50 proc.,
  • do połowy objętości – i wyjaśnia, że ciało 25-latka składa się z wody w 50 proc.,
  • do 70 proc. objętości – i wyjaśnia, że ciało starszych dzieci składa się z wody w 70 proc.,
  • do 90 proc. objętości – i wyjaśnia, że ciało niemowląt składa się w 90 proc. z wody.

Wniosek – ciało człowieka składa się z różnych ilości wody w zależności od etapu rozwoju.

Warto zatem pić wodę, ponieważ:

  • prawie każda komórka ciała człowieka składa się z wody,
  • wodę tracimy podczas oddychania (w postaci pary wodnej),
  • woda wykorzystywana jest w procesie termoregulacji (dużą ilość wody tracimy podczas upalnych dni i dużej aktywności fizycznej wraz z potem),
  • woda również wydalana jest wraz z moczem i kałem.
  1. Ile kostek cukru jest w słodkich napojach?

Nauczyciel pokazuje dzieciom różne typy napojów. Następnie pokazuje im cukier w kostkach. Wyjaśnia, że jedna kostka to 5 g cukru.

Nauczyciel wybiera z grupy sześcioro ochotników. Dany ochotnik ma za zadanie z pomocą nauczyciela odnaleźć na etykiecie butelki informację, ile cukru jest np. w kupionej wodzie smakowej (26 g). Drugi ochotnik, również z pomocą nauczyciela, odlicza z pojemnika z kostkami cukru odpowiednią ich liczbę (w tym przypadku – pięć kostek) i odkłada je na osobny talerzyk. Ćwiczenie należy powtórzyć z pozostałymi ochotnikami i napojami.

Następnie nauczyciel podsumowuje, ile cukru jest w każdym napoju, i zwraca uwagę na jego szkodliwość.

Na koniec zaprasza dzieci do wspólnego przygotowania wód smakowych.

Negatywne skutki spożywania cukru w nadmiernych ilościach:

  • próchnica zębów,
  • niedobory witamin i minerałów (m.in. wapnia, magnezu, witamin z grupy B),
  • nadpobudliwość, problemy z koncentracją,
  • uzależnienie, ciągła ochota na podjadanie (rozregulowana gospodarka węglowodanowa),
  • nadwaga – a nawet otyłość,
  • cukrzyca.
  1. Przygotowanie wody smakowej

Każde dziecko otrzymuje talerzyk z plastrem słodkiej mandarynki, truskawki i kilkoma listkami mięty oraz przezroczysty kubek i widelec jednorazowy. Teraz wszyscy mogą przygotować wodę smakową, korzystając z dostępnych składników: owoców i wody źródlanej, niskozmineralizowanej, średniozmineralizowanej lub wysokozmineralizowanej – według uznania.

  1. Podsumowanie

Nauczyciel przypomina dzieciom, w ilu procentach człowiek składa się z wody i dlaczego warto po nią sięgać. Podkreśla, że w słodkich napojach jest bardzo dużo cukru szkodliwego dla zdrowia. Dzieci dzielą się swoimi wrażeniami smakowymi po spożyciu samodzielnie przygotowanej wody smakowej.

  1. Zakończenie

Dzieci wyrzucają jednorazowe naczynia, sprzątają miejsce pracy.